2 - ผมเข้าใจครับ

2 - ผมเข้าใจครับ

สะพานหนานจิงฉางเจียงตอนสามทุ่มกว่ารถเริ่มโล่ง ถ้าไม่มีอุบัติเหตุ ปกติขับข้ามฝั่งใช้เวลาแค่สิบห้านาที

เซี่ยงเฉียนขับจี๊บมือสองกินลมชมวิว เปิดกระจกฟังจราจรหนานจิง มองดูผู้คนออกมาชมจันทร์ รอยยิ้มไม่เคยจางไปจากหน้า

เทียบกับการดิ้นรนเอาชีวิตรอดตลอดหลายร้อยปี โลกตอนนี้คือสวรรค์ชัดๆ

จะดีกว่านี้ถ้ารอบเดินเบารถไม่สวิง

“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอีกหลายร้อยปีคนถึงยังชอบขับรถเกียร์กระปุก ฟีลลิ่งมันได้จริงๆ ติดที่อันตรายไปหน่อย” เซี่ยงเฉียนเหยียบ 120 บนสะพานที่พื้นผิวไม่ค่อยเรียบ รถเริ่มสั่นเป็นเจ้าเข้า

เขาผ่อนคันเร่ง ขับลงทางลาดอย่างนิ่มนวล เลี้ยวเข้าถนนเจี้ยนหนิง จู่ๆ ปอร์เช่คันนึงก็ปาดหน้าแซงไปวูบเดียวหาย

เซี่ยงเฉียนเบ้ปากมองไฟท้ายที่หายวับ แล้วมุ่งหน้าต่อไปยังเขาจื่อจินซาน

สิบกว่านาทีต่อมา เซี่ยงเฉียนเลี้ยวเข้าถนนภูเขาจื่อจิน ไม่นานก็ถึงทะเลสาบเฉียนหู

เขาจอดรถทิ้งไว้ที่ลานจอดหน้าร้านอาหาร สะพายเป้เดินดุ่มๆ เข้าป่าริมทะเลสาบ

แต่พอมาถึงเขาก็เริ่มมึน ของชิ้นนั้นเขาไม่ได้เจอเอง แต่ฟังเขาเล่ามา เขาจื่อจินซานมีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด ใครจะไปรู้ว่ามันจะโผล่ตรงไหนแน่

ไม่มีทางเลือก มาถึงแล้วก็ต้องเดินหา โชคดีที่ป่ารอบเฉียนหูไม่ได้กว้างมาก ไม่งั้นเดินขาลากแน่

"อือ... อ๊า... โอว..."

เสียงหอบกระเส่าลอยเข้าหู เซี่ยงเฉียนหน้าขึ้นสีทันที เวลาแบบนี้ สถานที่แบบนี้ เสียงแบบนี้... ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นข้างหน้า

เขาไม่อยากไปขัดจังหวะกิจกรรมเข้าจังหวะของชาวบ้าน เลยกะจะเดินอ้อม แต่ตอนกลับหลังหันดันเหยียบกิ่งไม้แห้งเข้าให้

แกร๊ก...

เสียงเบาๆ แต่ดังสนั่นในความเงียบสงัด

เสียงในป่าเงียบกริบทันที เซี่ยงเฉียนยืนแข็งทื่อ ลมพัดเบาๆ บรรยากาศอึมครึมขึ้นมาฉับพลัน ความเงียบตอนนี้น่ากลัวกว่ามีเสียงซะอีก

“ที่รัก... เมื่อกี้เหมือนมีคนเลย” ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงผู้หญิงก็กระซิบขึ้น

“ไม่มีใครหรอก ดึกป่านนี้ใครจะมาเดินเล่นแถวนี้ ถ้าไม่ใช่หมาก็แมวแหละ มาต่อเถอะ... อือ...”

ห้านาทีต่อมา เซี่ยงเฉียนเดินออกมาจากป่าด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ เขานั่งแหมะลงบนหญ้าริมทะเลสาบ ทบทวนความจำอีกรอบ

บทสนทนาเมื่อกี้สะกิดใจเขา ถึงของจะโผล่ที่นี่จริง แต่ทำไม 'ผู้โชคดี' คนนั้นถึงมาอยู่ที่นี่เวลานี้ได้

ที่นี่เหมาะมาเดินเล่นก็จริง แต่ตอนนี้สี่ทุ่มกว่า คนแก่นอนหมดแล้ว แขกร้านอาหารก็กลับไปแล้ว ใครจะมาเดินเข้าป่าดึกๆ ดื่นๆ นอกจากจะมา 'ทำสงคราม' เหมือนคู่รักเมื่อกี้

เดี๋ยวนะ... คงไม่บังเอิญขนาดนั้นมั้ง หรือคู่รักคู่นั้นจะเป็นผู้โชคดีที่ว่า?

