บทที่ 5 หลินเซียวพลีกายเพื่อคุณธรรม

บทที่ 5 หลินเซียวพลีกายเพื่อคุณธรรม

"สวัสดีขอรับแม่นางหลี่"

หลินเซียวเอ่ยทักทายหลี่ชุ่ยชุ่ยพร้อมรอยยิ้ม

หลี่ชุ่ยชุ่ยที่กำลังนั่งรอกับข้าวด้วยความหงุดหงิด เมื่อได้ยินเสียงทักทายก็เงยหน้าขึ้นด้วยความฉงน

ทว่าในวินาทีถัดมา สายตาของนางก็ถูกสะกดจนนิ่งค้าง

เบื้องหน้าคือชายหนุ่มรูปงาม ริมฝีปากแดงฟันขาว ใบหน้าเกลี้ยงเกลาหมดจด แวบแรกดูอ่อนช้อยคล้ายสตรี แต่หากพินิจให้ดีกลับแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นมั่นคง

ถึงจะเป็นเพียงศิษย์รับใช้ แต่เขาก็เป็นบุรุษรูปงามที่หาตัวจับยาก!

น้ำใสๆ ไหลออกจากมุมปากของหลี่ชุ่ยชุ่ยโดยไม่รู้ตัว

"แม่นางหลี่?" หลินเซียวคิดว่านางไม่ได้ยิน จึงโบกมือไปมาตรงหน้านาง

"ซู้ด!"

หลี่ชุ่ยชุ่ยได้สติ รีบสูดน้ำลายกลับเข้าไปทันที

"อะแฮ่ม! น้องชาย เจ้ามีชื่อเสียงเรียงนามว่ากระไร? มีธุระอันใดกับคุณหนูผู้นี้หรือ?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้อ่อนหวาน

หลินเซียวรู้สึกยินดีขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นนางพูดจาเป็นมิตร ดูท่าการเจรจาคงไม่ยากอย่างที่คิด

"ข้าน้อยมีนามว่าหลินเซียว มีเรื่องอยากจะขอรบกวนแม่นางหลี่สักเล็กน้อยขอรับ"

"โอ้?" หลี่ชุ่ยชุ่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย

อย่าได้เห็นว่านางรูปร่างบึกบึนใหญ่โต แท้จริงแล้วนางเป็นคนละเอียดรอบคอบและไม่เคยยอมทำการค้าที่ขาดทุน

"ว่ามาสิ เจ้าต้องการสิ่งใด?"

"เรื่องเป็นเช่นนี้ขอรับ สหายของข้าขาดแคลนสมุนไพรวิญญาณในการปรุงยาอยู่ไม่กี่ชนิด จึงจำเป็นต้องเข้าไปเก็บในสวนสมุนไพรวิญญาณ

แต่หากมิได้รับอนุญาตจากท่านประมุขยอดเขาโอสถทิพย์ ก็ไม่มีผู้ใดสามารถย่างกรายเข้าไปได้..."

หลินเซียวปรายตามองไปทางซูเสี่ยวไป๋โดยสัญชาตญาณ

หลี่ชุ่ยชุ่ยมองตามสายตาเขาไป

นางเห็นใบหน้าของซูเสี่ยวไป๋บิดเบี้ยวจนยับยู่ยี่ราวกับดอกเบญจมาศ ดูอัปลักษณ์จนเกินบรรยาย

"ถุย!"

หลี่ชุ่ยชุ่ยถ่มน้ำลายลงพื้น เลิกสนใจซูเสี่ยวไป๋ทันที ตัวประหลาดน่าเกลียดเช่นนั้นไม่คู่ควรแก่การใส่ใจ

"ดังนั้นเจ้าจึงมาอ้อนวอนคุณหนูเช่นข้า เพื่อหวังจะใช้เส้นสายพาเขาเข้าไปในสวนสมุนไพรวิญญาณกระนั้นรึ?" หลี่ชุ่ยชุ่ยพูดดักคออย่างรู้ทัน

"แม่นางหลี่ช่างชาญฉลาดยิ่งนัก" หลินเซียวยิ้มเจื่อนด้วยความเก้อเขิน

หลี่ชุ่ยชุ่ยพิจารณาหลินเซียวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

"ข้าสามารถพาเขาเข้าไปได้จริงๆ นั่นแหละ แต่เหตุใดข้าต้องช่วยเขาด้วย?

เจ้าก็น่าจะรู้ว่า แม้แต่ศิษย์สายในจำนวนมากยังต้องมาขออนุญาตข้าเพื่อเข้าสวนสมุนไพร

บางคนถึงขนาดยอมจ่ายหินวิญญาณหลายพันก้อนเพื่อขอผ่านทางข้า แต่ข้าก็ยังไม่ตกลง"

"ขอเพียงท่านช่วยให้พี่เสี่ยวไป๋เข้าไปในสวนสมุนไพรวิญญาณได้ แม่นางหลี่ต้องการสิ่งใดโปรดบัญชามาได้เลย! ข้าหลินเซียวจะทุ่มสุดตัวเพื่อทำให้แม่นางหลี่พอใจ!" หลินเซียวรับปากด้วยความมั่นใจ

"เจ้ายอมทำทุกอย่างจริงๆ หรือ?" หลี่ชุ่ยชุ่ยมองเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

หลินเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจ แต่สุดท้ายเขาก็ยังแบ่งรับแบ่งสู้

"...ตราบเท่าที่ไม่ขัดต่อมโนธรรมและศีลธรรม ข้าย่อมทำให้แน่นอน!"

