ตอนที่ 18 มอร์กาน่า: ไอ้หนูน้อย ราชินีผู้นี้กลับมาแล้วจ๊ะ!

เพียงตบเดียวของมอร์กาน่า เธอก็ได้เผชิญหน้ากับไป๋เย่ในโหมดต่อสู้เต็มรูปแบบ

ชั่วขณะนั้นเอง เธอตระหนักได้ทันทีว่า...เจ้าหมอนี่กับไอ้คนเมื่อหนึ่งวินาทีก่อนหน้า ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกันอีกต่อไป

“มิติมืดทั้งหมดถูกเข้ารหัสงั้นเรอะ!?”

“แล้วไอ้ความเสียหาย 49% นี่มันอะไรกัน!”

“เฮ้ย...นี่แกบินได้ด้วยเรอะ!”

กรงเล็บปีศาจเสียหายหนักจนการเชื่อมต่อทั้งหมดของเธอถูกตัดขาด

มอร์กาน่าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรีบูตระบบโดยทันที

เธอตั้งใจจะใช้ความได้เปรียบทางอากาศถอยทิ้งระยะห่าง พร้อมใช้ข้อมูลความเสียหายของกรงเล็บปีศาจมาเร่งการวิเคราะห์

แต่ใครจะไปคิดว่าไป๋เย่จะเหยียบอากาศพุ่งเข้ามาหาเธอได้!

แน่นอนว่าเขาไม่สามารถเหยียบอากาศได้จริง ๆ

การวิวัฒนาการยีนผานกู่ครั้งแรก ช่วยเสริมพลังให้ไป๋เย่อย่างรอบด้าน

ทั้งร่างเทพ พลังทำลายล้าง และเอนจินยีนที่ใช้ควบคุมมิติมืด

ตอนนี้เขากำลังเหยียบพลังงานมืดกลางอากาศ ราวกับเดินอยู่บนพื้นราบ พุ่งตรงเข้าหามอร์กาน่าอย่างรวดเร็ว!

“เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย ที่กันดารแบบนี้จะมีเทพถือกำเนิดได้ยังไง?”

ถึงตอนนี้ การประเมินไป๋เย่ของมอร์กาน่าเปลี่ยนไปอีกครั้ง

พลังโจมตีรุนแรงขนาดนี้ การควบคุมพลังงานมืดได้ระดับนี้ ชัดเจนว่าเกินขอบเขตของ ‘นักรบซูเปอร์’ ไปไกล

“แต่คิดว่าราชินีอย่างฉันจะยอมเป็นลูกพลับนิ่มให้แกเคี้ยวเล่นง่าย ๆ งั้นเหรอ!”

มอร์กาน่ารวบรวมพลังงานในร่างอย่างรวดเร็ว ภายใต้การคำนวณอันแม่นยำ ลูกพลังแสงสีม่วงขนาดใหญ่ก่อตัว ก่อนจ

พุ่งซัดใส่ไป๋เย่เต็มแรง!

“หยุดแกไว้ก่อน แล้วค่อยตบให้แบน... หือ!?”

ไป๋เย่เหวี่ยงขวานเตรียมสวนกลับไปก่อนเล่มหนึ่ง แสงสีแดงวาบบนคมขวาน พุ่งชนบอลแสงพันธนาการของเธออย่างแม่นยำ

ตูม—

เสียงระเบิดดังสนั่นทันทีที่ปะทะกัน

แต่ขวานเล่มนั้นยังคงหมุนคว้าง และพุ่งเข้ามาหาเธอต่อ!

ในขณะเดียวกัน ไป๋เย่เร่งความเร็วกลางอากาศอีกครั้ง ขวานอีกเล่มในมือเปล่งแสงสีแดงเจิดจ้า ขนาดขยายใหญ่ขึ้นเป็นเท่าตัวในพริบตา!

“ทำลายการโจมตีรูปแบบพลังงานได้ด้วยงั้นเหรอ!?”

สีหน้ามอร์กาน่าเปลี่ยนไปอีกครั้ง “ระดับพลังของอาวุธสังหารเทพนี่มันจะเวอร์เกินไปแล้ว!”