กรี๊ดดด!!!

ยังไม่ทันขาดคำ เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังลั่นป่า

เสียงผู้หญิงคนเมื่อกี้ชัดๆ เซี่ยงเฉียนหันขวับ เห็นลำแสงสีน้ำเงินขนาดเท่าเสาไฟฟ้าพุ่งขึ้นฟ้าจากในป่า สว่างวาบไปทั่วทะเลสาบเฉียนหู

มุมปากเซี่ยงเฉียนกระตุก เดาถูกเผง พิกัดเดียวกับเมื่อกี้เป๊ะ

นาทีนี้ไม่สนแล้วว่าจะใส่เสื้อผ้ากันเสร็จรึยัง เขาวิ่งแน่บเข้าไปตรงจุดกำเนิดแสง

ไม่นานก็เจอชายหญิงสภาพหลุดลุ่ยยืนกอดกันตัวสั่น งันงกมองวัตถุทรงกลมที่ลอยสูงจากพื้นครึ่งเมตร ห่างไปแค่สามก้าว ลำแสงนั่นพุ่งออกมาจากช่องด้านบนของมัน

เซี่ยงเฉียนเมินคู่รักคู่นั้น เดินดุ่มๆ เข้าไปหาวัตถุทรงกลมด้วยความตื่นเต้น

ใช่จริงๆ ด้วย อุปกรณ์จักรกลจากอารยธรรมมู่หลีหยา ยุคสุริยะที่สาม เซี่ยงเฉียนมองลวดลายเรืองแสงบนผิววัตถุ ก็มั่นใจทันทีว่าใช่ของที่ตามหา

แกร๊ก!

พอเขาสัมผัสผิววัตถุ ลำแสงก็ดับวูบ ช่องด้านบนปิดสนิท เหลือแค่ลวดลายสีฟ้าจางๆ เรืองแสงอยู่

“พี่ชาย... นี่มัน... ตัวอะไรวะเนี่ย” พอเซี่ยงเฉียนยัดของใส่เป้เตรียมชิ่ง ชายคนนั้นก็ละล่ำละลักถาม

เซี่ยงเฉียนไม่หันกลับไป แต่พูดเสียงเข้ม “ความลับระดับชาติ คืนนี้พวกนายไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม”

“อึก... เข้าใจครับ... คืนนี้พวกเราไม่เห็นอะไรเลย” ชายคนนั้นกลืนน้ำลาย ตอบเสียงสั่น

“เข้าใจก็ดี ถ้าไม่เข้าใจ... หึ” เซี่ยงเฉียนเก๊กเสียงเข้มขู่ทิ้งท้าย แล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกมา

เขาได้ยินเสียงคนคุยกันโหวกเหวกจากนอกป่า คนที่ร้านอาหารคงเห็นแสงแล้วแห่กันมา เขาเลยไม่ออกไปทางเดิม แต่เดินอ้อมลึกเข้าไปในป่า แล้วค่อยวกกลับไปที่ลานจอดรถ ขับรถออกไปเงียบๆ

ขากลับ เซี่ยงเฉียนฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ไม่คิดว่าจะได้ของมาง่ายดายขนาดนี้

ต้องรู้ว่าในอนาคต ของพวกนี้คือ 'วัตถุเทพ' ของอารยธรรมก่อนประวัติศาสตร์ แค่เห็นยังยาก อย่าว่าแต่ได้ครอบครอง ถ้าเซี่ยงเฉียนไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเทคโนโลยีระดับท็อป ก็คงหมดสิทธิ์แตะต้อง

ผ่านไปหลายร้อยปี มนุษย์ยังแกะรอยการทำงานของมันได้แค่เศษเสี้ยว เรื่องควบคุมมันน่ะเลิกฝันไปได้เลย

เจ้าเครื่อง M3-A ในมือเขานี้ คือ 'เครื่องจักรแม่แบบชีวเคมี' คล้ายๆ เครื่อง CNC ในยุคนี้แต่ล้ำกว่าล้านเท่า ด้วยเจ้านี่ ไอเดียบรรเจิดหลายอย่างของเขาก็จะเป็นจริงได้

