Divine King Of All Directions - 142

Divine King Of All Directions - 142

 

หลินเทียนที่กำลังกระชากคอเสื้อของศิษย์คนนั้นเองก็ได้ขยับมือก่อนที่จะเกิดเสียงคำรามของกระบี่ออกมา

"มันอยู่ไหน ! "

เขาได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"น่า......น่าจะ...กลับไปที่พักแล้ว "

ศิษย์คนนั้นได้แต่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน

หลินเทียนได้ปล่อยเขาไปพร้อมทั้งก้าวเดินออกไปทางที่พักศิษย์ตำหนักนอกพลางปลดปล่อยจิตสังหารออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ศิษย์ทั้งหลายต่างมองไปทางเขาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป

"พระเจ้า นี่เขาจะไปไหนกัน ! "

"คงไม่....ฆ่าคนใช่ไหม ? "

"นี่มันอยู่ในสำนักนะ ! "

เมื่อจ้องมองไปยังร่างของหลินเทียนที่กำลังเดินจากไปแล้วพวกเขาได้แต่สูดหายใจเข้าลึก

"ไป ไปดูกัน "

หนึ่งในบรรดาศิษย์ได้พูดออกมา

ทันใดนั้นเองที่ผู้คนทั้งหลายได้มุ่งหน้าไปทางที่พักศิษย์ตำหนักในโดยทันที แน่นอนว่าพวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้หลินเทียนเลยไม่เว้นแม้แต่ซินเชิงหยุนก็ตามเพราะเขาไม่เคยเห็นหลินเทียนแสดงสายตาที่น่ากลัวแบบนี้มาก่อน

หลินเทียนที่กำลังถือกระบี่อยู่ได้เดินไปทางที่พักซึ่งระหว่างทางศิษย์ทั้งหลายก็ได้แต่แสดงสีหน้าที่ตกตะลึงเพราะจิตสังหารที่เขาปลดปล่อยออกมา

"นี่มัน...หลินเทียน ? "

"อะไรนะ ? หลินเทียน ? เขาคือคนที่ฆ่านายน้อยตระกูลเหล็ง ? "

"นั่นแหละเขา ! "

"นี่..... จิตสังหารนี้ ...นี่มัน..."

หลายๆคนจำใบหน้าของเขาได้ดังนั้นถึงอดที่จะสูดหายใจเข้าลึกไม่ได้ทันที

เรื่องที่ว่าหลินเทียนกล้าลงมือสังหารเหล็งอี้ทงต่อหน้าผู้อาวุโสในการทดสอบเข้าเป็น ิษย์สำนักนั้นดังไปทั่วทั้งสำนักและเมื่อเห็นท่าทางของเขาในตอนนี้แล้วก็ไม่แปลกที่ผู้คนจะสั่นสะท้านไปตามๆกัน

ทันใดนั้นเองก็มีผู้คนมากมายเดินตามท้ายหลินเทียนเป็นขบวน

พวกเขาได้ไปถึงเขตที่พักอย่างรวดเร็ว

หลินเทียนที่กำลังถือกระบี่อยู่เองก็ได้ปลดปล่อยจิตสัมผัสออกไปอย่างบ้าคลั่งพร้อมทั้งสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเซี่ยหวูและกลิ่นคาวเลือดของม้านิลมังกร

"แกร๊ง ! "

เสียงกระบี่คำรามได้ดังขึ้นก่อนที่จะพุ่งออกไปทางบ้านพัก

โครม ! บ้านทั้งหลังได้ถูกผ่าครึ่งในพริบตา

"ใครกัน ? "

เสียงคำรามได้ดังขึ้นก่อนที่เซี่ยหวูจะเดินออกมาอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นเขาก็พบกับหลินเทียน

"เจ้าเอง ? ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้แล้วสินะ "