หากการต่อสู้ของไป๋เย่พึ่งพาสัญชาตญาณเป็นหลัก โดยเฉพาะในโหมดต่อสู้

เทพอย่างมอร์กาน่ากลับพึ่งพาการคำนวณเพื่อวิเคราะห์รูปแบบการโจมตี คำนวณค่าพลังงาน วิเคราะห์จุดอ่อนคู่ต่อสู้ เพื่อจำกัด กดดัน และโจมตีอย่างแม่นยำ

จากประสบการณ์ต่อสู้นับหมื่นปีของมอร์กาน่า รูปแบบหลังมักจะได้เปรียบและเอาชนะแบบแรกได้เสมอ

ต่อให้จะเป็นนักรบที่เก่งกาจเพียงใด ย่อมมีช่องโหว่ในการต่อสู้กันทั้งนั้น

… ยกเว้นไอ้หน้าด้านตรงหน้านี่!

มิติมืดถูกเข้ารหัสแน่นหนายิ่งกว่าคลังอาวุธของไคช่าเสียอีก!

ทำได้แค่วิเคราะห์ข้อมูลจากการโดนโจมตี แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับบอกว่า “รับมือไม่ได้” ซะงั้น

ถ้าต้องรอให้ไป๋เย่พลาดท่า มีหวังตัวเธอคงโดนอาวุธสังหารเทพนั่นผ่าครึ่งไปเสียก่อน!

‘แล้วจะสู้ยังไงไหว?’

มอร์กาน่าเริ่มคิดถอย

แม้จะเป็นร่างเทพรุ่นสี่ มีพลังงานสำรองเหลือเฟือ พอจะแลกหมัดได้โดยไม่กลัวเกรง หรือแม้จะโดนฟันสักทีสองที แต่ถ้ามีเวลาก็สามารถฟื้นฟูได้

ทว่าข้างหลังยังมีกองทัพนางฟ้าไล่ตามมาติด ๆ

ถ้าไคช่าเห็นเธอในสภาพอ่อนแรง ยัยนั่นคงพุ่งมาสับเธอเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนให้หมากินโดยไม่คิดลังเลแน่!

“ไม่เล่นด้วยแล้ว!”

มอร์กาน่าสบถ ลอยตัวถอยเข้าสู่รูหนอนที่ยานปีศาจหมายเลขหนึ่งสร้างขึ้นทันที

ก่อนไป เธอมองไป๋เย่ด้วยสายตาอาฆาต

‘จำหน้ามันไว้ จัดการนังไคช่าเสร็จเมื่อไหร่... ไม่สิ เมื่อกองทัพปีศาจฟื้นตัวเมื่อไหร่ แม่จะกลับมาสอนให้รู้ซึ้งว่า‘ตัวโกง’ที่แท้จริงเป็นยังไง!’

“เอ๊ะ?”

รูหนอนปิดลง

แต่ทันทีที่มอร์กาน่าก้าวออกมาอีกด้าน เธอกลับยกยิ้มมุมปาก

“สงสัยช่วงนี้จะเครียดมากไปหน่อย...จนไม่สังเกตเลยว่าไอ้หนูนั่นมันก็ใกล้จะหมดแรงแล้วเหมือนกัน..?”

ข้อมูลการตรวจสอบจากยานปีศาจหมายเลขหนึ่งหลั่งไหลเข้ามาในสมอง

เมื่อประมวลผลแล้ว มอร์กาน่าก็ได้ข้อสรุปใหม่

“ที่แท้นั่นไม่ใช่อาวุธสังหารเทพ แต่เป็นแค่รูปแบบการโจมตีของแกสินะ...”

“การโจมตีโดยตรงกินพลังงานมากเกินไป ครั้งที่สองเลยต้องใช้ขวานคู่เป็นสื่อกลาง?”

“ดูเหมือนข้อมูลของไอ้ตุ๊ดคาร์ลจะไม่ได้ผิดไปซะทีเดียว ไอ้หนูนี่... เพิ่งจะ... เกิดใหม่ได้ไม่นาน?”

มอร์กาน่าเดาถูกเกือบทั้งหมด

ในขณะเดียวกัน

ไป๋เย่มองอากาศที่ว่างเปล่า ร่อนลงสู่พื้น หอบหายใจอย่างหนัก

“กินพลังชะมัด... แฮก...”

นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋เย่ต้องออกจากโหมดต่อสู้เพราะพลังงานหมด

ขวานคู่ของเขาไม่ใช่อาวุธสังหารเทพ เป็นแค่ขวานหนัก ๆ จากคลังอาวุธของเลอหน่า

พลังทำลายล้างกินพลังงานมหาศาลจริง ๆ ถ้าเคลือบลงบนอาวุธยังพอทน แต่ถ้าปล่อยพลังโดยตรงแม้จะแรงสะใจ แต่ก็สูบพลังงานจนเหือดเช่นกัน

ในระดับ LV1 พลังทำลายล้างถือว่ารุนแรงน่าพอใจ แต่พลังงานในตัวไป๋เย่นั้นมีจำกัด

ทุ่มหมดหน้าตักก็สะใจดีหรอก แต่ผลที่ตามมาคือพลังงานหมดเกลี้ยงในทันที

แน่นอน ถ้าขวานแรกของไป๋เย่โดนเข้าจัง ๆ เรื่องราวคงจบไปอีกแบบ...

แต่ผลตอบแทนที่ได้ก็น่าตกใจไม่แพ้กัน

ไป๋เย่เปิดหน้าต่างระบบ อยากรู้ว่าสู้กับเทพระดับนี้จะได้แต้มวิวัฒนาการเท่าไหร่

และตัวเลขนั้นก็ทำเอาเขาตะลึง

“สอง... สองหมื่น!?”

ไป๋เย่อ้าปากค้าง สมองประมวลผลเหตุการณ์เมื่อครู่อย่างรวดเร็ว

ฟันไปไม่กี่ที ปะทะพลังกันหนึ่งรอบ โดนกรงเล็บปีศาจตบไปอีกหนึ่งที...

รวม ๆ แล้วโจมตีไปไม่ถึงห้าครั้ง ป้องกันแทบไม่ได้ รับดาเมจไปเต็ม ๆ หนึ่งรอบถ้วน

แต่ได้ตั้งสองหมื่น!?

สู้กับเลอหน่าครึ่งค่อนวันยังได้แค่ 3,000 แต้มเท่านั้นเอง!

คราวก่อนเพื่อจะเก็บให้ครบหมื่นแต้ม เขาต้องสู้กับเฉียงเว่ยที่มีเรือรบจวี้เสียหนุนหลังถึงสองชั่วโมง!

ไป๋เย่คิดว่าหลังผ่านช่วงมือใหม่ การอัปเกรดคงยากขึ้นจึงเตรียมใจไว้แล้ว

แต่ดูเหมือนว่าความเร็วในการอัปเกรดจะเป็นการที่ หากคู่ต่อสู้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต้มประสบการณ์ที่ได้ก็มากขึ้นตาม!

“หึ ๆ...”

เขาอัปเกรดร่างเทพและพลังทำลายล้างขึ้นอีกอย่างละหนึ่งระดับ ความเหนื่อยล้าจากการใช้พลังงานหายไปเป็นปลิดทิ้ง

ไป๋เย่มองดูแต้มที่ต้องใช้ในระดับถัดไป... ต้องการอย่างละห้าหมื่นแต้ม ใจเขานิ่งสนิท…

พูดตรง ๆ ตอนนี้เขาชักจะคิดถึงมอร์กาน่าขึ้นมาตะหงิด ๆ

ถ้าราชินีปีศาจผู้น่ารักยอมกลับมาอีกสักรอบ แค่ซ้อมมือกันสักสองนาที...

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! คิดไม่ถึงล่ะสิ!”

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะใสดังกังวานดังมาจากฟากฟ้า น้ำเสียงฟังดูเย่อหยิ่งและจองหอง

ไป๋เย่เงยหน้าขึ้น เห็นมอร์กาน่าก้าวออกมาจากรูหนอน ยืนเท้าเอวหัวเราะร่าอยู่กลางเวหา

“ไอ้หนูน้อย ราชินีผู้นี้กลับมาแล้วนะจ๊ะ!”

“คิดถึงฉันไหมเอ่ย? วางใจได้... คราวนี้ราชินีจะไม่หนีไปไหนแล้ว จะอยู่เล่นด้วยให้หนำใจไปเลย!”

“ประโยคนั้นว่าไงนะ? มีมารยาทต้องตอบแทนใช่ไหม! ฮ่า ๆ ๆ ๆ !”

เสียงหัวเราะของมอร์กาน่าแฝงความซาดิสม์เต็มเปี่ยม

รังแกเด็กเนี่ย ของโปรดเธอเลยล่ะ

ไป๋เย่มองขึ้นไปบนฟ้าด้วยสายตาเหลือเชื่อ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“.......”

“พูดแล้วห้ามคืนคำนะ!”

[จบแล้ว]