ตอนที่ 24 ศิษย์พี่หญิง ทำไมท่านถึงไม่ปฏิเสธเขา?

ทว่า สิ่งที่พวกเขาได้เห็น คือฉู่โม่เดินออกมาจากห้องด้านในด้วยท่าทางสดชื่นแจ่มใส ส่วนซูโหรว เสื้อผ้าอาภรณ์หลุดลุ่ยเล็กน้อย แก้มแดงระเรื่อ ยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้าง ไม่กล้าสบตาพวกเขา

"ฉู่โม่! เจ้าทำอะไรศิษย์พี่หญิงซูโหรว?!"

หยางเซิงฮ่วนเห็นภาพนั้นก็บันดาลโทสะ เตรียมจะพุ่งเข้าไปลงมือ

"หยุดนะ!"

ซูโหรวตวาดห้าม

"หยางเซิงฮ่วน พวกเจ้าถอยออกไปให้หมด! ห้าม... ห้ามเสียมารยาทกับศิษย์น้องฉู่!"

หยางเซิงฮ่วนตะลึงงัน ศิษย์พี่หญิงซูถึงกับยอมทำกับเขาเช่นนี้เพื่อปกป้องฉู่โม่เชียวหรือ? เขาเฝ้าติดตามนางมาเนิ่นนาน แม้แต่ปลายนิ้วยังไม่เคยได้สัมผัส แต่ฉู่โม่กลับ...

ศิษย์พี่หญิงซู ทำไมท่านถึงไม่ปฏิเสธเขา? ทำไมกัน?

ใบหน้าของหยางเซิงฮ่วนค่อยๆ ซีดเผือดลง ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างถึงที่สุดเอ่อล้นขึ้นมาในอก

"การคัดเลือกผู้ดูแลในวันพรุ่งนี้ ข้าจะสละสิทธิ์"

ซูโหรวสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วประกาศออกมา

"ศิษย์น้องฉู่ เจ้าไปก่อนเถอะ"

ฉู่โม่ส่งยิ้มบางๆ ให้ซูโหรวแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไปทันที หยางเซิงฮ่วนยังอยากจะซักถามต่อ แต่ถูกซูโหรวไล่ตะเพิดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทุกคนจนปัญญา จำต้องจากไปพร้อมกับความสงสัยที่อัดแน่นเต็มท้อง

ซูโหรวยืนอยู่ลำพังกลางลานบ้าน สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านมา พาให้รู้สึกหนาวเหน็บ นางขบเม้มริมฝีปากนุ่มแน่น กำหมัดจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ในหัวกลับจดจำคำสั่งก่อนจากไปของฉู่โม่ได้อย่างแม่นยำ

วันพรุ่งนี้ช่วงค่ำๆ ให้ไปหาเขาที่ถ้ำพำนัก ถึงเวลานั้นจะไม่มีใครมารบกวน ให้เจ้าช่วยข้าบำเพ็ญเพียรอย่างเป็นทางการ... ด้วยความตั้งใจและทุ่มเททั้งกายใจ

......

วันต่อมา รอบชิงชนะเลิศของการคัดเลือกผู้ดูแล จบลงแบบไร้ความตื่นเต้น ซูโหรวประกาศสละสิทธิ์ต่อหน้าทุกคน ฉู่โม่ กลายเป็นผู้ดูแลสายนอกคนใหม่

เมื่อข่าวแพร่ออกไป ศิษย์สายนอกต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา

ฉู่โม่เดินทางมายังหอผู้ดูแล รับป้ายคำสั่งผู้ดูแลที่แสดงถึงฐานะ และเอกสารแต่งตั้งตำแหน่ง หน้าที่ที่เขาได้รับมอบหมาย คือการดูแลศิษย์สายนอกทั่วไป คล้ายกับงานของผู้ดูแลหวังคนก่อน

ในขณะที่กำลังทักทายพูดคุยตามมารยาทกับผู้ดูแลคนอื่นๆ ผู้ดูแลจากหอธุรการคนหนึ่งก็จำฉู่โม่ได้ทันที จึงรีบเดินเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น รูปร่างของเขาดูท้วมเล็กน้อย

"อ้าว ผู้ดูแลฉู่! ยินดีด้วย ยินดีด้วย!"

ผู้ดูแลร่างท้วมยิ้มแก้มปริ

"จะว่าไป อาหารวิญญาณไม่กี่โต๊ะที่เจ้าทำคราวก่อน เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักสายในต่างชมไม่ขาดปากเลยนะ! แถมยังกำชับข้ามาเป็นพิเศษว่า หากเป็นเจ้าลงมือปรุงเมื่อไหร่ พวกเขายินดีจะส่งภารกิจครัวมาที่หอธุรการทุกวัน เพื่อระบุตัวให้เจ้าทำโดยเฉพาะเลย!"