เมื่อจ้องมองไปทางหลินเทียนแล้วเขาก็ได้พูดต่อด้วยน้ำเสียงแสยะว่า

"ไอ้ระยำนั่นมันดูขัดหูขัดตาข้าดังนั้นถึงได้เอามันมาลองทักษะกระบี่เสียหน่อย แปลกแหะ ดูเหมือนเจ้าจะโกรธนะ ขยะแบบนั้นข้าหามาให้เจ้าอีกกี่ตัวก็ได้ "

เซี่ยหวูรู้สึกไม่ดีมากๆดังนั้นหลังจากที่ได้ข่าวว่าหลินเทียนได้นำสัตว์ขี่กลับมาที่สำนักนั้นถึงได้ระบายความโกรธกับมันแทนเพราะถึงอย่างไรมันก็เป็นเพียงสัตว์อสูรเท่านั้น ต่อให้เขาฆ่ามันไปแล้วทางสำนักก็คงไม่ทำอะไรอยู่ดีแต่นี่มันจะทำให้หลินเทียนได้รับความอับอาย

"ระยำ ! "

ซินเชิงหยุนได้คำรามออกมาด้วยความโกรธ เขารู้ดีว่าม้านิลมังกรนั้นเป็นสัตว์อสูรที่เพื่อนรักของหลินเทียนให้มาซึ่งการกระทำและคำพูดของเซี่ยหวูนั้นมันทำให้เขาโกรธจัดเป็นอย่างมาก

หลินเทียนได้จ้องมองไปทางเซี่ยหูก่อนที่กระบี่ในมือจะกวัดแกว่งออกไป

"แกร๊ง ! "

กระบี่สายฟ้ามรกตได้ส่งเสียงคำรามออกไปทุกทิศทางก่อนที่จะพุ่งเข้าปะทะกับเซี่ยหวู

"เจ้า..........."

ท่าทางของเซี่ยหวูได้เปลี่ยนไปทันทีเพราะไม่คิดเลยว่าหลินเทียนจะกล้าทำอะไรเขาในสำนักนี้แต่ยังดีที่ระดับพลังของเขาก็ไม่ใช่น้อยๆถึงได้หลบออกไปในพริบตาแต่แม้จะเป็นเช่นนั้นก็ยังได้รับความเสียหายจากการปะทะของคลื่นกระบี่

"พระเจ้า ! พลังทำลายนี่มันอะไรกัน ......."

"นี่เขาเป็นศิษย์ใหม่แน่งั้นรึ ? "

"พระเจ้า ! "

ศิษย์เก่าหลายคนได้แต่แสดงสีหน้าที่โง่งมออกมา

เจตจำนงแห่งกระบี่นั้นแข็งแกร่งขนาดนั้นได้อย่างไรกัน

เซี่ยหวูเองก็ได้ผงะไปกับการโจมตีของหลินเทียนด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด เขารีบลึกขึ้นมาตะโกนว่า

"ไอ้ระยำ ! กล้านักนะ ! ที่นี่คือสำนักเป่ยหยานและข้าเองก็ไม่ได้ทำสัญญาเป็นตายกับเข้าแต่ยังกล้าลงมือ นี่มันเป็นการขัดกฎของสำนัก ! "

"แกร๊ง ! "

หลังจากที่เขาได้พูดจบแล้วคลื่นกระบี่ชุดต่อไปก็ได้ถูกส่งออกมา

เซี่ยหวูได้แต่หลบอย่างยากลำบากด้วยสีหน้าที่น่าเกลียดมากๆ

"ก่อนหน้านี้ผู้อาวุโสก็ได้เตือนไปแล้วว่าไม่ให้ลงมือกับศิษย์ร่วมสำนักและแม้ว่าเจ้าจะมีตรามังกรแต่ทางสำนักต้องไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ ! นี่ยังกล้าอีกงั้นรึ ! นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ ! "

