8 - ราชินีแมลง เหลิ่งหนิง

8 - ราชินีแมลง เหลิ่งหนิง

เซี่ยงเฉียนมองดูอาคารเก่าคร่ำครึของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เสียงเด็กๆ ท่องหนังสือที่ดังลอดออกมาทำให้เขาหวนนึกถึงอดีต

ที่นี่คือแหล่งบ่มเพาะหนึ่งในนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของมนุษยชาติหลังวันสิ้นโลก ‘นักพยากรณ์วิทยาศาสตร์’ หรือที่รู้จักกันในนาม ‘ราชินีเผ่าแมลง’ เหลิ่งหนิง

เหลิ่งหนิงเป็นเด็กกำพร้าที่นี่ ป่วยเป็นโรคหัวใจแต่กำเนิด ปัจจุบันเป็นดอกเตอร์สองใบจากมหาลัยสุ่ยโม่ ด้านเคมีและพันธุศาสตร์ แต่ในอนาคตอีกหลายร้อยปีข้างหน้า เธอคือผู้ควบคุมที่แท้จริงของ M3-A และเป็นผู้มอบระบบวิทยาศาสตร์ชีวเคมีระดับ 3 ให้กับมนุษยชาติ

แม้แต่เซี่ยงเฉียนในชาติที่แล้วที่เป็นตัวท็อปด้านเทคโนโลยีมืด ก็ยังต้องยอมสยบให้กับบารมีของเธอ

แต่ตอนนี้... เธอยังเป็นแค่นักศึกษาขี้โรค ถ้าเขาดึงเธอมาเป็นพวกได้... แค่คิดก็ฟินแล้ว

“ก๊อกๆ... สวัสดีครับ มาหาใครครับ” รปภ. เคาะกระจกถาม

“สวัสดีครับลุง ผมมาหาเหลิ่งหนิง เธอกลับมาหรือยังครับ” เซี่ยงเฉียนลดกระจกลง

“อ๋อ มาหาหนูหนิงเหรอ โชคร้ายหน่อยนะ เธอมาช่วงวันหยุดยาว แต่เพิ่งกลับปักกิ่งไปเมื่อวานซืนนี่เอง” ลุงยามบอก

“งั้นเหรอครับ แล้วผอ. อยู่ไหมครับ ผมอยากคุยเรื่องบริจาคหน่อย”

“อ่า... อยู่ๆ ครับ แกอยู่ชั้นสาม... เอ้ย ตอนนี้น่าจะอยู่ชั้นสองอ่านหนังสือให้เด็กฟัง เดี๋ยวผมพาไป” พอได้ยินว่าจะบริจาค ลุงแกก็ตื่นเต้นจะพาไปให้ได้

“ไม่เป็นไรครับลุง ลุงทำงานเถอะ เดี๋ยวผมเข้าไปเอง” เซี่ยงเฉียนปฏิเสธอย่างสุภาพ แล้วเดินเข้าไปเอง

ที่ชั้นล่าง เขาเห็นเด็กๆ หลายคนกำลังเล่นตัวต่อ บางคนพิการทางร่างกายชัดเจน

เขารู้ว่าที่นี่ไม่เหมือนที่อื่นที่หากินกับเด็ก ที่นี่ทำด้วยใจจริงๆ เลยไม่ค่อยมีเงินบริจาค เพราะไม่มีลูกล่อลูกชน ส่วนใหญ่ได้จากผู้ใจบุญขาจร ซึ่งลำพังค่ารักษาพยาบาลยังไม่พอเลย

เงินหลักๆ ตอนนี้มาจากทุนวิจัยของเหลิ่งหนิง ถ้าโลกไม่แตกซะก่อน ที่นี่คงไปไม่รอดเหมือนกัน

เซี่ยงเฉียนเดินขึ้นไปชั้นสอง เห็นผู้อำนวยการหญิงชราเดินออกมาจากห้องเรียน

“พ่อหนุ่ม มีธุระอะไรหรือเปล่า” ยายหวัง ผอ.สถานสงเคราะห์ทักทาย

“สวัสดีครับคุณยายหวัง ผมชื่อเซี่ยงเฉียน มาขอบริจาคครับ”

“งั้นไปคุยกันข้างบนเถอะ ให้เด็กๆ เรียนไป” ยายหวังมองพิจารณาเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินนำขึ้นไปที่ห้องทำงาน

ห้องทำงานของแกเต็มไปด้วยหนังสือ เฟอร์นิเจอร์เก่ากึกรุ่นคุณปู่ ไม่มีของหรูหราเลยสักชิ้น