"ผู้ดูแลฉู่ หากมีโอกาส พอจะลดตัวลงมาแสดงฝีมือทำอาหารเป็นตัวอย่างให้ศิษย์ข้างล่างดูหน่อยได้หรือไม่?"

ฉู่โม่ได้ยินดังนั้น ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว นี่อาจเป็นโอกาสทางธุรกิจ

"ขอบคุณที่ชี้แนะ"

ฉู่โม่ประสานมือคารวะ

"ไว้ข้าจะเก็บไปพิจารณา"

เมื่อกลับมาถึงเรือนพักผู้ดูแลที่เพิ่งได้รับจัดสรรมาใหม่ ซึ่งดีกว่าถ้ำซอมซ่อเดิมไม่รู้กี่เท่า ฉู่โม่ก็เรียกสวี่หมางมาพบทันที

"สวี่หมาง ไปรวบรวมศิษย์สายนอกที่ไว้ใจได้มาให้ข้ากลุ่มหนึ่ง เน้นพวกที่คล่องแคล่วว่องไว หัวไวไหวพริบดี"

"อีกอย่าง ไปเรียกศิษย์ที่อยู่ภายใต้การดูแลของข้าในตอนนี้มาด้วย"

"ขอรับ! ผู้ดูแลฉู่!"

สวี่หมางในตอนนี้จงรักภักดีต่อฉู่โม่แบบถวายหัว

ไม่นานนัก ศิษย์สายนอกนับสิบคนก็มารวมตัวกันที่ลานบ้านของฉู่โม่

ฉู่โม่มองพวกเขาพลางเอ่ยว่า

"นับจากวันนี้ไป หากพวกเจ้าทำงานกับข้า ข้ารับรองว่าพวกเจ้าทุกคนจะได้งานที่มีรายได้งาม"

เขาอธิบายแนวคิดเรื่องบริการส่งอาหารวิญญาณ ที่เตรียมจะผลักดันให้ฟังคร่าวๆ พร้อมวิเคราะห์ความเป็นไปได้โดยยกตัวอย่างประกอบ ทุกคนฟังแล้วตาเป็นประกาย ถ้าทำสำเร็จจริง หินวิญญาณคงไหลมาเทมาไม่ขาดสาย?

ต่อให้หักส่วนแบ่งของหอธุรการและส่วนของฉู่โม่แล้ว ส่วนที่ตกถึงมือพวกเขาก็ยังเป็นจำนวนที่มากโขอยู่ดี แค่รอบเดียวก็เท่ากับหินวิญญาณที่พวกเขาต้องรับภารกิจจากหอธุรการทำตั้งหลายวันกว่าจะได้มา ที่สำคัญที่สุด งานนี้มีความมั่นคง ไม่ต้องกังวลว่าจะอดมื้อกินมื้อ หรือไม่มีงานทำ

ในเวลาอันรวดเร็ว เพียงฉู่โม่เอ่ยปากชักชวน ศิษย์สายนอกที่มารวมตัวกันต่างก็ตกลงเข้าร่วมทันที

ลำดับต่อมา ฉู่โม่เริ่มสอนเทคนิคการทำอาหารวิญญาณโดยใช้เครื่องปรุงสูตรลับเฉพาะของเขาให้แก่คนกลุ่มหนึ่ง แน่นอนว่า วิธีการผลิตเครื่องปรุงสูตรลับนั้นเขายังคงกำความลับไว้ที่ตัวเอง ด้วยวิธีนี้ ต่อให้คนอื่นอยากจะแย่งส่วนแบ่งตลาด ก็ไม่สามารถผลิตสินค้ามาแข่งได้

ระหว่างสอนทำอาหาร ฉู่โม่ก็ค้นพบด้วยความประหลาดใจว่า ศิษย์ในปกครองคนหนึ่งที่ชื่อ โจวเหว่ย มีพรสวรรค์ในการทำอาหารสูงมาก เมื่อสอบถามจึงได้ความว่า ก่อนที่โจวเหว่ยจะได้รับคำแนะนำจากศิษย์สายในให้เข้าสำนัก ที่บ้านเคยเปิดภัตตาคารมาก่อน และเขาเองก็เป็นถึงนายน้อยเจ้าของภัตตาคาร ฝีมือการทำอาหารเคยโด่งดังไปทั่วเมือง บิดาของเขาต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจ พยายามเอาอกเอาใจศิษย์สายในผู้นั้นสารพัด กว่าจะแลกโอกาสให้เขาได้เข้ามาเป็นศิษย์เซียน