เซี่ยหวูได้คำรามออกมาด้วยความโกรธ

เซี่ยหวูนั้นคิดเพียงแค่ว่าหลินเทียนแค่เร็วกว่าเขาเท่านั้นและแม้ว่าหลินเทียนจะลงมือสังหารเหล็งอี้ทงไปก็จริงแต่เขาก็ยังคิดว่ามันยังเทียบกับเขาไม่ได้เพราะความแข็งแกร่งของเขาเหนือกว่าเหล็งอี้ทงดังนั้นเมื่อไม่กี่วันก่อนเขาถึงได้กล้าท้าประลองเป็นตายกับหลินเทียนเพื่อที่จะฆ่าลบล้างความอับอายของตัวเองแต่ ณ ตอนนี้เมื่อมองไปยังคลื่นกระบี่มากมายที่หลินเทียนได้ปลดปล่อยออกมาแล้วมันทำให้เขาต้องคิดใหม่ พลังทำลายระดับนี้มันรุนแรงมากๆซึ่งตัวเขาเองไม่สามารถทำเช่นนั้นได้และนี่ก็แสดงให้เห็นว่าระดับพลังของเขายังห่างชั้นกับหลินเทียนอยู่

เมื่อฟังคำพูดของเซี่ยหวูแล้วทุกคนที่อยู่รอบข้างล้วนมีท่าทางเปลี่ยนไปทันที

"นี่......."

"ใช่แล้ว มันเป็นการขัดกฎสำนักจริงๆนั่นแหละ การลงมือกับศิษย์ร่วมสำนักมันเป็นความผิด "

"แย่ล่ะสิทีนี้ "

หลายๆคนได้แต่กลืนน้ำลายคำโต

ซินเชิงหยุนได้มีสีหน้าที่ซีดลงพร้อมทั้งรีบพูดออกมาว่า

"พี่เขย ท่านใจเย็นๆก่อน อย่าทำอะไรเกินเลย ! "

เขารู้ดีว่ากฎศักดิ์สิทธิ์ของสำนักนั้นเคร่งครัดอย่างมาก ก่อนหน้านี้ที่หลินเทียนสังหารเหล็งอี้ทงและไม่ได้รับความผิดก็เพราะตรามังกรแต่ครั้งนี้หากว่าหลินเทียนยังกล้าทำอีกก็บอกได้เลยว่าจะไม่ได้รับการยกเว้นแน่นอน ฮานเฮอและหลุยหลานเป็นคนพูดประโยคนี้เองกับปาก

หลินเทียนได้แต่มองไปทางเซี่ยหวูด้วยสีหน้าที่ดุร้าย

"สำนัก ? กฎ ? "

เขาได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกับฟาดฟันออกไปไม่ยั้ง

คลื่นกระบี่นี้พุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงและแม้ว่าเซี่ยหวูจะใช้ทักษะเคลื่อนไหวของตระกูลแต่ก็ยังได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีนี้ แขนซ้ายของเขาได้ขาดสะบั้นออกไปก่อนที่เลือดจะสาดกระจายไปทั่วท้องฟ้า

"อ๊ากก ! "

เซี่ยหวูได้ส่งเสียงร้องออกมาเพราะความเจ็บปวดจากการถูกตัดแขนนั้นมันกำลังแล่นไปทั่วร่างกายของเขา

หลายๆคนก็ได้แต่สูดหายใจเข้าลึกไปตามๆกัน

"นี่...... จะลงมือสังหารจริงๆ ?"

"พระเจ้า ไอ้นี่มันบ้าชัดๆ "

"ที่นี่คือสำนักนะ .....เขากล้าที่จะอวดดีแบบนี้ได้ไงกัน "

หลายๆคนได้แต่รู้สึกขนหัวลุก

หลินเทียนที่กำลังกำกระบี่อยู่เองก็ได้ก้าวเข้าไปหาเซี่ยหวูด้วยจิตสังหารที่ทะลักออกมามากขึ้นเรื่อยๆ

เซี่ยหวูรู้สึกโกรธและกลัวในเวลาเดียวกัน กระบี่ได้ปรากฏขึ้นในมือขวาของเขาก่อนที่จะส่องแสงออกมา

"นั่นกระบี่อะไร ? "

"ดูเหมือนอาวุธสมบัติระดับต่ำเลยนะ !"

