ตอนที่ 21 พี่ลิงกับนางฟ้า

มอร์กาน่าช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายเหลือเกิน

หลังจบการต่อสู้ ไป๋เย่นั่งนิ่งอยู่กับที่ ทบทวนเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่

เขาไม่ได้แพ้

แม้เหตุผลส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะมอร์กาน่าไม่อยากสู้ยืดเยื้อ แต่ความหวาดระแวงที่เธอมีต่อพลังทำลายล้างของเขานั้นชัดเจน

“กรงเล็บปีศาจที่พอจะต้านทานปีกศักดิ์สิทธิ์ของไคช่าได้ กลับเปราะบางได้ขนาดนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังทำลายล้าง...”

ไป๋เย่กระตุ้นพลังทำลายล้างบนฝ่ามือให้แผ่ซ่าน และตระหนักถึงความน่ากลัวของพลังนี้

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเป็นฝ่ายชนะเช่นกัน

การถอยกลับของมอร์กาน่าไม่ใช่การหนีตาย หากแต่เป็นการถอยเชิงกลยุทธ์

เธออาจเสียเปรียบในการต่อสู้ ทว่าจุดประสงค์หลักกลับสำเร็จลุล่วง

หนีรอดไปได้ ได้ข้อมูลกลับไปวิเคราะห์ ที่สำคัญก่อนจากไปยังแย่ง…

“บ้าเอ๊ย!”

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด

ไม่ใช่เพราะเขามีปมเรื่องความบริสุทธิ์ทางใจอะไร แต่เพราะเขารู้ดีว่ามอร์กาน่าไม่เคยทำสิ่งใดโดยไร้ความหมาย

มอร์กาน่า หรืออดีตเหลียงปิง หนึ่งในสามราชินีเทวทูต “ราชินีแห่งคัมภีร์วิวรณ์”

คนที่จะก้าวขึ้นเป็นราชินีของเหล่าเทวทูตได้ ย่อมต้องมีทั้งวิสัยทัศน์ เล่ห์เหลี่ยม และความสามารถระดับสุดยอด

ต่อให้กลายเป็นปีศาจ เป็น “เทวทูตตกสวรรค์” เธอก็ยังสู้รบปรบมือกับไคช่าได้นานหลายหมื่นปี

จนถึงตอนนี้ ไคช่าก็ยังจับตัวเธอไม่ได้ แต่เธอกลับวางแผนจัดการพี่สาวตัวเองไว้เสร็จสรรพ

และจากข้อมูลที่ไป๋เย่รู้...แผนการนั้นยังสำเร็จเสียด้วย

ไคช่าถูกระเบิดจนแหลกละเอียด กว่าจะรวมร่างกลับมาได้ก็แทบเท่าอายุที่มีมา

กองทัพนางฟ้าอ่อนกำลัง จนฮัวเย่ฉวยโอกาสบุกศูนย์กลาง…

‘คนระดับนี้ ไม่มีทางเป็นแค่สาวอกโตสมองกลวงแน่ ๆ’

ไป๋เย่ถึงกับระแวงว่าบางทีในร่างเขาอาจถูกฝังยีนปีศาจบางอย่างไว้หรือไม่

แต่ความคิดนั้นก็ถูกปัดทิ้งไปทันที เพราะถึงมีจริง ก็คงโดนยีนของเขาย่อยสลายไปหมดแล้ว

“เฮ้อ... ช่างเถอะ”

เขาถอนหายใจ พักเรื่องมอร์กาน่าออกจากหัวชั่วคราว

อย่างน้อย ผลลัพธ์จากการต่อสู้ครั้งนี้ก็คุ้มค่า เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงเศษ แต่แต้มวิวัฒนาการที่ได้กลับมหาศาล

“เจ็ดหมื่นกว่า...แล้วทำไมตอนสู้กับเลอหน่าถึงได้น้อยจัง? ถึงจะคนละระดับแต่ก็ไม่น่าจะต่างกันขนาดนี้สิ...”

เขานิ่งคิด ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น

“……หรือว่าต้องโดนเลอหน่ายิงระเบิดใส่ก่อนถึงจะนับ?”