“พ่อหนุ่ม บอกจุดประสงค์จริงๆ ของคุณมาเถอะ” ยายหวังรินน้ำให้ นั่งลงตรงข้ามแล้วยิ้มอย่างรู้ทัน แววตายังคมกริบ

“เอ่อ... ยายรู้ได้ไงครับว่าผมไม่ได้มาแค่บริจาค” เซี่ยงเฉียนเหวอไปนิดนึง

“ฮ่าๆ ฉันแก่แล้วก็จริงแต่ตาไม่ฝาดหรอก สายตาที่คุณมองเด็กๆ มันไม่มีความเอ็นดูเลยสักนิด คนแบบนี้จะมาบริจาคได้ยังไง” ยายหวังดักคอ

“แค่กๆ... ผมจะบริจาคจริงๆ นะครับ ถ้าไม่เชื่อผมโอนให้เดี๋ยวนี้เลย” เซี่ยงเฉียนไปไม่เป็น เจอคนแก่หนังเหนียวเคี้ยวยากเข้าให้แล้ว

แม้เขาจะมีอายุจิตวิญญาณหลายร้อยปี แต่ส่วนใหญ่หมดไปกับการจำศีลและหมกมุ่นวิจัย ไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องเล่ห์เหลี่ยมคน พอมาเจอระดับบอสอย่างยายหวังเลยเสียท่า

“ไม่เป็นไรหรอก คุณเซี่ยงบอกธุระมาเถอะ ไม่งั้นเงินนี้ยายไม่กล้ารับจริงๆ” ยายหวังจ้องเขม็ง

“ก็ได้ครับยาย คือผมมาตามหาเหลิ่งหนิง แต่ลุงยามบอกว่าเธอกลับปักกิ่งไปแล้ว ผมมีโปรเจกต์วิจัยอยากให้เธอช่วย ถ้าติดต่ออาจารย์ที่ปรึกษาเธอได้จะดีมาก ผมเลยกะจะบริจาคสร้างสัมพันธ์ไว้ก่อน เผื่อวันหลังเจอเธอจะได้คุยง่ายขึ้น” เซี่ยงเฉียนต้องแถสด

“ถ้าเรื่องนั้นก็แล้วไปเถอะ เรื่องของหนูหนิงให้เจ้าตัวตัดสินใจเอง ต่อให้คุณบริจาคหมดตัว ยายก็ช่วยพูดให้ไม่ได้หรอก” ยายหวังส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

“ไม่จำเป็นครับ บริจาคก็ส่วนบริจาค ธุรกิจก็ส่วนธุรกิจ ผมแยกแยะได้ อีกอย่างตอนนี้ที่นี่ต้องการเงินจริงๆ ยายหวังคิดยังไงกับข่าวลือวันสิ้นโลกครับ” เซี่ยงเฉียนเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ เขาไม่ต้องการให้ยายช่วยพูดหรอก เพราะถ้าเหลิ่งหนิงกลับมาเจอสภาพสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตอนโลกแตก ยังไงเธอก็ต้องวิ่งมาหาเขาอยู่ดี เงินก้อนนี้คือตั๋วผ่านทาง

“ข่าวลือในเน็ตน่ะเหรอ เห็นเขาออกมาแก้ข่าวแล้วนี่ว่าเป็นเรื่องโกหก” ยายหวังงงที่อยู่ๆ ก็เปลี่ยนเรื่อง

“ยายเชื่อแบบนั้นจริงๆ เหรอ ข่าวแผ่นดินไหวทั่วโลกวันนี้ยายก็เห็นแล้วนี่ ถ้าผมบอกว่ามันจะไหวแบบนี้ต่อเนื่องอีกสามวัน ยายจะเชื่อมั้ย แต่ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่ ผมก็จะบริจาค ลองคิดดูสิครับ ถ้าโลกแตกจริงๆ เด็กพวกนี้จะอยู่ยังไง”

“ไม่ต้องพูดถึงเด็กพิการหรอก แค่เด็กโตก็ต้องกินต้องใช้ ถึงตอนนั้นยายจะไปหาข้าวหาปลาที่ไหน อย่าหวังพึ่งคนใจบุญเลยครับ นาทีนั้นใครๆ ก็ต้องเอาตัวรอด เดี๋ยวผมจะโอนให้ยายหนึ่งล้านหยวน เงินก้อนนี้ยายรีบเอาไปตุนข้าวสาร อาหารแห้ง นมผง เอาให้พออยู่ได้สักครึ่งเดือนก็พอ”

