บทที่ 3: คอยดูฉันฆ่าล้างบาง!

เสียงแจ้งเตือนจากระบบยังไม่ทันจางหาย เฉินโหยวก็รีบเปิดหน้าต่างกระเป๋าขึ้นมาอย่างอดใจไม่ไหว

ไอคอนแพ็กเกจของขวัญสีทองอร่ามที่ดูเชยสะบัด กำลังนอนนิ่งสงบอยู่ในช่องแรก ราวกับกำลังกวักมือเรียกเขาอย่างบ้าคลั่ง

เจ้านี่แหละ!

ของที่มีมูลค่าหกล้าน... ไม่สิ ของที่มีมูลค่าแปดร้อยแปดสิบแปดเหรียญทอง!

นิ้วของเฉินโหยวสั่นระริกเล็กน้อยขณะกดลงไปที่ไอคอนนั้น

【ต้องการเปิด “แพ็กเกจของขวัญมือใหม่” หรือไม่?】

“เปิด! เปิดสิ! เร็วเข้า!” เขากลั้นใจตะโกนก้องในใจ

ไอคอนแพ็กเกจระเบิดออกทันที กลายเป็นแสงสีสันสดใส จากนั้นไอเท็มหลายชิ้นก็เข้ามาแทนที่ตำแหน่งเดิม เรียงรายอยู่ในช่องว่างของกระเป๋าอย่างเงียบเชียบ

【ได้รับ: ดาบเหล็กมือใหม่】

【ได้รับ: เสื้อผ้าดิบมือใหม่ (ท่อนบน)】

【ได้รับ: กางเกงผ้าดิบมือใหม่ (ท่อนล่าง)】

【ได้รับ: รองเท้าฟางมือใหม่】

【ได้รับ: น้ำยาฟื้นพลังชีวิตขวดเล็ก x 10】

ลมหายใจของเฉินโหยวถึงกับสะดุดไปจังหวะหนึ่ง

ของมีไม่เยอะ แถมยังเรียกได้ว่าซอมซ่อด้วยซ้ำ

แต่พอเขากดดูหน้าต่างค่าสถานะของอุปกรณ์พวกนี้ เขาก็ถึงกับตาสว่างโร่

【ดาบเหล็กมือใหม่】

【คุณภาพ: ทั่วไป】

【พลังโจมตี: +10】

【คำอธิบาย: ดาบเหล็กที่มีพลังโจมตีต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่อย่างน้อยก็ดีกว่ากำปั้นของนาย】

【เซตชุดผ้าดิบมือใหม่】

【คุณภาพ: ทั่วไป】

【พลังป้องกัน: +20】

【เอฟเฟกต์เซต (3/3): พลังชีวิตสูงสุด +50】

【คำอธิบาย: หลักประกันพื้นฐานสำหรับมือใหม่หัดขับ ช่วยให้ตอนโดนซ้อมไม่เจ็บปวดรวดร้าวนัก】

เพิ่มพลังป้องกันตั้งยี่สิบหน่วย! แถมยังเพิ่มเลือดอีกห้าสิบหน่วย!

ค่าสถานะเดิมของเขามีพลังโจมตีแค่สองหน่วย พลังป้องกันสามหน่วย และเลือดอีกยี่สิบหน่วย

แบบนี้ไม่รู้ว่าเพิ่มขึ้นกี่เท่าตัว!

ตอนนี้มีพลังป้องกันยี่สิบหน่วยแล้ว สถานการณ์จะเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยไหมนะ?

อย่างน้อยก็น่าจะรักษาชีวิตรอดได้แล้วล่ะ!

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป เลือกสวมใส่อุปกรณ์ทั้งหมดทันที

แสงจางๆ ปกคลุมทั่วร่าง พลันแสงสลายไป เขาก็เปลี่ยนมาอยู่ในชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว

เสื้อผ้าดิบสีเทา กางเกงขายาวสีเทา รองเท้าฟางที่ดูไม่ค่อยทนทานนัก กับดาบเหล็กหน้าตาธรรมดาๆ ในมือ

ภาพลักษณ์ดูเชยไปหน่อย เหมือนพวกไก่อ่อนที่เพิ่งเดินออกจากหมู่บ้านมือใหม่ไม่มีผิด

แต่ในใจของเฉินโหยวกลับเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

อุปกรณ์ชุดนี้ คือยันต์กันตายที่เขาแลกมาด้วยเงินหกล้าน!

