ตอนที่ 21 : ถ้ำเขาวงกตอันตราย

ตอนที่ 21 : ถ้ำเขาวงกตอันตราย

ระหว่างทางกลับ ทั้งลู่เหยาและสือต่างมีอารมณ์หนักอึ้งเล็กน้อย

ลมบนเนินเขาฝั่งตะวันออกแรงกว่าฝั่งทิศใต้มาก ซึ่งเป็นข้อเสียเปรียบใหญ่หลวงสำหรับชนเผ่าดึกดำบรรพ์อย่างไม่ต้องสงสัย

"พี่ลู่เหยา"

สือเดินขนาบข้างลู่เหยา น้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้าและกังวล "ถ้ำที่เหมือนเขาวงกตนั่น มันจะ... อาศัยอยู่ได้จริงหรือ?"

ลู่เหยาส่ายหน้า:

"จริงๆ ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน"

"แต่ถ้าเราหาทางเดินหลักที่ปลอดภัยและไม่ตัดผ่านเส้นทางอื่นเจอ... บางทีมันอาจจะเวิร์คก็ได้"

"ส่วนเรื่องลม..."

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดลง "เราหาวิธีจัดการที่ปากถ้ำได้"

ความคิดคร่าวๆ บางอย่างผุดขึ้นในหัวเขาแล้ว: ใช้เถาวัลย์และหนังสัตว์สร้างแนวกันลมง่ายๆ ที่ปากทางเข้า หรือแม้แต่... ลองทำประตูไม้ที่แข็งแรงกว่าเดิม

แน่นอนว่าข้อแม้สำหรับทั้งหมดนี้คือถ้ำนั้นต้องปลอดภัยเพียงพอ

ทั้งสองเร่งฝีเท้าและกลับมาถึงถ้ำของชนเผ่าก่อนที่ดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้าไปจนหมด

คนในเผ่าที่อยู่ข้างในรอคอยอย่างใจจดใจจ่อมานานแล้ว เมื่อเห็นลู่เหยาและสือกลับมาอย่างปลอดภัย อวี้ก็ก้าวออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด

"เป็นยังไงบ้าง? เจอถ้ำที่เหมาะสมไหม?"

ลู่เหยาส่ายหน้าและพูดตามตรง "เราเจอถ้ำที่มีพื้นที่และความลึกเพียงพอ แต่ข้างในมีทางแยกเยอะเกินไป เหมือนเขาวงกตเลย"

"และ... ข้ารู้สึกว่าข้างในอาจมีอันตรายบางอย่างอยู่"

สีหน้าของอวี้เปลี่ยนไป นางมองไปที่สือ แล้วมองกลับมาที่ลู่เหยา "อันตราย? อันตรายแบบไหน?"

"ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ลู่เหยาพูดความจริง "มันเป็นแค่... สัญชาตญาณ"

สือเสริมขึ้นว่า "หัวหน้า พี่ลู่เหยาพูดถูก ถ้ำนั่นซับซ้อนเกินไป เราเกือบจะหลงทาง แถมลมทางทิศตะวันออกก็แรงมากจริงๆ"

อวี้ตกอยู่ในห้วงความคิด

ถ้ำทางทิศใต้ถูกฝูงหมาป่าเดิมยึดครองไปแล้วและอยู่ไกลจากแหล่งน้ำเกินไป

ถ้ำทางทิศตะวันออกแม้ลมจะแรง แต่มีพื้นที่พอและอยู่ใกล้บริเวณที่พวกเขาเคยเห็นวัวเขายาวที่มีความเป็นไปได้สูง

"เราต้องตัดสินใจให้เร็วที่สุด" เสียงของอวี้ไม่ดังนัก

"เสบียงอาหารร่อยหรอลงเรื่อยๆ และคนพวกนั้นอาจเจอเราเมื่อไหร่ก็ได้"

"พรุ่งนี้ ข้ากับลู่เหยาจะไปที่ถ้ำเขาวงกตนั่นอีกครั้ง"

อวี้ตัดสินใจเด็ดขาด "เราต้องเข้าไปตรวจสอบให้ละเอียด"

ลู่เหยาพยักหน้า

เขารู้ว่าการตัดสินใจนี้เสี่ยง

แต่ก็ตามที่เขาเคยบอก พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น

คนพวกนั้นรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเขาแล้ว

ในสภาพปัจจุบัน หากถ้ำถูกค้นพบ สิ่งที่รออยู่คงมีแต่ความตาย

"เจ้าไปไม่ได้ พรุ่งนี้ข้ากับสือจะไปกันอีกครั้ง"

เขาชี้ไปที่แผลบนไหล่ของอวี้ ซึ่งยังไม่หายดี

อวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง มองลู่เหยา แล้วพยักหน้า

ราตรีมาเยือนท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมและหิมะ

ลู่เหยานอนบนเตียงไม้เรียบง่าย รู้สึกถึงพลังจิตของร่างกายที่ค่อยๆ ฟื้นฟูและความอบอุ่นจางๆ จากแผลที่แขน

เขาหลับตาลง และหน้าต่างของคู่มือเอาชีวิตรอดก็ปรากฏขึ้นในหัวอีกครั้ง

【ชื่อ: ลู่เหยา】

【พละกำลัง: 9】

【ค่าร่างกาย: 9】

【ความว่องไว: 5】

【ความสามารถในการสืบพันธุ์: 2】

【เสน่ห์: 10】

【แต้มสถานะอิสระ: 0】

ทักษะดำรงชีพ:

【วิชาจุดไฟ Lv.1】

【วิชาแทงปลา Lv.1】

【ทักษะการตัดไม้ Lv.1】

【หลับสนิท Lv.1】

ทักษะการต่อสู้:

【ผิวหนังหยาบหนา (ติดตัว)】

【วิชาวารีเหมันต์ Lv.1】

【วิชารักษาเบื้องต้น Lv.1】

ลู่เหยาทบทวนข้อมูลบนแผงอย่างละเอียด

พละกำลังและค่าร่างกายแตะ 9 แต้มแล้ว ซึ่งเป็นรากฐานในการเอาชีวิตรอดในโลกนี้

หลังจากความว่องไวเพิ่มเป็น 5 การมองเห็นขณะเคลื่อนไหวและการประสานงานของร่างกายก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้จะยังห่างชั้นกับสายต่อสู้แท้ๆ แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่ "คนอ่อนแอ" ที่รอให้ใครมาเชือดเฉือนอีกต่อไป

วิชาวารีเหมันต์และวิชารักษาเบื้องต้น คือวิธีการต่อสู้และสนับสนุนหลักของเขาในตอนนี้

และผิวหนังหยาบหนาคือสกิลติดตัวที่อาจช่วยชีวิตเขาได้ในเวลาวิกฤต

พรุ่งนี้ พวกเขาจะไปสำรวจถ้ำที่เต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่รู้นั้น

ลู่เหยารู้ดีว่าความท้าทายที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

เขาสูดยุหายใจลึก สัมผัสถึงความเหนื่อยล้าในร่างกายและความคาดหวังที่จะได้สำรวจสิ่งที่ไม่รู้จัก

จากนั้น เขาก็ผล็อยหลับไปอย่างลึกซึ้ง

ราตรียังคงมืดมิด

ลึกเข้าไปในถ้ำ มีเพียงเสียงแตกเปรี๊ยะของกองไฟและเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของผู้รอดชีวิตทั้งแปดคน

ทุกสรรพสิ่งกำลังรวบรวมพละกำลังสำหรับการสำรวจในวันพรุ่งนี้