ตอนที่ 22 ยัยนี่ไม่ได้มาดีแน่!
ตอนที่ 22 ยัยนี่ไม่ได้มาดีแน่!
เยี่ยนมาถึงโลกแทบจะพร้อม ๆ กับมอร์กาน่า
ภารกิจของเธอนั้นชัดเจน ทันทีที่ยืนยันตำแหน่งมอร์กาน่าได้ ให้แจ้งเตือนกองกำลังโลกให้เตรียมพร้อม และรอรับกองทัพนางฟ้า
และเมื่อครู่นี้ เหนือชั้นบรรยากาศโลก เยี่ยนสัมผัสได้ถึงการระเบิดของพลังงานมหาศาล
มอร์กาน่า...น่าจะกำลังต่อสู้กับใครบางคน
เยี่ยนล็อกเป้าตำแหน่งของมอร์กาน่าได้อย่างง่ายดายจนน่าประหลาด
ศัตรูของปีศาจไม่จำเป็นต้องเป็นมิตรกับนางฟ้าเสมอไป แต่ปีศาจอย่างมอร์กาน่า ไม่ว่าจะกำลังโดนอัดหรือไปอัดใคร ในฐานะนางฟ้า เยี่ยนมีหน้าที่และความรับผิดชอบที่จะต้องไป... ซ้ำเติมให้หนัก!
แน่นอน เยี่ยนไม่คิดว่ามอร์กาน่าจะเป็นฝ่ายที่โดนอัด และจุดประสงค์หลักของเธอก็คือการไปก่อกวน
ทว่าเมื่อเยี่ยนมาถึงจุดเกิดเหตุ กลับไม่พบร่องรอยของมอร์กาน่าแต่อย่างใด
มีเพียงนักรบเผ่าสัตว์ และอีกคนหนึ่ง...
“หือ? เทพพื้นเมืองของโลกที่อยู่ในคู่มือพิชิตโลกที่คาร์ลให้มอร์กาน่า กับ... สัตว์เลี้ยงของเขา? ไม่สิ... เพื่อนงั้นเหรอ?”
เยี่ยนนึกถึงข้อมูลจากไฟล์ที่ดักจับได้จากคาร์ลและสรุปข้อมูลเบื้องต้น ก่อนจะสแกนมิติมืดของทั้งสอง
“.......” ไป๋เย่พูดไม่ออก
นางฟ้าพวกนี้ช่างสรรหาวิธีสร้างศัตรูได้รวดเร็วเสียจริง
เขารีบเหลือบมองพี่ลิง แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกรธเคืองกับคำพูดนั้นเลย
“อย่ามองข้าด้วยสายตาแบบนั้น... ข้าบรรลุธรรมเป็นพุทธะแล้ว ไม่ถือสาหาความใครง่าย ๆ หรอก”
“อีกอย่าง หลังจากจบปัญหากับแม่นางคนนี้เสร็จ อย่าเพิ่งรีบกลับ ข้ามีเรื่องสำคัญจะหารือกับเจ้า”
พูดจบ ซุนหงอคงก็เงยหน้ามองนางฟ้าเยี่ยน
ไป๋เย่เห็นชัดเจนว่า มือที่กำกระบองทองคำของพี่ลิงเกร็งแน่นขึ้น
แวบหนึ่ง เขาเห็นภาพพี่ลิงเอากระบองฟาดแสกหน้าเยี่ยนลอยขึ้นมาในหัว...
สรุปแล้วเยี่ยนจะทนมือทนเท้าพี่ลิงได้นานแค่ไหนกันนะ? ดาบเปลวเพลิงในมือเธอ คงทำอะไรพี่ลิงไม่ได้แม้แต่รอยขีดข่วน…
แล้วถ้าเขาต้องสู้กับเยี่ยนล่ะ...
