7 - สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

7 - สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยงเฉียนตื่นมาล้างหน้าแปรงฟัน เดินมาที่ห้องนั่งเล่นก็เห็นพ่อนั่งดูข่าวเช้าอยู่บนโซฟา

ในทีวีกำลังรายงานข่าวแผ่นดินไหวที่ญี่ปุ่นเมื่อตอนตีสาม เซี่ยงเฉียนยิ้มแล้วทักว่า “ไงครับพ่อ เชื่อที่ผมพูดหรือยัง”

“เหลือเชื่อจริงๆ... พ่อก็ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ แต่แบบนี้มัน... เฮ้อ มิน่าล่ะทำไมถึงต้องปิดข่าว ถ้าประชาชนรู้คงจลาจลแน่” เซี่ยงจวินอี้นั่งพิงโซฟาอย่างหมดแรง

เซี่ยงเฉียนนั่งลงข้างๆ “พ่อครับ อย่าเครียดไปเลย แค่อุกกาบาตชนโลก ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย วิกฤตแค่นี้ไม่ทำให้มนุษย์สูญพันธุ์หรอก อีกอย่างลูกชายพ่อเตรียมการไว้หมดแล้ว ต่อให้วันสิ้นโลกมาถึง ผมก็จะทำให้พ่อกับแม่สุขสบายเหมือนเดิม”

“เตรียมอะไรไว้บ้าง เล่าให้พ่อฟังซิ มีอะไรให้พ่อช่วยไหม” เซี่ยงจวินอี้มองลูกชายด้วยความภูมิใจแล้วตบไหล่เบาๆ

เซี่ยงเฉียนเล่าแผนการทั้งหมดให้ฟัง รวมถึงเรื่องกำแพงที่จ้าวหมิงกำลังจะสร้าง พอพูดไปเขาก็นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องต้องให้พ่อช่วยจริงๆ

“พ่อครับ ตอนนี้บ้านเรามีเงินสดหมุนเวียนเท่าไหร่”

“ประมาณ 7 ล้านหยวน ถ้ายืมเพิ่มก็ได้สัก 10 ล้าน”

“พอครับ ไม่ต้องยืม พ่อไปหาซื้อรถมือสองมาสักสองสามคัน รถหัวลากตู้คอนเทนเนอร์หนึ่งคัน รถบัสสองคัน แล้วก็รถออฟโรดพวกฮัมวี่ที่ขับเคลื่อนสี่ล้อถึกๆ อีกสักสองสามคัน อย่าซื้อ SUV ในเมืองนะ พวกนั้นใช้ไม่ได้เรื่อง แล้วก็ขอเงินสดผมสัก 3 ล้าน ผมต้องไปซื้ออุปกรณ์บางอย่าง” เซี่ยงเฉียนคำนวณแล้วบอก

จริงๆ เขาอยากได้รถหุ้มเกราะแบบ Marauder แต่หาซื้อยาก เลยต้องเอารถตลาดมาดัดแปลงเอง

“ทำไมต้องรถมือสอง ซื้อใหม่แกะกล่องไม่ดีกว่าเหรอ” เซี่ยงจวินอี้สงสัย

“มือสองก็พอครับ เชื่อผมเถอะ” เซี่ยงเฉียนบอกความจริงไม่ได้ว่าจะเอามาโมดิฟายจนไม่เหลือเค้าเดิม ซื้อรถใหม่มาก็เสียดายเปล่าๆ

โชคดีที่พ่อไม่ได้ซักไซ้ต่อ พอดีกับที่หลินหลิงทำมื้อเช้าเสร็จ บทสนทนาจึงจบลง

หลังทานมื้อเช้าแสนอบอุ่น เซี่ยงเฉียนก็ขอยืมรถพ่อขับออกมา เขายังมีภารกิจอีกเพียบ

ระหว่างทางไปเจียงผู่ จ้าวหมิงโทรมาบอกว่าทีมก่อสร้างมาถึงแล้ว เซี่ยงเฉียนเลยต้องรีบบึ่งรถกลับบ้าน

“ตรงนั้นสร้างหอเก็บน้ำพร้อมหอสังเกตการณ์ ไม่ต้องสูงมาก สัก 8 เมตรก็พอ... อ้าว นายกลับมาแล้ว มาดูหน่อยสิ จะเพิ่มอะไรอีกไหม”

พอถึงบ้าน ก็เห็นจ้าวหมิงกางแปลนคุยกับคนงานอยู่หลังบ้าน

“เยี่ยม เอาตามนี้แหละ พวกคุณจะสร้างเสร็จภายในกี่วัน” เซี่ยงเฉียนรับแปลนมาดู ขอบเขตกำแพงกินพื้นที่เพื่อนบ้านไปด้วย แต่ใครจะสนล่ะ ยุคนี้ใครเร็วใครได้

“เสี่ยครับ ถ้าจะเอาสเปคตามที่เสี่ยจ้าวบอก ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองเดือนครับ” หัวหน้าผู้รับเหมายื่นบุหรี่ให้เซี่ยงเฉียนพลางยิ้มประจบ งานนี้งานช้าง กำไรเนื้อๆ

เซี่ยงเฉียนรับบุหรี่มาทัดหู “เถ้าแก่แซ่อะไรครับ”

“ไม่ต้องเรียกเถ้าแก่หรอกครับ เรียกผมเหล่าหลี่ก็ได้”

“เถ้าแก่หลี่ คุณคงดูออกว่าพวกผมเงินถึง เวลาสองเดือนมันปกติสำหรับงานนี้ แต่พวกผมไม่มีเวลาขนาดนั้น ถ้าเถ้าแก่หลี่รับงานนี้ กำแพงต้องเสร็จภายในสิบวัน... ฟังผมก่อน ผมรู้ว่ามันยาก แต่ผมเชื่อว่าเงินจ้างผีโม่แป้งได้ ถ้าเถ้าแก่หลี่ทำเสร็จในสิบวัน เงิน 5 ล้านในบัตรนี้เป็นของคุณ” เซี่ยงเฉียนยื่นบัตรธนาคารให้ดู

เถ้าแก่หลี่ตาลุกวาว สิบวัน... ถ้าอัดงานสามกะ 24 ชั่วโมง ใช้ปูนแห้งเร็ว ต้นทุนสูงขึ้น แต่เทียบกับ 5 ล้านหยวนแล้ว คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

“ได้! งานนี้ผมรับเอง แต่ค่าวัสดุ...”

