บทที่ 7 - เป็นฮีโร่ของไรเดน เมย์
บทที่ 7 - เป็นฮีโร่ของไรเดน เมย์
“...บ้าชะมัด!!!”
ทันทีที่รู้ว่าเหล่าเด็กผู้หญิงพวกนั้นทำอะไรลงไปอีก ไป๋เกอก็สบถออกมา ก่อนจะรีบพุ่งออกจากห้องเรียนทันที
เขาไม่คิดเลยว่า หลังจากที่เขาพึ่งจะจัดการสั่งสอนพวกเธอไปเมื่อวาน พวกเธอกลับทำเรื่องที่เลวร้ายยิ่งกว่าในวันนี้
ไป๋เกอไม่แน่ใจว่าไรเดน เมย์ต้องเผชิญกับอะไรมาบ้างจากน้ำมือของคนพวกนั้น แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจอย่างแน่นอน:
ในเมื่อเคียน่ายังไม่ได้อยู่ที่นี่
เขาคือคนเดียวในโรงเรียนแห่งนี้ ที่จะสามารถช่วยเธอได้!
ภาพความทรงจำสุดสะเทือนใจในเกม ที่เด็กสาวต้องพบเจอในสมัยเรียนผุดขึ้นมาในหัวของไป๋เกอ เขากัดฟันแน่น และเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
ในเวลาเดียวกัน
“...ทำไมพวกเขาถึงทำกับฉันแบบนี้? ฉันทำอะไรผิดกันแน่?”
น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาของเมย์
เธอกำลังนั่งกอดเข่าคุดคู้อยู่ที่มุมห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า สวมเพียงชุดว่ายน้ำบางๆ หลังจากเรียนว่ายน้ำจบ เหล่าเด็กผู้หญิงก็แย่งเสื้อผ้าของเมย์ไป แล้วขังเธอไว้ในห้องเปลี่ยนชุด
ไม่ว่าเธอจะร้องขอความช่วยเหลือแค่ไหน ก็ไม่มีใครตอบรับ
ไม่ว่าเธอจะขอโทษเท่าไร ก็มีเพียงเสียงเยาะเย้ย
ไม่ว่าเธอจะวิงวอนเท่าไร ก็มีเพียงเสียงหัวเราะ
“หนาวเหลือเกิน... เศร้าเหลือเกิน... ฉันไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว... พอทีเถอะ... ใครก็ได้ ได้โปรด ช่วยฉันที…”
ดวงตาสีม่วงอ่อนของเมย์ฉายแสงเจิดจ้า เส้นสายฟ้าสีม่วงแลบพาดอยู่รอบตัวเธอ พลังงานฮงไกค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างต่อเนื่องจากศูนย์กลางคือร่างของเธอ
จิตสำนึกใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นโดยไม่มีใครรู้ตัว กระซิบแผ่วเบา ชักชวน ออกคำสั่งให้ไรเดน เมย์ทำลายทุกสิ่ง
แต่แล้วในขณะที่จิตสำนึกนี้กำลังจะมอบการเริ่มต้นใหม่ให้กับเมย์ ด้วยพลังอันน่าหวาดหวั่นที่ไม่อาจต้านทาน
“เมย์! เธออยู่ในนี้รึเปล่า?!”
โครม!
เสียงเตะประตูดังสนั่น ประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหญิงถูกเปิดออกอย่างรุนแรง
เด็กหนุ่มคนหนึ่งพุ่งเข้ามา เขามีผมสีขาวดั่งหิมะสั้นๆ และดวงตาสีทองอ่อนที่เปี่ยมไปด้วยความกังวลและห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด
“ไป๋เกอ… ไป๋เกอ”
เมย์มองเด็กหนุ่มที่บุกเข้ามาอย่างตกตะลึง สำหรับเธอแล้ว คนที่อยู่ตรงหน้าช่างเจิดจ้าราวกับเจ้าชายในเทพนิยาย
ความสิ้นหวัง ความเศร้า และการทอดทิ้งตัวเองเมื่อครู่หยุดลงในทันใด ราวกับคนที่กำลังจะจมน้ำแล้วคว้าไว้ได้ทันเสี้ยววินาทีสุดท้าย
เมื่อเห็นว่าเมย์ไม่ได้รับบาดเจ็บ ไป๋เกอก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เขารีบเดินเข้าไปหาแล้วคลุมเสื้อโค้ทลงบนไหล่ของเธอ พร้อมปลอบว่า ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว
ในเวลาเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นเส้นสายฟ้าสีม่วงยังคงกระพริบอยู่บนพื้นรอบๆ จึงเข้าใจได้ทันทีว่า ถ้าเขามาช้าไปอีกนิดเดียว ผลลัพธ์คงเลวร้ายกว่านี้อย่างไม่อาจจินตนาการได้
