ตอนที่ 24 ตอนนี้ ตราประทับบนตัวนายถือว่าหายกันแล้วนะ

“ราชินีไคช่า ขออภัยด้วยค่ะ ฉันคงไม่อาจร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านได้อีกต่อไป…”

เมื่อเผชิญหน้ากับพลังอันท่วมท้นของไป๋เย่ และคำถามที่ระเบิดออกมาพร้อมโทสะที่แทบฉีกอากาศ เยี่ยนเลือกที่จะไม่ตอบโต้

หากนี่คือจุดสิ้นสุดของชีวิต สิ่งเดียวที่เธออยากทำ คือกล่าวคำอำลาราชินีไคช่าเป็นครั้งสุดท้าย

“มอร์กาน่าไม่ยอมเสี่ยงสู้ตายกับเธอ แสดงว่ายัยนั่นหาคนมาช่วยได้แล้วสินะ”

ราชินีไคช่ายังคงสงบนิ่งเช่นเคย

“ใช่ค่ะ...แต่ฉันก็ยังไม่แน่ใจนัก เขาเป็นเทพพื้นเมืองจากโลก” เยี่ยนลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่อ “ฉันสู้เขาไม่ได้ คงต้องออฟไลน์ในไม่ช้า”

“เธอมั่นใจนะว่าเขาเป็นคนของมอร์กาน่า” ไคช่าจับได้ถึงความลังเลในน้ำเสียงนั้น

“ไม่มั่นใจค่ะ แต่ความน่าจะเป็นสูง บนตัวเขามีกลิ่นอายของมอร์กาน่า เขาบอกว่ามอร์กาน่าจูบเขา... ฉันไม่อยากเสี่ยง” คำตอบของเยี่ยนชัดเจนขึ้น

ต่อให้เธอตัดสินใจผิด แต่ผลเสียก็ยังดีกว่าปล่อยศัตรูที่อาจเป็นภัยร้ายแรงหลุดรอดไป

ปีศาจมักแสวงหาผลประโยชน์ให้ตนเองสูงสุด และสร้างความเสียหายต่อผู้อื่นให้มากที่สุดเสมอ

“เธอทำถูกแล้ว... แต่บางครั้ง เธอควรสังเกตการณ์ให้มากกว่านี้” ราชินีไคช่าเตือนสติ “เราจะฆ่าผู้บริสุทธิ์พร่ำเพรื่อเพราะปีศาจไม่ได้ นั่นจะทำให้ดาบในมือของเราหนักอึ้ง”

“เธอยังต้องเติบโตอีกมาก เยี่ยน”

เยี่ยนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง คำสอนของราชินี เธอจดจำและไตร่ตรองถึงมันเสมอ

แต่ทันใดนั้น เธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า… บางทีคำสอนเหล่านั้นอาจไม่จำเป็นสำหรับเธออีกต่อไปแล้ว

“ปฏิกิริยาของเขาเป็นยังไง? ตอนที่เธอประกาศว่าเขาเป็นสุนัขรับใช้ของมอร์กาน่า” ราชินีไคช่าถามต่อ

“ตอนที่ฉันให้โอกาสเขาแก้ต่าง เขาดูสงบนิ่งมากค่ะ”

เยี่ยนตอบ “แต่พอฉันริบโอกาสคืน เขา... ก็เกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที”

พูดถึงตรงนี้ เยี่ยนเริ่มไม่มั่นใจตัวเอง

ดูเหมือนว่า...จะด่วนตัดสินไปหน่อยหรือเปล่านะ?

แต่ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

สิ่งเดียวที่น่าเสียดาย คือเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังจะตายด้วยน้ำมือปีศาจจริงหรือไม่

นั่นเป็นความปรารถนาเดียวของเธอ... นอกจากเรื่องตามหาคู่ครองในดวงใจ

ไม่จำเป็นต้องตัวติดกันทุกลมหายใจ ไม่ต้องมีเรื่องโรแมนติกหวานแหวว ขอแค่เวลาเงยหน้ามองฟ้า แล้วคนแรกที่นึกถึงคือกันและกันก็พอ

“ในสถานการณ์นี้ ฉันขอเปลี่ยนภารกิจของเธอ เยี่ยน... เธอยินดีจะรับหรือไม่?”