ถึงบ้าน เซี่ยงเฉียนกอดเป้แน่น ตัวลอยเหมือนฝัน แต่เขายังไม่เริ่มแผนทันที เลือกไปอาบน้ำนอนก่อน

ยังมีเวลาอีกตั้งครึ่งเดือนกว่าฝนดาวตกจะมา พอให้เตรียมตัวถมเถ วันนี้เพิ่งย้อนเวลามา แถมตื่นเต้นกับ M3-A จนเหนื่อยอ่อน พออาบน้ำเสร็จ เขาก็กอด M3-A ต่างหมอนข้าง หลับเป็นตาย

เซี่ยงเฉียนหลับสบาย แต่ทั่วเมืองหนานจิงกำลังลุกเป็นไฟ โดยเฉพาะแถวทะเลสาบเฉียนหู

ตอนนี้เฉียนหูโดนปิดตาย ทหารยืนคุมทุกจุด นกตัวเดียวยังบินไม่ผ่าน

ป่าจุดเกิดเหตุคนเพียบ ส่วนใหญ่เป็นทหาร มีพวกใส่ชุดนอกเครื่องแบบปนอยู่ด้วย คู่รักคู่นั้นก็โดนกักตัวสอบสวนอยู่

“ชื่ออะไร” หญิงสาวชุดนอกเครื่องแบบถามเสียงเข้ม

“หลิวสือครับ” “จางเอี้ยนค่ะ” ทั้งสองตอบ

“เล่ามาให้หมด เกิดอะไรขึ้น ลำแสงนั่นคืออะไร แล้วมันหายไปได้ยังไง”

“พวกเราไม่เห็นอะไรเลยครับ” ทั้งคู่ส่ายหน้าดิก ตัวสั่นงันงก

หญิงสาวหรี่ตามอง ปกติคนพวกนี้เจอทหารถือปืนล้อมหน้าล้อมหลังแบบนี้ ถามอะไรก็ต้องคายหมดไส้หมดพุงแล้ว

“ไม่เห็นอะไรจริงๆ เหรอ” เธอย้ำ

หลิวสือคิดว่ายัยนี่เป็นพวกเดียวกับเซี่ยงเฉียนมาลองใจ เลยยิ่งมั่นใจ ส่ายหน้ายิก “ไม่เห็นครับ ไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ”

หญิงสาวชุดนอกเครื่องแบบเลิกสนใจ หันไปสั่งลูกน้อง “คุมตัวไป ข้อหากบฏ พรุ่งนี้ประหาร”

“รับทราบ” ทหารพุ่งเข้ามาล็อคตัวเตรียมลากไป

หลิวสือหน้าซีดเผือก ส่วนผู้หญิงสติแตก กรีดร้องลั่น “ของนั่นเพื่อนร่วมงานคุณเอาไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ! ทำไมต้องฆ่าปิดปากด้วย พวกหนูไม่พูดหรอกน่า... ฮือๆ”

“เดี๋ยวนะ... เพื่อนร่วมงาน? เล่ามาให้ละเอียดซิ” หญิงสาวตาเป็นประกาย

คราวนี้สองคนนั้นไม่สนคำขู่เซี่ยงเฉียนแล้ว คายทุกเม็ดที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ รวมถึงเรื่องที่มาทำอะไรในป่าด้วย

ฟังจบ หญิงสาวก็ซักอีกหน่อย ให้วาดรูป M3-A คร่าวๆ แล้วปล่อยตัวไป

“นายพลหวังคะ รบกวนส่งกำลังปิดล้อมทางเข้าออกหลักของหนานจิง ค้นหาของสิ่งนี้ด่วนที่สุด” หญิงสาวหันไปสั่งนายพล

“ได้ครับหัวหน้าจาง มีอะไรให้ช่วยอีกไหม”

“ไม่มีแล้วค่ะ ขอบคุณมาก ฉันต้องไปศูนย์จราจร ฝากทางนี้ด้วยนะคะ” พูดจบเธอก็พาคนของเธอออกไป

หลังจากนั้นหนานจิงก็วุ่นวายทั้งคืน ถนนขาออกโดนปิดอ้างซ่อมแซม ด่านตรวจยิบตา รถทุกคันโดนค้นละเอียด

สรุปคือค้นทั้งคืนไม่เจอของ แต่ได้พวกผู้ร้ายหนีคดีมาเพียบ

……………..