"ดี มานั่งนี่สิ"

หลี่ชุ่ยชุ่ยขยับตัวเล็กน้อย ตบพื้นที่ว่างบนม้านั่งข้างกาย

ทว่าบั้นท้ายของนางนั้นมหึมาเกินไป แม้จะขยับแล้ว พื้นที่ที่เหลือให้หลินเซียวก็มีเพียงน้อยนิด พอให้วางก้นได้แค่ครึ่งเดียว

มุมปากของหลินเซียวตุกติก สีหน้าฉายแววลำบากใจ "เอ่อ... ฝั่งตรงข้ามยังว่างอยู่ ให้ข้านั่งตรงนั้นดีกว่าไหมขอรับ?"

พูดจบ เขาก็ทำท่าจะเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม

ใบหน้าของหลี่ชุ่ยชุ่ยดำทะมึนลงทันที "นี่หรือคือท่าทีของคนมาขอความช่วยเหลือ?

เมื่อครู่เจ้าเพิ่งบอกว่าจะยอมทำทุกอย่าง แต่แค่นั่งข้างข้าเจ้ายังไม่ยอม

ข้าว่าเรื่องสวนสมุนไพรวิญญาณก็ให้มันจบไปแค่นี้เถอะ"

นางโบกมือทำท่าจะตัดบท

หลินเซียวร้อนรนขึ้นมาทันที จะยอมทิ้งโอกาสทองที่แลกมาด้วยความยากลำบากเพื่อช่วยพี่เสี่ยวไป๋เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ได้อย่างไร?!

"แม่นางหลี่!" เขารีบเรียกนางไว้

"หืม?" หลี่ชุ่ยชุ่ยกอดอกมองเขา

"ข้านั่งขอรับ!"

สิ้นคำ หลินเซียวก็กัดฟันเดินเข้าไปหาหลี่ชุ่ยชุ่ย

เขาค่อยๆ หย่อนก้นลงบนพื้นที่อันน้อยนิด โดยพยายามรักษาระยะห่างจากนางให้น้อยกว่าหนึ่งเซนติเมตร

เพียะ!

ทันใดนั้น! หลี่ชุ่ยชุ่ยก็ฟาดฝ่ามือลงบนบั้นท้ายของเขาเต็มแรง

หลินเซียวสะดุ้งโหยงจนตัวลอยราวกับกระต่ายตื่นตูม

"แม่นางหลี่ ท่าน!..." เขามองหลี่ชุ่ยชุ่ยด้วยใบหน้าแดงก่ำจากความอับอาย

"ก้นเด้งดีนี่" หลี่ชุ่ยชุ่ยขยับมือพลางเลียริมฝีปาก

จากนั้นนางก็คว้าข้อมือหลินเซียวแล้วกระชากเขานั่งลง!

ในฐานะบุตรสาวของประมุขยอดเขาโอสถทิพย์ แม้หลี่ชุ่ยชุ่ยจะไม่มีพรสวรรค์โดดเด่น แต่ด้วยการโดบสมุนไพรวิญญาณนับไม่ถ้วน นางจึงมีพลังถึงขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นที่ห้า

ส่วนหลินเซียวเป็นเพียงคนธรรมดาที่ยังไม่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตกลั่นลมปราณ เขาจึงไม่อาจขัดขืนแรงของนางได้เลย และถูกดึงลงไปนั่งบนตักของนางอย่างง่ายดาย

"เสี่ยวเซียว เจ้านี่ช่างหล่อเหลาจริงๆ มามะ ให้คุณหนูคนนี้เอ็นดูเจ้าให้เต็มคราบดีกว่า ตกลงไหม?"

พูดจบ นางก็ทำปากจู๋แล้วยื่นหน้าเข้าไปหาหลินเซียว

ริมฝีปากคู่นั้นดูราวกับไม้ปั๊มส้วมที่ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นเต็มคลองจักษุของหลินเซียว

อ๊ากกก!