ฟังดูแล้วก็มีเหตุผล

เอนจินยีนของเลอหน่าคือเทคโนโลยีพลังงานแสงอาทิตย์ ลำพังแค่หมัดมวยธรรมดาคงนับแต้มได้จำกัด

“อัปเกรดเอนจินยีนก่อนดีกว่า”

มีแต้มตั้งเจ็ดหมื่นกว่า จะเก็บไว้เฉย ๆ ก็เสียของ ต้องรีบเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่ง

ตอนนี้ทั้งสามโมดูลหลักอยู่ที่ LV2 การอัปเกรดครั้งต่อไปต้องใช้ 50,000 แต้ม

ช่างเป็นการเติบโตที่ก้าวกระโดดอย่างแท้จริง

ด้วยแต้มที่มีอยู่ เขาจึงเลือกอัปเกรดได้เพียงอย่างเดียว

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋เย่ก็ตัดสินใจเลือกอัปร่างเทพก่อน

สิ่งสำคัญไม่ใช่สมรรถภาพร่างกาย แต่คือพลังงานสำรอง

ต่อให้เป็นเทพ การโจมตีก็ต้องใช้พลังงาน พลังทำลายล้างรุนแรงก็จริง แต่ก็สูบพลังงานมหาศาล

เขาไม่ชอบการต่อสู้แบบทุ่มหมดหน้าตัก มีพลังมหาศาลแต่ดันแพ้เพราะพลังงานหมด นั่นต่างหากที่น่าอาย

ร่างเทพถูกอัปเกรดเป็น LV3 ทันที พลังงานในร่างไหลเวียนเต็มเปี่ยม ความมั่นคงเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน

แม้จะยังไม่เต็ม 100% แต่หากต้องไล่ล่ามอร์กาน่าแบบเอาเป็นเอาตาย เขาก็น่าจะยืนระยะได้ยาวพอสมควร

“คงต้องเรียนรู้เทคนิคการใช้พลังงานมืดเพิ่มเติมด้วย”

ไป๋เย่ลุกขึ้น เตรียมตัวกลับสถาบันซูเปอร์ก๊อด

ความรู้คือพลัง จะพึ่งแต่ความบ้าบิ่นอย่างเดียวไม่ได้

หากกองทัพปีศาจของมอร์กาน่าไม่บอบช้ำหนักขนาดนี้ ด้วยเทคโนโลยีที่พวกนั้นมี ผลแพ้ชนะเป็นเช่นไรก็ยากจะบอกได้

ขนาดพี่ลิง (ซุนหงอคง) ยังเคยโดนปีศาจชั้นสูงใช้ยุทธวิธีขังไว้ตั้งนานสองนาน

“ว่าแต่...พี่ลิงเองก็น่าจะใกล้ปรากฏตัวแล้วหรือเปล่านะ?” ไป๋เย่พึมพำ

ตามเนื้อเรื่องเดิม ซุนหงอคงควรจะปรากฏตัวออกมาได้แล้ว

ไม่รู้ตอนนี้ถ้าเขาสู้กับซุนหงอคงใครจะแกร่งกว่ากัน

เพียงแต่ช่างน่าเสียดาย ซุนหงอคงในโลกนี้ จริง ๆ แล้วเป็นแค่ “ร่างโคลน” ของต้นฉบับ

การตั้งค่าต่าง ๆ อิงตามเทคโนโลยีของอารยธรรมเชินเหอ แต่มีแพตช์เสริมการต่อสู้จำนวนมาก ประสิทธิภาพการรบเหนือกว่าร่างเทพรุ่นสามทั่วไป แต่ก็ถือว่าใกล้เคียงกัน อย่างน้อยซุนหงอคงก็เป็นพวกเดียวกันกับเขา

“โอ้? นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะสัมผัสถึงตัวข้าได้... เจ้าหนู ข้าประเมินเจ้าต่ำไปจริง ๆ”

เสียงหนึ่งดังมาจากไม่ไกล

ไป๋เย่ชะงัก ทันใดนั้นเสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้น ตามด้วยกระบองทองคำปักลงบนก้อนหินด้านหลัง

เมื่อไป๋เย่เงยหน้ามอง ก็เห็นซุนหงอคงในชุดเกราะศึก นั่งยอง ๆ อยู่บนยอดกระบองทองคำ กำลังจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้ม

“เอ่อ...” ไป๋เย่ประหลาดใจ

ซุนหงอคงที่ปรากฏตัวในเวลานี้ น่าจะเป็น ‘ตู้จ้านเซิ่งโฝว’ (มหาเทพวานรผู้พิชิตมาร) ผู้พิทักษ์โลกที่เคยเอาชนะเลี่ยหยางเมื่อหลายร้อยปีก่อน

เขาคงได้ยินที่ไป๋เย่บ่นกับตัวเองเมื่อครู่... แต่สายตานั่นมันหมายความว่าไง?