“ถ้าโลกแตกจริง อย่างน้อยที่นี่ก็พอถูไถไปได้สักพัก ถึงตอนนั้นยายค่อยติดต่อผม ผมจะหาที่ปลอดภัยให้ยายกับเด็กๆ รับรองว่ารอดแน่นอน” เซี่ยงเฉียนยื่นข้อเสนอ

“คุณเซี่ยงดูมั่นใจจังนะว่าโลกจะแตก” ยายหวังมองหน้าเขาอย่างฉงน

“ไม่ใช่แค่มั่นใจ แต่มันคือความจริง อีกไม่กี่วันก็รู้กันทั้งประเทศแล้ว ผมมีธุระต้องรีบไป ยายเอาเลขบัญชีมาเลย โลกจะแตกแล้วผมมีอะไรต้องทำอีกเยอะ อ้อ ได้เงินแล้วรีบไปซื้อของนะ ไม่งั้นอีกไม่กี่วันมีเงินก็ซื้อไม่ได้แล้ว”

เซี่ยงเฉียนไม่อยากเสียเวลาคุยแล้ว ยังไงซะหลังวันสิ้นโลก เขาก็เป็นที่พึ่งเดียวของที่นี่ ไม่กลัวว่าเหลิ่งหนิงจะหนีไปไหนรอด

“ก็ได้ ถ้าโลกแตกจริง ยายก็หวังว่าคุณเซี่ยงจะเมตตาเด็กๆ พวกนี้” ยายหวังไม่เซ้าซี้ต่อ ยอมจดเลขบัญชีให้

เซี่ยงเฉียนโอนเงินหนึ่งล้านหยวนให้ทันที แล้วขอตัวกลับ

ขากลับเซี่ยงเฉียนยังตื่นเต้นไม่หาย จินตนาการถึงตอนที่เหลิ่งหนิงต้องมาขอความช่วยเหลือจากเขา แล้วเขาก็รับเธอเข้าฮาเร็ม... เอ้ย เข้าทีม

ฉายา ‘ราชินีแมลง’ ไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วย พรสวรรค์ด้านพันธุวิศวกรรมของเธอมันระดับปีศาจ ยาแยกเซลล์ที่ยืดอายุขัยมนุษย์ไปเป็นพันปีในอนาคตก็ฝีมือเธอ

แถมความสามารถในการสร้างอาวุธชีวภาพยังสูสีกับเทคโนโลยีสายจักรกลของเขา เธอเคยดัดแปลงแมงป่องกลายพันธุ์ให้ตัวใหญ่เท่ายานแม่ บินในอวกาศได้ แถมโหดกว่ายานรบซะอีก นั่นแหละที่มาของฉายาราชินีแมลง เทคโนโลยีของเธอเลยถูกเรียกว่า 'สาย Zerg' (เผ่าแมลงใน StarCraft)

ส่วนเทคโนโลยีแอตแลนติสที่เน้นพลังงานคริสตัล เลยถูกเรียกว่า 'สาย Protoss' (เผ่าเทพ) และเทคโนโลยีที่มนุษย์พัฒนาเองผสมกับของเซี่ยงเฉียน ก็คือ 'สาย Terran' (เผ่ามนุษย์)

ช่วงไม่กี่วันต่อมา เซี่ยงเฉียนเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน วิจัยน้ำยาโภชนาการ ขาดเหลืออะไรก็ให้จ้าวหมิงไปซื้อ จนในที่สุดวันที่ห้า เขาก็ทำน้ำยาเวอร์ชันสำหรับผู้มีพลังพิเศษสำเร็จ

ตอนนี้เข้าสู่วันที่สิบห้าแล้ว เหลืออีกแค่หกวันก่อนอุกกาบาตจะถล่มโลก

ถึงจะไม่ออกไปไหน แต่เซี่ยงเฉียนก็เกาะติดสถานการณ์ตลอด โลกภายนอกเริ่มวุ่นวาย ผู้เชี่ยวชาญที่เคยออกมาบอกว่าข่าวลือมั่วหายหัวไปหมดแล้ว ตอนนี้มีแต่ข่าวเรื่องโลกหลุดวงโคจรและอุกกาบาตจะชนโลก

ประชาชนเริ่มแห่กักตุนสินค้า รัฐบาลก็แทงกั๊ก ไม่ห้ามแต่ก็บอกว่า "เสบียงพอใช้สามปี อย่าตื่นตูม"

แต่ใครจะสนล่ะ ของอยู่ในมือเราอุ่นใจกว่า ชาวบ้านเลยแย่งกันซื้อของจนเกลี้ยงชั้นวางต่อไป

………………..