เสียงกรีดร้องที่เจือไปด้วยความหวาดผวา หลินเซียวเสียจูบแรกไปในบัดดล

เมื่อเห็นภาพนี้ สาวใช้ที่อยู่ด้านหลังหลี่ชุ่ยชุ่ยต่างพากันปิดหน้าและถอนหายใจ ชายหนุ่มผู้ไร้เดียงสาอีกคนต้องตกเป็นเหยื่อในปากเสือของคุณหนูเสียแล้ว

อีกด้านหนึ่ง ซูเสี่ยวไป๋เอามือปิดตา แล้วแอบมองลอดผ่านง่ามนิ้ว

เขาเห็นขาของหลินเซียวที่ตอนแรกงออยู่อย่างเป็นธรรมชาติ ค่อยๆ เกร็งจนเหยียดตรง และสุดท้ายก็ทิ้งตัวห้อยตกลงมาอย่างหมดเรี่ยวแรง

"จุ๊ๆ ช่างโหดร้ายทารุณยิ่งนัก ดีนะที่ข้าไม่เสนอหน้าไปเอง"

ซูเสี่ยวไป๋เดาะลิ้นเบาๆ ยังคงรู้สึกหวาดเสียวไม่หาย

หลี่ชุ่ยชุ่ยผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องความบ้าผู้ชาย โดยเฉพาะหนุ่มรูปงาม

หากต้องการให้นางช่วยเหลือ เงินทองนั้นไร้ความหมาย ต้องใช้เรือนร่างเข้าแลกเท่านั้น

ถึงแม้ตัวเขาเองจะหล่อเหลาองอาจไม่แพ้กัน

แต่ให้เอาตัวเข้าแลกกับแม่หมูในร่างคนเช่นนี้ เขายอมตายเสียดีกว่า

"อาเซียว เจ้าลำบากแล้ว พี่เสี่ยวไป๋ซาบซึ้งในน้ำใจเจ้ายิ่งนัก" ซูเสี่ยวไป๋ยืนไว้อาลัยให้หลินเซียวอย่างเงียบงันเป็นเวลาสามวินาที

ในตอนนั้นเอง สาวใช้คนหนึ่งของหลี่ชุ่ยชุ่ยก็เดินตรงมาทางเขา

ซูเสี่ยวไป๋รีบทำหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ทันที กลัวพวกนางจะจับได้ว่ายังมีชายหนุ่มรูปงามล่มเมืองอยู่อีกคนตรงนี้

"นี่คือป้ายผ่านทาง"

"คุณหนูของข้าบอกว่าเจ้ามีเวลาเก็บสมุนไพรแค่ครึ่งวันเท่านั้น

จำไว้ว่า เก็บได้เฉพาะสมุนไพรวิญญาณรอบนอกสุด และห้ามเก็บไปมากจนเกินไป"

"หากสมุนไพรหายไปมากเกิน ท่านประมุขจะจับสังเกตได้ง่าย

ถึงตอนนั้นเจ้าต้องรับโทสะของท่านประมุขเอาเอง พวกข้าช่วยอะไรไม่ได้"

สาวใช้ยื่นป้ายผ่านทางให้ซูเสี่ยวไป๋ พลางมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวของเขาด้วยความขบขันระคนสมเพช

"เข้าใจแล้วขอรับ ขอบคุณศิษย์พี่หญิง" ซูเสี่ยวไป๋รีบกล่าวขอบคุณ

หลังจากนั้น สาวใช้ก็เดินกลับไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลังหลี่ชุ่ยชุ่ย

เฝ้ามองนางลวนลามหลินเซียวอย่างเงียบเชียบ

ส่วนซูเสี่ยวไป๋รีบเผ่นหนีออกจากสถานที่อัปมงคลแห่งนี้ทันที กลัวว่าหลี่ชุ่ยชุ่ยจะเกิดเปลี่ยนใจหันมาเล่นงานเขาอีกคน

...

โรงครัวหอโอชา

ซูเสี่ยวไป๋ไม่ได้กลับที่พักในทันที แต่ตัดสินใจแวะมาหาอะไรกินที่นี่ก่อน

"คารวะท่านผู้ดูแล!"

ทันทีที่ซูเสี่ยวไป๋ก้าวเข้ามา พ่อครัวที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาก็หยุดมือและทำความเคารพเขา

"อืม" ซูเสี่ยวไป๋พยักหน้ารับตามมารยาท "ช่วงนี้มีวัตถุดิบดีๆ เข้ามาบ้างหรือไม่?"

"มีขอรับ!" พ่อครัวคนหนึ่งรีบตอบ พร้อมชี้ไปที่ไก่ถอนขนบนเขียง

"นี่คือ 'ไก่ทิพย์จื้อหยาง' ที่เพิ่งส่งมาจากยอดเขาเหมันต์วิญญาณขอรับ ทางนั้นกำชับให้ปรุงและนำไปส่งภายในหนึ่งชั่วยาม ดูเหมือนศิษย์พี่หญิงตงฟางจะเป็นผู้ต้องการมัน"

"ที่แท้ก็นางนี่เอง" ซูเสี่ยวไป๋ก้มหน้าครุ่นคิด

คำนวณจากเวลาแล้ว นางน่าจะใกล้ทะลวงด่านพลังแล้วกระมัง

ก็แน่ล่ะ ตอนนั้นเขาจูบนางอยู่นานถึงหนึ่งชั่วยามเต็ม นางย่อมได้รับประโยชน์มหาศาลจากเขาไปไม่น้อยเลยทีเดียว