น้ำเสียงของราชินีไคช่าดูผ่อนคลายลง แต่เยี่ยนไม่ทันสังเกต

“ยินดีค่ะ!” เยี่ยนตอบรับโดยไม่ลังเล

“ฉันต้องการให้เธอจับตาดูความเคลื่อนไหวของมอร์กาน่า และในขณะเดียวกัน ก็ทำความรู้จักกับคนที่อยู่ตรงหน้าเธอให้ดี บางที... เขาอาจจะคู่ควรกับเธอก็ได้”

“ราชินีคะ...” แวบแรกเยี่ยนคิดว่าราชินีตัดสินใจผิด แต่ก็รีบเปลี่ยนความคิด ราชินีเคยผิดพลาดที่ไหนกัน?

“เขาบอกว่า มอร์กาน่าจูบเขางั้นเหรอ?” ราชินีถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว

“...ใช่ค่ะ” นั่นคือเหตุผลที่เยี่ยนลงมือ

“งั้นก็ไปแย่งเขามา ถ้าจำเป็น ก็ทำให้ชีวิตที่เหลือของเขามีแค่เธออยู่ในสายตาซะ” ราชินีสั่งการอย่างเฉียบขาด

“แต่ว่า... ทำไมคะ?” เยี่ยนไม่เข้าใจ

“เด็กโง่...” ราชินียิ้ม เยี่ยนได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากพี่น้องคนอื่น ๆ ดังขึ้นในเครือข่าย

“ลืมตาดูสิ เขา...กำลังรอคำขอโทษจากเธอ”

“ขอโทษ?”

ติ๊ด——

การสื่อสารทางจิตในหมู่เมฆสิ้นสุด โดยใช้เวลาเพียง 0.1 มิลลิวินาที

เยี่ยนสบตากับดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นอีกครั้ง เสียงตวาดถามของเขายังคงก้องอยู่ในหู

ขณะนี้ เยี่ยนนอนราบอยู่กับพื้น ใต้ร่างคือผืนดินที่แตกร้าว

ไป๋เย่อยู่ในท่าคร่อมร่างกดเธอไว้ ในมือยังถือขวานยักษ์

เสียงของราชินีดังแว่วมาอีกครั้ง

“เขามีค่าพอให้เธอสังเกตการณ์ เยี่ยน... ถ้าการตัดสินใจของเธอผิดพลาด นั่นหมายความว่าเขาคือเทพบุตรที่ต้านทานการยั่วยวนของปีศาจได้”

“แค่ข้อนี้ เขาก็เหนือกว่าสิ่งมีชีวิตเพศชายส่วนใหญ่แล้ว”

“.......” เยี่ยนเงียบ

ไม่มีความดีใจที่ “รอดตาย” มีเพียงความตระหนักรู้ในคำสอนของราชินีไคช่า

ครู่ต่อมา เธอตัดสินใจได้แล้ว

เธออาจยังไม่เข้าใจเจตนาทั้งหมดของราชินีไคช่า แต่การปฏิบัติตามคำสั่ง ย่อมถูกต้องเสมอ

“พูดสิ!” ไป๋เย่ยังคงอาละวาด

มันไม่ใช่อารมณ์พลุ่งพล่าน แต่เป็นคุณสมบัติพื้นฐานของนักรบ

หากเล่นสายนักรบแล้วไม่เก็บค่าความโกรธ จะเรียกว่านักรบได้อย่างไร?

อย่างมากก็เป็นได้แค่โจรจอมเจ้าเล่ห์เหมือนกับมอร์กาน่าไงล่ะ ถุย!

“นายอยากให้ฉันพูดอะไร?” เยี่ยนจ้องตาไป๋เย่กลับ

สายตาทั้งสองประสานกัน ความบ้าคลั่งปะทะกับความสงบนิ่ง ก่อเกิดความขัดแย้งที่รุนแรง

“ตอบคำถามฉันมา! อะไร! คือสัจธรรม!?” ไป๋เย่ยังไม่ยอมปล่อย

“ฉันบอกไปแล้ว การตัดสินของนางฟ้า คือสัจธรรม”

ยังปากแข็งอีก!

ผู้หญิงคนนี้ยังปากแข็งไม่เลิก!