มีความชื่นชมและยอมรับอยู่สองส่วน แต่ส่วนที่เหลือกลับเป็น... ความคุ้นเคยและความคิดถึง?

“ตู้คาโอ้บอกข้าว่าโลกนี้มีเทพองค์ใหม่ตื่นขึ้นอีกองค์... วันนี้ได้มาเห็นกับตา เหอะ... ก็สมราคาคุย”

ซุนหงอคงกระโดดลงจากกระบองทองคำ ตบไหล่ไป๋เย่เบา ๆ

“เนตรอัคคีของข้ามองออก... เจ้าหนู เจ้าไม่เหมือนคนนอกพวกนั้น”

ไป๋เย่เข้าใจทันที

ความชื่นชมและยอมรับมีให้เขา แต่ความคุ้นเคยและความคิดถึงนั้น ซุนหงอคงมีให้กับตัวเอง

ส่วนคนนอกที่ว่าคงหมายถึงตู้คาโอ้ ไรซ์ และผู้ที่นำยีนซูเปอร์มายังโลก

ส่วนเขา… ในสายตาซุนหงอคง เขาคือพวกเดียวกัน

ผู้ตื่นจากตำนาน ผู้ปกป้องโลกอย่างโดดเดี่ยว

ไป๋เย่อยากจะบอกว่า จริง ๆ แล้วเขาก็ไม่ใช่ “คนท้องถิ่น” เหมือนกัน แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว จะมานั่งแก้ตัวก็คงไม่มีประโยชน์

สู้เอาเวลาไปทำอะไรที่จับต้องได้ดีกว่า

‘ว่าแต่ ถ้าดวลเดี่ยวกับพี่ลิง จะได้แต้มวิวัฒนาการเท่าไหร่กันนะ? แถมพี่ลิงยังมีแพตช์เสริมการต่อสู้เจ๋ง ๆ หรือวิชาแปลงร่างเจ็ดสิบสองเวอร์ชันอีก’

ยีนผานกู่ยังพัฒนาได้อีกไกล แต่แพตช์เสริมการต่อสู้ของพี่ลิง ไป๋เย่ก็อยากได้มันจริง ๆ...

เขาเริ่มสงสัยว่ายีนผานกู่ของเขาอาจจะมีแพตช์ “สวิตช์โหมดต่อสู้” ในตัวอยู่เหมือนกัน

อย่างเช่นการเหยียบพลังงานมืดเหาะขึ้นฟ้าซึ่งเป็นสัญชาตญาณล้วน ๆ หลังจากเข้าโหมดต่อสู้ ทั้งที่ระยะไกลขนาดนั้น และเขาก็บินไม่เป็น ตอนแรกกะว่าจะแค่วิ่งไป แต่พอลองทำดูกลับทำได้เสียอย่างนั้น หลังสู้จบถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเทพขนาดไหน แสดงว่าในโหมดต่อสู้ ความคิด จิตใต้สำนึก จะเปลี่ยนไปอย่างมหาศาล และจะมุ่งเน้นไปที่การต่อสู้เป็นหลัก

บังเอิญว่าซุนหงอคงเองก็ดูจะเป็นประเภทเดียวกัน เพียงแต่โหมดต่อสู้ของพี่เขาดูเหมือนจะเปิดค้างไว้ตลอดเวลา

เกิดมาเพื่อสู้โดยแท้

“พี่ลิง...” ไป๋เย่เตรียมจะเริ่มเจรจา

แต่จู่ ๆ พี่ลิงก็หันไปมองไกล ๆ แล้วยกกระบองทองคำขึ้น

“เอาไว้คุยกันทีหลัง... ดูแม่นางคนนั้นสิ หึ... ดูเหมือนจะมาหาเจ้าสินะ?”

ซุนหงอคงหันมามองไป๋เย่ พลางเอ่ยแซว “เจ้าหนู เสน่ห์แรงใช้ได้นี่หว่า?”

ไป๋เย่มองตามสายตาซุนหงอคง ไม่นานก็ระบุตัวตนผู้มาเยือนได้

ขาขาวเรียวยาว กระโปรงสั้น ที่สำคัญคือปีกสีขาวบริสุทธิ์คู่หนึ่ง

นางฟ้า

[จบแล้ว]