"ใช่ ! ใช่แน่นอน ! "

เมื่อจ้องมองไปยังกระบี่ในมือของเซี่ยหวูแล้วหลายๆคนถึงกับผงะไป

อาวุธสมบัติระดับต่ำนั้นสามารถเพิ่มพลังทำลายไปอีก 40%ซึ่งมูลค่าของมันเองก็ไม่ใช่น้อยๆ

"หยุดนะ ! "

เซี่ยหวูได้คำรามออกมาก่อนที่จะยกกระบี่ขึ้นมาแต่ใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความกลัว

ดวงตาของหลินเทียนได้เป็นประกายเย็นชาพร้อมทั้งเดินเข้าไปหาเขาก่อนที่จะกวัดแกว่งกระบี่อย่างไร้ความปราณี

"ระยำ ! ตายซะ ! "

เซี่ยหวูได้คำรามออกมา

เขาที่ถือกระบี่อยู่ได้สำแดงทักษะเพลงกระบี่ของตระกูลออกมาส่งผลให้คลื่นกระบี่อันรุนแรงถูกส่งออกไป

คลื่นกระบี่ทั้ง 2 ได้ปะทะกันก่อนที่จะระเบิดออกเป็นแสงจ้า

"เป็นคลื่นกระบี่ที่รุนแรงมาก "

หลายๆคนได้พูดเป็นเสียงเดียวกัน

หลังจากนั้นเมื่อฝุ่นหายคลุ้งแล้วหลินเทียนก็ได้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของเซี่ยหวูพร้อมทั้งฟาดฟันกระบี่ออกไปอีกครั้ง

"เจ้า..."

"พุฟฟฟฟ ! "

เลือดได้สาดกระจายออกมาอีกครั้งขณะที่แขนขวาของเซี่ยหวูได้ร่วงหล่นลงที่พื้นไปพร้อมๆกับกระบี่ในมือ

"อ๊ากก ! "

เซี่ยหวูได้ส่งเสียงร้องออกมาก่อนที่หลินเทียนจะถีบอันหน้าอกเขาในวินาทีต่อไป

โครม ! ร่างของเขาได้ลอยออกไปไกลกว่าหลายฟุต

ประกายตาของหลินเทียนยังคงแสดงให้เห็นถึงความเย็นยะเยือกขณะที่เดินก้าวต่อไปเรื่อยๆ

"หยุด เจ้า.....หยุดเดี๋ยวนี้ ! "

เซี่ยหวูได้โห่ร้องออกมา

เมื่อมองไปยังร่างของหลินเทียนที่กำลังใกล้เข้ามาพร้อมทั้งเผชิญหน้ากับสายตาที่เย็นยะเยือกนั้นทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก ณ ตอนนี้แขนของเขาพิการไปแล้วดังนั้นถึงได้แต่คลานเพื่อถอยหนีไปด้านหลัง

สีหน้าของหลินเทียนยังคงแสดงให้เห็นถึงความดุร้ายขณะที่ยกกระบี่ขึ้นมาแล้วฟาดฟันออกไป

พุฟฟฟฟ ! ขาซ้ายของเซี่ยหวูได้ขาดสะบั้นขณะที่เลือดเริ่มทะลักออกมาเรื่อยๆ

เซี่ยหวูได้ส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าสังเวชพร้อมทั้งกระตุกอยู่ที่พื้นด้วยความเจ็บปวด

หลินเทียนได้ก้าวต่อไปก่อนที่จะยกกระบี่ขึ้นอีกครั้ง

"หยุด.....หยุดนะ ! ให้อภัยข้าสักครั้ง ได้โปรด ! "