เขากระชับดาบเหล็กในมือ แม้สัมผัสในเกมจะเป็นของเสมือนจริง แต่น้ำหนักนั้นกลับสมจริงอย่างน่าประหลาด

เยี่ยม

เฉินโหยวเงยหน้าขึ้น ส่งสายตาเย็นเยียบไปยังแม่ไก่แก่ยักษ์ตัวหนึ่งที่กำลังคุ้ยเขี่ยพื้นดินอยู่ไม่ไกล

เจ้าไก่ตัวนั้นดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของเขา มันหยุดการกระทำ ดวงตาสีแดงก่ำหันขวับมาจ้องเขม็ง ล็อกเป้ามนุษย์ตัวจ้อยผู้นี้

ศัตรูคู่อาฆาตมาเจอกัน ความแค้นย่อมพุ่งพล่าน

“เข้ามาเลย ไอ้เดรัจฉาน!” เฉินโหยวคำรามต่ำ พุ่งเข้าใส่อย่างไม่เกรงกลัว

ยังคงเป็นเสียงร้องแหลมที่คุ้นเคย และจะงอยปากที่คมกริบราวกับค้อนกระทุ้งเมือง

ไก่ยักษ์ถีบตัวอย่างแรง ร่างมหึมาพุ่งแหวกอากาศตรงดิ่งเข้าหาเฉินโหยว

หัวใจของเฉินโหยวเต้นรัวเร็ว ความทรงจำอันน่าหวาดกลัวที่เกือบถูกฆ่าตายในครั้งก่อนผุดขึ้นมาในหัว

แต่เขาไม่ถอยหนี สองมือกระชับด้ามดาบแน่น ยกดาบเหล็กขึ้นขวางลำตัว ตั้งท่าป้องกันที่ดูไม่ค่อยถูกหลักนัก

ปัง!

เสียงทึบๆ ดังขึ้น

ความเจ็บปวดแสนสาหัสจากการถูกชนกระเด็นที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น มีเพียงแรงกระแทกที่ไม่หนักหนานักส่งผ่านตัวดาบมายังแขน

ตัวเลขสีเขียวลอยขึ้นมาจากเหนือหัวของเขา

【-1】

เฉินโหยวตะลึงงัน

ดาเมจ... แค่ 1 หน่วย?

เหมือนโดนเกาเลยนี่หว่า!

เจ้าไก่ยักษ์ดูเหมือนจะงงไปเหมือนกัน คงไม่เข้าใจว่าทำไมสิ่งมีชีวิตที่ดูอ่อนแอปลิวลมตัวนี้ ถึงได้ถึกทนขนาดนี้?

มันส่งเสียงร้องอย่างเกรี้ยวกราด กางปีกออก แล้วจิกกระหน่ำเข้ามาอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม

【-1】

【-1】

【-1】

ตัวเลขความเสียหายหลักหน่วยลอยขึ้นถี่ยิบเหนือหัวเฉินโหยว เลือดของเขาแทบไม่ลดลงเลย

เจาะเกราะเข้า แต่ก็เหมือนไม่เข้า

“ฮ่าๆ... ฮ่าๆๆๆ!”

เฉินโหยวอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งออกมา

นี่สินะพลังแห่งเงินตรา?

นี่คือพลังของเงินหกล้านสินะ?

สะใจโว้ย!

“คราวนี้ ตาฉันบ้างล่ะ!”

เขาเลิกเป็นฝ่ายตั้งรับ เอียงตัวหลบการจิกอีกครั้ง แล้วแทงดาบเหล็กในมือสวนกลับไปข้างหน้าอย่างแรง เสียบทะลุคอหอยของไก่ยักษ์

ฉึก!

ตัวเลขคริติคอลสีแดงสดขนาดมหึมาระเบิดออกเหนือหัวไก่ยักษ์

-158!

การเคลื่อนไหวของไก่ยักษ์หยุดชะงักกะทันหัน ร่างมหึมาโงนเงน หลอดเลือดว่างเปล่าในพริบตา แล้วล้มตึงลงกับพื้นเสียงดังสนั่น

【สังหาร “ไก่ในหมู่บ้านมือใหม่” x1 ความคืบหน้าภารกิจ (2/10)】

ดาบเดียว!

สังหารในพริบตา!