“ไม่ต้องห่วง ผมจะโอนมัดจำค่าวัสดุให้ก่อน 1 ล้าน อีกห้าวันจ่ายค่าจ้างงวดแรก 1 ล้าน แต่ถ้าไม่เสร็จภายในวันที่สิบเอ็ด ผมหัก 1 ล้าน วันที่สิบสองหักอีก 1 ล้าน ถ้าวันที่สิบสามยังไม่เสร็จ เงิน 3 ล้านที่เหลือถือว่าโมฆะ” เซี่ยงเฉียนยื่นคำขาดพร้อมรอยยิ้ม

“เสี่ยวางใจได้เลย ต่อให้ผมไม่ได้นอน ผมก็จะเนรมิตกำแพงให้เสร็จภายในสิบวัน!” เถ้าแก่หลี่รับคำหนักแน่น แทบจะอยากวิ่งไปเกณฑ์คนงานเดี๋ยวนี้

“ดี งั้นไปทำสัญญากัน จ้าวหมิง เดี๋ยวโอนให้เถ้าแก่หลี่ 1 ล้าน เถ้าแก่หลี่เริ่มงานได้เลย”

ตกบ่าย เถ้าแก่หลี่ขนคนงานนับร้อยและเครื่องจักรชุดใหญ่มาลงพื้นที่เริ่มงานทันที

“เฮ้ย 5 ล้านนี่มันไม่แพงไปหน่อยเหรอ” จ้าวหมิงกระซิบถามหลังจากผู้รับเหมาไปแล้ว

“เสี่ยวหมิง จำไว้นะ เงินก็แค่กระดาษ หลังวันสิ้นโลกมันไม่มีค่าอะไรเลย เอามาเช็ดตูดยังแข็งไป ถ้าเขาสร้างเสร็จในสิบวันได้ 5 ล้านนี่ถือว่าถูกไปด้วยซ้ำ” เซี่ยงเฉียนรู้ดีว่าช่วงแรกเงินยังมีค่า แต่พอเข้ายุคน้ำแข็ง มันก็คือขยะดีๆ นี่เอง

“เออๆ ไม่ใช่เงินฉันนี่หว่า” จ้าวหมิงบ่นอุบ

“เอาน่า นายรีบไปขนเสบียงมาได้แล้ว อ้อ หาคนมาสร้างบ้านน็อคดาวน์โครงเหล็กด้วยนะ”

“สั่งเก่งจังนะไอ้แม่ย้อย”

พอลับหลังจ้าวหมิง เซี่ยงเฉียนก็เปิดเว็บอาลีบาบา กดสั่งวัตถุดิบเคมีเป็นตันๆ แบบจัดส่งด่วนภายในสิบวัน แป๊บเดียวเงินหายไปอีก 1 ล้าน

พอเช็กยอดเงินในบัญชี เซี่ยงเฉียนก็ถอนหายใจ เขาขอเงินพ่อมาน้อยไปจริงๆ จ่ายแบบนี้ไม่พอแน่

เซี่ยงเฉียนเลิกช้อปปิ้งออนไลน์ แล้วลงไปหมกตัวในสตูดิโอเพื่อเตรียมอุปกรณ์สำหรับยุควิวัฒนาการ เขาไม่อยากเป็นเหมือนคนอื่นที่ต้องนอนซมเพราะพลังงานไม่พอตอนร่างกายวิวัฒนาการ

แต่พอเริ่มลงมือ เขาก็พบว่าตัวเองสปอยล์ตัวเองเกินไป การใช้นาโนแมชชีนมาสร้างอุปกรณ์พื้นฐานอย่างบีกเกอร์หรือหลอดทดลองเพื่อทำน้ำยายังชีพเนี่ย มันเหมือนเอาทองคำมาหล่อกระสุน สิ้นเปลืองทรัพยากรสุดๆ

เขาเลยหยุดมือ แล้วหาพิกัดโรงงานผลิตอุปกรณ์วิทยาศาสตร์ ขับรถบึ่งไปซื้อถึงที่

ไปถึงโรงงาน เซี่ยงเฉียนสั่งซื้อเครื่องสกัด Soxhlet, เครื่องกำเนิดก๊าซ Kipp, ถังปฏิกรณ์แก้วสองชั้นขนาด 5 ลิตร และอุปกรณ์วิเคราะห์ต่างๆ แบบครบชุด เล่นเอาผู้จัดการแทบจะปูพรมแดงต้อนรับ

เซี่ยงเฉียนรูดบัตรจ่ายเงินแบบไม่ต่อราคา ให้ไปส่งที่บ้าน แล้วก็ขับรถออกมา

ขากลับบ้าน เขาขับผ่านสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง ทันใดนั้นภาพของใครบางคนก็แวบเข้ามาในหัว

เอี๊ยด!

เซี่ยงเฉียนเบรกตัวโก่ง กลับรถกลางถนนแบบไม่สนกฎจราจร เลี้ยวเข้าไปในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทันที

……………….