ถึงแม้ระดับพลังงานฮงไกจะยังไม่เพียงพอสำหรับการกลายเป็นเฮอร์เชอร์ แต่สัญญาณทั้งหมดก็เริ่มปรากฏให้เห็นแล้ว
“อา~ เมย์ เธอถูกแกล้งอีกแล้ว แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้ไม่ต้องกังวลไป เดี๋ยวฉันจะไปสั่งสอนพวกนั้นให้เธอเอง”
ไป๋เกอเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาจากดวงตาของเธอ นี่น่าจะเป็นครั้งที่สองในชีวิตที่เขาต้องปลอบเด็กผู้หญิงที่ร้องไห้ เขาจึงดูประหม่านิดๆ
ส่วนเมย์ก็กำเสื้อของไป๋เกอแน่นด้วยมือเล็กๆ ราวกับอ้อนวอนเงียบๆ ว่าอย่าทิ้งเธอไป
หลังจากลังเลไปครู่หนึ่ง
ไป๋เกอก็ยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ
“ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว อย่ากลัวเลยนะ”
“อืม... ไป๋เกอ นายมาช่วยฉันอีกแล้ว…”
“งั้นครั้งนี้ ฉันจะขอรับข้าวกล่องของเธอเป็นค่าตอบแทนนะ เมย์ เอ่อ ถ้าเธอหิวอยู่ก็ช่างมันเถอะ”
“อืม... ฉันจะให้จริงๆ ขอบคุณนะ ไป๋เกอ ขอบคุณจริงๆ”
ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ได้ก่อตัวขึ้นในใจของเมย์ เธอไม่สามารถบอกได้แน่ชัดว่าเธอรู้สึกอย่างไรในตอนนี้
มันเป็นความรู้สึกของการได้รับการช่วยเหลือจากใครบางคน ในยามที่เธอกำลังจะถอดใจท่ามกลางความสิ้นหวัง
ถ้าเป็นไปได้ เธออยากให้ช่วงเวลานี้ดำเนินต่อไปอีกสักหน่อย ดังนั้นทั้งสองจึงนั่งเงียบอยู่ด้วยกัน
เด็กสาวก้มหน้า พิงไหล่ไป๋เกอเบาๆ ขณะที่ไป๋เกอเงยหน้ามองเพดาน ครุ่นคิดว่าจะไปจัดการกับพวกผู้หญิงยังไงต่อดี
“...เอ่อ เสื้อโค้ทนี้มันอะไรเหรอ?” เมย์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“อ้อ ฉันแวะไปยื้อมาจากชมรมการแสดงระหว่างทางมาน่ะ เมย์ ใส่ได้พอดีมั้ย?”
ไป๋เกอตอบ
เพราะได้รับการเตือนจากระบบ เขาจึงจำได้ว่าเสื้อผ้าของไรเดน เมย์ถูกพวกเด็กผู้หญิงเอาไปแล้ว
ไม่งั้นคงต้องวิ่งย้อนกลับไปอีกรอบ
“มัน... ก็โอเค แค่นิดหน่อยแน่นนิดๆ”
“…………”
คงต้องพูดว่าเธอสมกับเป็นผู้สืบสายเลือดจากหนึ่งในสามตระกูลหลักจริงๆยังเด็กแท้ๆ แต่ก็เริ่มพัฒนา ‘หัวใจยักษ์’ แล้ว
ไป๋เกอแอบมองหน้าอกของเด็กสาว กระดุมเสื้อดูเหมือนจะรับแรงดึงเกินพิกัด และพร้อมจะดีดกระเด็นออกมาได้ทุกเมื่อ (ดูภาพประกอบ)
“ว่าแต่ ไป๋เกอ ตั้งแต่เมื่อไหร่นายเรียกฉันด้วยชื่อจริงมาตลอดเลยนะ” เมย์พูดเบาๆ
“หืม? เหรอ โอ๊ะ ขอโทษที หลุดปากไปน่ะ เมย์... ไรเดน เมย์ ถ้าเธอไม่ชอบ เดี๋ยวฉันจะเลิกเรียก”
ไป๋เกอเกาหัว
“ไม่! ฉันไม่ได้ไม่ชอบ!”
“...งั้นเหรอ? ก็ดีแล้วล่ะ”
ไป๋เกอยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาไม่ชินกับวิธีเรียกอื่นเท่าไหร่
เพราะในเกม เขาเรียกเธอว่าเมย์มาตลอด ช่วงหนึ่งเขาแทบจะลืมไปเลยว่าเธอมีนามสกุลว่าไรเดน เช่นเดียวกับตอนที่พวกเขาเจอกันเมื่อวาน เขาก็เกือบจะเรียกชื่อจริงออกมาตรงๆ
สำหรับคนในภูมิภาคตะวันออกไกล การเรียกชื่อจริงกันมักใช้เฉพาะกับคนสนิทหรือครอบครัวเท่านั้น แต่สำหรับเหล่ากัปตันทุกคน พวกเขาก็เคยชินกับการเรียกเธอว่า “เมย์” มากกว่า “ไรเดน”
“เป็นฉันเองต่างหากที่ต้องขอบคุณ ไป๋เกอ ที่เรียกฉันแบบนั้น”
เธอยิ้มตอบ
ไรเดน เมย์ รู้สึกดีใจจริงๆ ที่ยังมีคนในโรงเรียนเรียกเธอด้วยชื่อจริง
แทนที่จะเรียกเธอว่า “ลูกสาวของนักต้มตุ๋น” หรือ “ลูกสาวของคนบาป”