ไป๋เย่อยากจะง้างมือตบสักฉาด ความคิดเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ อาจเป็นเพราะเพิ่งโดนผู้หญิงเจ้าเล่ห์บางคนเล่นงานมา

จะลองฝ่าฝืนคำสั่งเสียของบรรพบุรุษสักครั้งดีไหม?

ตี...ผู้หญิง?

ช่างแม่ง! ตีก็ตีสิวะ! ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน!

“ฉันให้โอกาสเธอเป็นครั้งสุดท้าย!”

ไป๋เย่เงื้อมือขึ้นสูง แต่รู้สึกว่ามันดูไม่น่ากลัวเท่าไหร่ เลยเปลี่ยนไปยกขวานแทน

“ถ้าตอนนี้เธอยอมรับผิดแล้วขอโทษ ฉันอาจจะพิจารณายกโทษให้”

ถ้าคนที่อยู่ใต้ร่างเขาเป็นมอร์กาน่า ขวานนี้คงจามลงไปแล้ว

เพราะหากลังเลแค่ครึ่งวิ เขาคงรีบไปรายงานตัวที่เสฉวน ขอยึดตำแหน่งพระใหญ่เล่อซานมานั่งแทน!

แต่เยี่ยนไม่เหมือนกัน

ถ้าเผลอฆ่าเยี่ยนไปจริง ๆ เรื่องระหว่างกองทัพนางฟ้าพักไว้ก่อนได้เลย เขาคงโดนมอร์กาน่าจูงจมูกไปตลอดชีวิตแน่ ๆ

แม้หลอดความโกรธจะเต็มพิกัด แต่สติปัญญาของเขายังทำงานดีอยู่

หลุมที่มอร์กาน่าขุดไว้ เขาต้องกระโดดออกมาให้ได้

ไม่เพียงแค่นั้น หลุมที่ขุดดักไคช่า เขาก็ต้องช่วยดึงเธอออกมาด้วย

“ฉันไม่มีทางขอโทษนาย”

ทันใดนั้น เยี่ยนก็พูดขึ้น พูดจบก็หันหน้าหนีไปทางอื่น

เหมือนรอให้ขวานของไป๋เย่จามลงมา

แต่ยังไม่ทันที่ไป๋เย่จะตัดสินใจ เยี่ยนก็พูดต่อ

“แต่ฉันสามารถ... ถอนคำพูดก่อนหน้านี้ได้”

“หือ?”

ไป๋เย่อึ้งไปชั่วขณะ กำลังประมวลผลความแตกต่างระหว่างประโยคนี้กับคำขอโทษ

“ฉันผิดไปแล้ว” กับ “ถือซะว่าฉันไม่เคยพูด”... มันก็ความหมายเดียวกันไม่ใช่เรอะ?

ปากแข็งจริง ๆ แม่คุณ… แต่นี่คงเป็นขีดจำกัดของเยี่ยนแล้วล่ะมั้ง?

ดูสิ...หน้าแดงไปถึงใบหูแล้ว การให้นางฟ้าขอโทษ คงยากยิ่งกว่าฆ่าพวกเธอให้ตายเสียอีก

“ก็ได้ งั้นครั้งนี้จะถือว่า... อุ๊บ!?”

ไป๋เย่พูดยังไม่ทันจบ ก็ต้องเบิกตาโพลง ตัวแข็งทื่อเหมือนโดนฟ้าผ่า!

เยี่ยนใช้ความเร็วเหนือแสงยื่นหน้ามา “จู่โจม” ริมฝีปากของเขา แล้วรีบหันหน้ากลับไปมองทางอื่นด้วยความเร็วเท่าเดิม

“ตอนนี้ ตราประทับของมอร์กาน่าบนตัวนาย... ก็... ก็ถือว่าหายกัน”

ภารกิจที่ราชินีมอบหมาย ดูเหมือนจะสำเร็จแล้ว

หมอนี่ไม่ใช่สุนัขรับใช้ของมอร์กาน่าแน่นอน ไม่งั้นคงไม่ออมมือให้นางฟ้าหรอก

งั้นต่อไป... ก็คือการแย่งชิงเขามาจากมอร์กาน่าสินะ

ฟังดูท้าทายไม่เบา น่าสนใจ

ส่วนทางด้วนไป๋เย่ที่ตอนนี้เหมือนสมองจะตายไปแล้ว

‘อะไรวะเนี่ย...อีกแล้วเรอะ!?’

[จบแล้ว]