เฉินโหยวถือดาบยืนนิ่ง ดื่มด่ำกับความสุขล้นปรี่จากการสังหารศัตรูตัวฉกาจได้ในพริบตา

เจ้าสัตว์ประหลาดน่ากลัวที่เคยไล่ต้อนเขาจนจนมุม ทั้งยังผลาญยาเพิ่มเลือดของเขาจนหมดเกลี้ยงกว่าจะเฉือนมันตายได้

ตอนนี้ กลับทนดาบของเขาไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

ความแตกต่างราวฟ้ากับเหวของการสลับขั้วอำนาจนี้ ทำให้รูขุมขนทุกรูบนร่างกายของเขาเปิดกว้างด้วยความปิติ

ที่แท้ ไม่ใช่ว่าคนออกแบบสมดุลเกมสมองกลับ แต่เป็นเพราะตัวเขาเองที่จนเกินไปต่างหาก

“เหลืออีกแปดตัว”

มุมปากของเฉินโหยวฉีกยิ้มกว้างจนน่ากลัว เขาถือดาบเดินตรงเข้าหาเป้าหมายต่อไป

ฉากต่อจากนี้ ไม่อาจเรียกว่าการต่อสู้ได้อีกแล้ว มันคือการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว

เงื้อดาบ ฟันฉับ ไก่ยักษ์ล้มลงหนึ่งตัว

พุ่งทะลวง กวาดดาบ ไก่ยักษ์สิ้นชีพสองตัว

บนพื้นหญ้าของหมู่บ้านมือใหม่ ร่างของเฉินโหยวเคลื่อนไหวราวกับภูตพราย ทุกดาบแม่นยำและปลิดชีพ

สัตว์ประหลาดที่เคยดูเหมือนอสูรร้ายจากยุคบรรพกาลในสายตาเขา บัดนี้กลายเป็นเพียงกระสอบทรายเคลื่อนที่และไอเท็มภารกิจเท่านั้น

ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

【ยินดีด้วย คุณทำภารกิจแนะนำมือใหม่สำเร็จ】

【รางวัลภารกิจ: ค่าประสบการณ์ +100, เหรียญทองแดง +10】

......

โลกแห่งความเป็นจริง ภายในห้องพักผ่อนของสถานีตำรวจ

บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าอึดอัด

หลี่กั๋วอันนั่งอยู่บนโซฟา นิ้วเคาะหัวเข่าเบาๆ อย่างเหม่อลอย จมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด

เขาเหลือบตามองเฉินโหยวที่หลับตาพริ้มร่างกายนิ่งสนิทเป็นระยะ สลับกับมองนาฬิกาแขวนผนัง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก—

ผู้ช่วยกลับเข้ามาอีกครั้ง เขาสาวเท้าอย่างรวดเร็วจนมาหยุดข้างกายหลี่กั๋วอัน ก่อนจะลดเสียงต่ำลง

“ท่านหลี่ ทางสำนักงานใหญ่แจ้งข่าวมาแล้วครับ”

หลี่กั๋วอันหยุดเคาะนิ้ว แล้วเงยหน้าขึ้น

“ว่ามา”

“พวกเขา... พวกเขายืนยันแล้วครับ” ลูกกระเดือกของผู้ช่วยขยับขึ้นลง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด

“บัญชีที่เฉินโหยวให้มา เมื่อสองนาทีก่อน ยอดเงินลดลงไปหกล้านจริงๆ ครับ”

ปฏิกิริยาของหลี่กั๋วอันราบเรียบ เรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว

“แต่ว่า...” ผู้ช่วยเปลี่ยนน้ำเสียง แฝงไว้ด้วยความงุนงงอย่างที่สุด

“เราใช้ทุกวิถีทางที่มีตรวจสอบแล้ว แต่ไม่พบปลายทางของเงินก้อนนี้เลยครับ ไม่มีบันทึกการโอน ไม่มีบันทึกการใช้จ่าย ไม่มีหลักฐานอิเล็กทรอนิกส์ใดๆ ทั้งสิ้น”

“มัน... มันหายวับไปเฉยๆ เลยครับ”

หลี่กั๋วอันไม่พูดอะไร เพียงแค่นั่งฟังเงียบๆ

ปรากฏการณ์ที่เหนือล้ำกว่าระบบเทคโนโลยีที่มีอยู่ในปัจจุบันนี้ ยืนยันความไม่ธรรมดาของ “เกม” นี้อีกครั้ง

ทันใดนั้นเอง

ปัง!