ไป๋เย่รีบตรวจแต้มวิวัฒนาการที่เหลือในทันที
จากเจ็ดหมื่นกว่า ใช้ไปห้าหมื่น ตอนนี้เหลือเพียงสองหมื่นกว่า
“ซ้อมมือกันสักสองสามชั่วโมง คงจะได้แต้มไม่น้อยเลยมั้ง?”
ไป๋เย่เลิกคิ้ว เขาเริ่มรู้แล้วว่าจะคุยกับนางฟ้าเยี่ยนนี่ยังไง
ฟุ่บ!
ซุนหงอคงหายวับไปในพริบตา เมื่อไป๋เย่หันกลับไปมอง ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา
ทิ้งไว้เพียงพิกัดหนึ่ง ระบบนำทางระบุตำแหน่งอัตโนมัติ... ฮัวกั่วซาน
ไป๋เย่ยกยิ้มมุมปาก
เขาเหมือนจะเห็นแต้มวิวัฒนาการกำลังหลั่งไหลเข้ามา...
ในตอนนั้นเอง
“โอ้? มิติมืดถูกเข้ารหัสงั้นหรือ...”
ดวงตาสีขาวขุ่นของเยี่ยนกลับมาเป็นปกติ เช่นเดียวกับมอร์กาน่า เธอไม่สามารถสแกนข้อมูลในมิติมืดของไป๋เย่ได้ตามใจชอบ
ไป๋เย่รู้ตัวมานานแล้ว ตั้งแต่เริ่มปลุกพลัง ตอนที่แลกหมัดกับหลิวชวง ทั้งมิสและเรือรบจวี้เสียก็ตรวจสอบอะไรเขาไม่ได้จนต้องแอบส่งเฉียงเว่ยมาลองเชิง โดยมีเรือรบจวี้เสียหนุนหลังสู้กับเขาอยู่ตั้งสองชั่วโมง ด้วยการปกป้องจากระบบ ข้อมูลของเขาถูกเข้ารหัสไว้หลายชั้น ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนายิ่งกว่าป้อมปราการ
ไป๋เย่เริ่มเรียบเรียงคำพูด
จะพูดยังไงดี ให้สุภาพ แต่ทำให้นางฟ้าเยี่ยนยอมลงมาสู้กับเขาให้ได้สักสามร้อยยก?
“ได้ยินมานานแล้วว่าพวกนางฟ้าผู้สูงส่งชอบทำตัวอวดดี วันนี้ได้มาเจอตัวเป็น ๆ ก็สมคำร่ำลือ... หืม?”
ยังไม่ทันได้พูดจนจบ จู่ ๆ เยี่ยนก็ยกแขนขึ้น ทันใดนั้น ดาบใหญ่ที่แผ่ความร้อนสูงก็ปรากฏขึ้นในมือเธอ
เธอกระพือปีก ลอยตัวอยู่กลางอากาศ ขาซ้ายงอขึ้นเล็กน้อย ผมทองและชายกระโปรงปลิวไสว ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉายเย็นชาจับใจ
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ไป๋เย่รู้สึกว่า บทที่เตรียมมาคงไม่ได้ใช้ต่อแล้ว
“บนตัวนายมีกลิ่นอายของมอร์กาน่า...”
เยี่ยนชี้ดาบใหญ่ตรงมาที่ไป๋เย่
“แม้จะเป็นข้อความที่มอร์กาน่าจงใจทิ้งไว้อย่างชัดเจน แต่ก็ไม่อาจตัดความเป็นไปได้ที่นายจะยอมสวามิภักดิ์ต่อปีศาจ”
“ก่อนที่ฉันจะลงมือชำระล้างกลิ่นอายชั่วร้ายนี้... เทพแห่งโลก มีข้อแก้ตัวอะไรจะพูดหรือไม่”
“......” หน้าไป๋เย่ดำคล้ำทันที
ว่าแล้วเชียว! ยัยมอร์กาน่านั่จงใจทำแบบนี้เองสินะ!
คงจะกะไว้แล้วว่าเยี่ยนจะต้องตามมาเจอ ต้องใช่แน่ ๆ! ไม่งั้นจะมาขโมยจูบแรกเขาแล้วชิ่งหนีไปทำไม?