เซี่ยหวูได้ส่งเสียงร้องออกมา

ณ ตอนนี้เขาไม่คิดว่าจะข่มขู่หลินเทียนอีกแล้ว ดวงตาของเขาในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"อภัย ? "

ประกายตาของหลินเทียนยังคงแสดงให้เห็นถึงความเย็นชา

ม้านิลมังกรนั้นเป็นของที่ซูชูวใช้เวลาหลายวันกว่าจะฝึกให้เชื่องเพื่อให้เขาขี่มาที่เมืองหลวงแทนการเดิน ยิ่งไปกว่านั้นตัวมันเองก็มีความเป็นมนุษย์แล้วด้วยซึ่งมันเป็นสัตว์ขี่ที่เขาโปรดปรานมากๆแต่ตอนนี้มันกลับถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมโดยการตัดขาทั้งหมดแล้วยังควักอวัยวะออกมาอีกถึงได้ทำให้เขาโกรธจัดถึงขีดสุด

ตั้งแต่ตอนที่เห็นฉากที่ไอ้ระยำสองตัวรังแกหลินซี่จนถึงวันนี้ก็ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาโกรธจัดเท่านี้มาก่อน !

"ไอ้ขยะ ! "

เมื่อจ้องมองไปทางเซี่ยหวูแล้วเขาก็ได้ปลดปล่อยความกระหายเลือดออกมาพร้อมทั้งฟาดฟันกระบี่ในมือออกไปอย่างไร้ความปราณี

พุฟฟฟฟ ขาข้างสุดท้ายของเซี่ยหวูได้ถูกตัดออก

"อั๊กกกก ! "

เซี่ยหวูได้ส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าสงสารซึ่งให้ความรู้สึกสยดสยองต่อผู้ฟังโดยรอบเป็นอย่างมาก

"นี่......."

"เหี้ยมดีจริงๆ !"

"กล้าเกินไปแล้ว ....."

เมื่อจ้องมองไปยังเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วพวกเขาต่างรู้สึกขนหัวลุกไปตามๆกัน

หลินเทียนได้มองไปยังเซี่ยหวูที่อยู่ตรงพื้นพร้อมกับพูดว่า

"เจ้าตัดขามันงั้นข้าก็จะตัดแขนตัดข้าเจ้า เจ้ากล้าควักอวัยวะมันข้าก็จะหั่นเจ้าเป็นสองท่อน ! "

หลังจากที่พูดจบแล้วเขาก็เริ่มที่จะสร้างบาดแผลให้กับเซี่ยหวู

คำพูดและการกระทำนี้ส่งผลให้เซี่ยหวูได้แต่แสดงสีหน้าที่ซีดเผือดออกมาพร้อมทั้งพูดว่า

"หยุด ! ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว ได้โปรดเมตตาแล้วปล่อยข้าไปเถอะ ! "

เมื่อจ้องมองไปยังสายตาของหลินเทียนในตอนนี้แล้วเขารู้สึกได้เพียงแค่ว่าเหมือนตัวเองกำลังสบสายตากับผีร้าย

"หากว่าคำขอโทษมันทำให้มันกลับมามีชีวิตข้าก็จะไม่ฆ่าเจ้า แล้วคิดว่าคำขอโทษของเจ้ามันทำได้ไหม ? "

หลินเทียนได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ข้า....."

เซี่ยหวูได้แต่สั่นไปด้วยใบหน้าที่ซีดเป็นกระดาษ

ประกายตาของหลินเทียนได้แสดงออกถึงความโหดเหี้ยมพร้อมทั้งยกมือขวาขึ้นแล้วฟาดฟันออกไป

"ไม่ อย่า..........."

"พุฟฟฟ ! "

เลือดได้สาดกระจายออกมาขณะที่ร่างของเซี่ยหวูได้แยกออกเป็นสองท่อน