เสียงวัตถุหนักกระแทกพื้นดังสนั่นหวั่นไหว ระเบิดขึ้นกลางห้องพักผ่อนที่เงียบสงบโดยไม่มีสัญญาณเตือน

เสียงนั้นทั้งทึบและแน่น แถมยังแฝงความรู้สึกของการกระแทกของเนื้อหนังมังสาอย่างน่าประหลาด

“ตัวอะไรน่ะ!”

ผู้ช่วยผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด ปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วกว่าคนทั่วไป

แทบจะในวินาทีที่เสียงดังขึ้น เขาก็ก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าหลี่กั๋วอัน มือขวาคว้าด้ามปืนที่เอวอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

ทั้งสองหันขวับไปตามเสียง

พลันเห็นกลางพื้นห้องพักผ่อนที่มันวาว มีสัตว์ร่างยักษ์ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า

มันคือซากแม่ไก่แก่ยักษ์ที่มีลำตัวยาวเกือบสองเมตร รูปร่างหน้าตาดุร้ายน่ากลัวตัวนั้นนั่นเอง

มันโผล่มาดื้อๆ แบบนั้น กระแทกลงบนพื้น เลือดสีคล้ำที่ยังไม่แข็งตัวสาดกระเซ็น

ร่างกายของผู้ช่วยเกร็งเขม็ง สมองขาวโพลนไปหมด

เกิดอะไรขึ้น?

มาจากไหน?

รูม่านตาของหลี่กั๋วอันหดวูบ เขาจ้องเขม็งไปที่ซากไก่นั้น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว

ทว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ปัง!

เสียงดังสนั่นอีกครั้ง ซากไก่ยักษ์หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบอีกตัว ปรากฏขึ้นข้างๆ ตัวแรก กระแทกลงบนโต๊ะน้ำชาไม้เนื้อแข็งอย่างจัง

เสียงดังกร๊อบ! โต๊ะน้ำชาที่แข็งแรงพลันแตกกระจาย เศษไม้ปลิวว่อน

“ท่านหลี่ ถอยไปครับ!”

ผู้ช่วยตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก เขาชักปืนออกมาแล้ว แต่ปากกระบอกปืนกลับไม่รู้ว่าจะหันไปทางไหน

ศัตรูคือใคร?

ศัตรูอยู่ที่ไหน?

ปัง! ปัง!

คำตอบที่ได้รับ คือเสียงของหนักตกกระแทกที่ถี่ยิบยิ่งกว่าเดิม

ตัวที่สาม ตัวที่สี่!

ตัวหนึ่งกระแทกใส่กระถางต้นไม้ริมผนัง ดินและเศษกระเบื้องระเบิดกระจาย

ตัวหนึ่งตกลงบนโซฟา โซฟานุ่มยุบฮวบกลายเป็นหลุมลึกทันที

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงนั้นราวกับกลองรัว กระหน่ำตีหัวใจของคนทั้งสองอย่างบ้าคลั่ง

ซากไก่ยักษ์ตัวแล้วตัวเล่า เบียดเสียดออกมาจากอากาศอย่างไร้ตรรกะ แล้วกระแทกลงตามมุมต่างๆ ของห้องพักผ่อนอย่างหนักหน่วง

ทั้งห้องสั่นสะเทือนน้อยๆ ภายใต้แรงกระแทกที่ต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน

ผู้ช่วยยืนตะลึงงันไปแล้ว เขากำปืนแน่น ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

มองดูพื้นที่ที่ไม่ใหญ่นักถูกซากศพมหึมาถมจนเต็มอย่างรวดเร็ว พลางสูดกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นขึ้นในพริบตาและกลิ่นสาบสางของสัตว์ปีกที่ไม่คุ้นเคย

เขารู้สึกว่าสมองของตัวเอง เริ่มจะคิดอะไรไม่ออกแล้ว

หลี่กั๋วอันถูกผู้ช่วยกันไว้ด้านหลัง เขาไม่ขยับเขยื้อน เพียงแค่จ้องมอง “ฝนซากศพ” อันเหลือเชื่อนี้อย่างตาไม่กะพริบ

ซากไก่ตัวสุดท้าย ตกลงมาห่างจากหลี่กั๋วอันไม่ถึงหนึ่งเมตร กระแทกพื้นตรงหน้าเขาอย่างจัง

ดวงตาขนาดมหึมาที่ตายตาไม่หลับคู่นั้น กำลังจ้องประสานตากับเขาเขม็ง