มอร์กาน่าตั้งใจจะแปะป้าย “ปีศาจ” ไว้บนตัวเขา เพื่อให้นางฟ้าเห็นแล้วเข้าใจผิดว่าเขาเป็นศัตรูทันที
แถมยังเป็นศัตรูคู่อาฆาตเสียด้วย!
ตอนนี้ไป๋เย่รู้ซึ้งแล้วว่า “ของขวัญตอบแทน” จากปากยัยนั่นมันคืออะไร...
นางฟ้าเยี่ยน เทพสงครามสายฟ้า ปีกซ้ายศักดิ์สิทธิ์ของไคช่า อนาคตราชินีเทียนเหรินรุ่นที่สอง ผู้สืบทอดบัลลังก์ต่อจากไคช่า ผู้นำแห่งเหล่าเทวทูต
“ของขวัญตอบแทนช่างแสบทรวงจริง ๆ...” ไป๋เย่กัดฟันกรอด
แต่บัญชีแค้นระหว่างเขากับมอร์กาน่า คงต้องเอาไว้คิดทีหลัง
มอร์กาน่าอยากใช้เขาเป็นเครื่องมือ และบังเอิญว่าต่อให้มอร์กาน่าไม่ทำแบบนี้ เขาก็ตั้งใจจะยั่วโมโหเยี่ยนอยู่แล้ว
“ก่อนสู้กัน พวกเหล่านางฟ้าชอบพล่ามอะไรเยอะแยะแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่า?”
ไป๋เย่เตรียมเรียกขวานยักษ์ออกมา เพื่อเพิ่มเลเวลความกวนบาทา แต่กลับเรียกไม่สำเร็จ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าขวานที่เลอหน่าให้มา ไม่รู้มอร์กาน่าเอาไปทิ้งไว้ไหน
โชคดีที่ตอนนั้น เสียงของเหลียนเฟิงดังแทรกขึ้นมา
“ท่านผู้บัญชาการฝากถามมาว่า ทำไมคู่ต่อสู้ของคุณถึงเปลี่ยนจากปีศาจเป็นนางฟ้า แล้วก็... เลอหน่าถามถึงสถานการณ์ของคุณ เพราะเธอพบว่าอาวุธที่ให้คุณไป ดูเหมือนจะไปโผล่ที่อเมริกา แล้วก็ไปฟันรูปปั้นเทพีของพวกเขาพังยับเยิน”
เรื่องชักจะบานปลายไปกันใหญ่
จากข้อพิพาทระดับดวงดาว กลายเป็นข้อพิพาทระดับนานาชาติ?
ไป๋เย่ถอนหายใจ สะบัดหัวไล่ความคิด “ช่วยส่งอาวุธมาให้อีกสักอันก่อนเถอะ ขอเป็นขวานนะ อย่างอื่นค่อยว่ากัน”
“......” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “การส่งผ่านรูหนอนใช้เวลา 45 วินาที”
ไป๋เย่เงยหน้ามองเยี่ยน อีกฝ่ายยังไม่ลงมือ กลับลดดาบลง
“ฉันให้เวลา”
“หวังว่าในเรื่องการต่อสู้ นายคงไม่ทำให้ฉันผิดหวังเหมือนความยับยั้งชั่งใจของนายหรอกนะ”
หน้าไป๋เย่ดำยิ่งกว่าเดิม
หากแข่งกันเรื่องปากดี เขาคงสู้พวกนางฟ้าไม่ได้จริง ๆ
แต่เขาก็ไม่คิดจะแก้ตัว “ผมกับมอร์กาน่าบริสุทธิ์ใจต่อกัน” หรือ “ยัยนั่นแค่ขโมยจูบแรกผมไป ผมยังไม่ทันได้คิดบัญชีเลย” อะไรเทือกนั้น
เอาไว้ตีกันเสร็จก่อนค่อยว่ากันก็ไม่สาย
[จบแล้ว]