ฉู่โม่ตัดสินใจแต่งตั้งให้โจวเหว่ยเป็นหัวหน้าพ่อครัวทันที รับผิดชอบหน้าที่สอนทำอาหารแทนเขา และคอยควบคุมคุณภาพอาหาร เขามอบเครื่องปรุงสูตรลับข้ามยุคเหล่านั้นให้กับโจวเหว่ยดูแล ส่วนสวี่หมาง ฉู่โม่มอบหมายให้ดูแลเรื่องการรับคน ฝึกอบรม และบริหารจัดการทีมส่งอาหาร

นอกจากนี้ ฉู่โม่ยังตั้งชื่อธุรกิจบริการส่งอาหารวิญญาณนี้ว่าจิงถวน  พร้อมออกแบบโลโก้เสร็จสรรพ ทุกคนต่างงุนงงเมื่อต้องสวมหมวกกันน็อกที่มีหูขต่าย และใส่เครื่องแบบสีแดงสลับเหลือง

วันนั้นเอง บริการจิงถวนเดลิเวอรี่ ก็เริ่มทดลองเปิดให้บริการ ฉู่โม่ไปหาจ้าวชิ่ง ใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งบีบให้เขาช่วยโปรโมตในสำนักสายในให้ระลอกหนึ่ง ผลลัพธ์ที่ได้นั้นเห็นผลทันตา ศิษย์สายในจำนวนไม่น้อยที่อยากรู้อยากลอง ต่างสั่งอาหารผ่านหอธุรการมาที่จิงถวน

โรงครัวสายนอกพลันคึกคักวุ่นวายขึ้นมาทันที โจวเหว่ยสั่งการอยู่กลางวง อาหารวิญญาณกลิ่นหอมยั่วน้ำลายถูกปรุงออกมาจานแล้วจานเล่า สวี่หมางนำทีมศิษย์ส่งอาหารในชุดเครื่องแบบสีแดงเหลืองตัวใหม่เอี่ยม หิ้วกล่องอาหารมุ่งหน้าออกไปอย่างกระฉับกระเฉง

เมื่อมาถึงทางเข้าสำนักสายใน สวี่หมางถูกศิษย์เฝ้าประตูขวางไว้

"หยุด! ศิษย์สายนอก ห้ามล่วงล้ำเข้าเขตสายในโดยพลการ!"

สวี่หมางไม่ตื่นตระหนก ยื่นเอกสารภารกิจที่หอธุรการออกให้

"ศิษย์พี่ทั้งหลาย พวกเราคือศิษย์ส่งอาหารจิงถวนที่ได้รับมอบหมายจากหอธุรการ ให้นำอาหารมาส่งแก่ศิษย์พี่ในสำนักสายในขอรับ"

ศิษย์เฝ้าประตูรับเอกสารไปตรวจสอบอย่างละเอียด เมื่อยืนยันว่าถูกต้อง สวี่หมางก็แอบยัดหินวิญญาณระดับต่ำคุณภาพดีใส่มือพวกเขาไปหลายก้อน

"ศิษย์พี่ต้องลำบากแล้ว น้ำใจเล็กน้อย หวังว่าจะไม่รังเกียจ วันหน้าฝากดูแลจิงถวนของพวกเราด้วยนะขอรับ"

ศิษย์เฝ้าประตูเหล่านั้นเห็นสวี่หมางรู้ธรรมเนียม ก็ยิ้มออกมา รับหินวิญญาณไปเก็บ

"คุยง่าย คุยง่าย ขอแค่ทำถูกต้องตามกฎ พวกเราย่อมอำนวยความสะดวกให้อยู่แล้ว"

จิงถวนล็อตแรก ส่งถึงมือลูกค้าในสำนักสายในอย่างราบรื่น ส่งตรงถึงหน้าถ้ำพำนักของศิษย์ที่สั่ง ศิษย์สายในที่ได้ลิ้มลองอาหารวิญญาณ ต่างถูกรสชาติอันยอดเยี่ยมพิชิตใจ ชมเปาะไม่ขาดปาก

ชื่อเสียงของจิงถวนจึงค่อยๆ แพร่กระจายออกไปในสำนักสายใน

......

ค่ำคืนดึกสงัด ฉู่โม่ที่ยุ่งวุ่นวายมาทั้งวัน กลับมาถึงเรือนพักผู้ดูแลอันกว้างขวางและงดงามของตน เขาผลักประตูเข้าไป ก็พบกับร่างอรชรเย้ายวนร่างหนึ่ง ยืนรออยู่อย่างเงียบสงบท่ามกลางแสงจันทร์

ซูโหรว นางเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงรัดรูปสีดำที่เน้นสัดส่วนโค้งเว้า แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมากระทบร่าง ขับเน้นเส้นสายเรือนร่างให้ชวนจินตนาการ ยามนางขบเม้มริมฝีปากและส่งสายตา ทั่วทั้งสรรพางค์กายล้วนเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจ