ตอนที่ 17 คุณว่าอร่อยไหมล่ะ!
ตอนที่ 17 คุณว่าอร่อยไหมล่ะ!
“มอร์กาน่า...เป็นมอร์กาน่าจริง ๆ ด้วย!?”
ขณะเดียวกัน เรือรบจวี้เสียเข้าสู่สถานะเตรียมพร้อมระดับสูงสุด!
ตามหลักแล้ว เรือรบจวี้เสียไม่มีความสามารถในการจับสัญญาณมอร์กาน่าได้ แต่ทั้งหมดเป็นเพราะไป๋เย่
ตั้งแต่เขาออกจากสถาบันซูเปอร์ก๊อดและเริ่มวิวัฒนาการยีน
บนหน้าจอใหญ่ของศูนย์บัญชาการเรือรบจวี้เสีย ก็ฉายภาพจากดาวเทียมคอยติดตามเขาอยู่ตลอดเวลา
และเมื่อไป๋เย่เงยหน้ามองมอร์กาน่าที่กำลังร่อนลงมาพร้อมกับไอศกรีมในปาก ตู้คาโอ้ก็จำราชินีปีศาจตนนี้ได้ในทันที!
“ยัยบ้านั่นมาทำอะไรที่โลก? คิดจะสร้างกองทัพปีศาจใหม่ที่นี่งั้นเหรอ!”
“ปีศาจกับนางฟ้า... แย่แล้ว!”
สีหน้าของตู้คาโอ้เปลี่ยนไปมาไม่หยุด
เขาตระหนักดีว่าการมาเยือนของปีศาจหมายถึงหายนะ
ต่อให้แค่มาแวะพัก ก็สามารถสร้างความปั่นป่วนให้โลกได้มหาศาล
ประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา อารยธรรมที่ถูกปีศาจครอบงำมีมากเกินจะนับ...
แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่เขากังวลที่สุด
เมื่อปีศาจมาถึง เหล่านางฟ้าผู้อ้างตนเป็นผู้พิพากษาแห่งจักรวาลย่อมต้องตามมาเช่นกัน
ในเมื่อพลังแห่งกาแล็กซี่ยังไม่เติบโต โครงการเกราะดำก็เพิ่งเริ่มต้น
หากทั้งสองฝ่ายใช้โลกเป็นสนามรบ...
“แล้วทำไมเจ้าหนูไป๋เย่ถึงไปโผล่ตรงจุดที่มอร์กาน่าลงมาพอดีได้?”
ตู้คาโอ้ขมวดคิ้วแน่น
แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งสำคัญที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้
มอร์กาน่ามีพลังในการล่อลวงจิตใจ จนได้รับฉายาว่าเทพเจ้าแห่งความชั่วร้าย
เทพเจ้าโบราณของจีนที่เพิ่งตื่นขึ้นอย่างไป๋เย่ จะทนต่อการล่อลวงของมอร์กาน่าได้หรือ…?
หากโชคร้าย ไป๋เย่แปรพักตร์ไปอยู่ฝ่ายมอร์กาน่า แล้วต้องเผชิญหน้ากับนางฟ้า...
แค่คิด ความกดดันก็ถาโถม
ทันใดนั้น เหลียนเฟิงผู้รับผิดชอบการติดต่อก็ได้รับสัญญาณตอบกลับ
“ท่านผู้บัญชาการ ‘ท่านผู้นั้น’ ตอบกลับมาแล้วค่ะ เขาบอกว่ากำลังเดินทางมา”
“คาดว่าจะถึงหมู่บ้านหวงภายในครึ่งชั่วโมง”
สีหน้าของตู้คาโอ้ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เขามองไปที่หน้าจอ พึมพำเบา ๆ “หวังว่าจะมาทันไล่ปีศาจนะ...”
“กองร้อยสงครามทมิฬในตอนนี้ ยังอ่อนหัดเกินไปเมื่อเทียบกับเทพระดับนั้น”
สิ้นเสียง
ตูม!!!!
ไป๋เย่ในจอก็ระเบิดพลังขึ้นมาทันที
สัญญาณดาวเทียมถูกรบกวนด้วยคลื่นพลังมหาศาล จนภาพตัดไป
“สัญญาณขาดหาย ดาวเทียมดวงอื่นก็รับภาพไม่ได้ค่ะ” อวี่ฉินอธิบาย
ตู้คาโอ้กำหมัดแน่น
ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่สามารถสั่งให้กองร้อยสงครามทมิฬที่ยังอยู่ระหว่างการฝึกออกไปปฏิบัติการได้
เพราะนั่นจะไม่ต่างอะไรกับการส่งพวกเขาไปตาย
“หวังว่าเจ้าหนูไป๋เย่จะต้านไว้ได้จนกว่า ‘ท่านผู้นั้น’ จะมาถึง!”
หน้าแผงควบคุม เหลียนเฟิงที่กำลังรอคำสั่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลองพยายามเชื่อมต่อระบบสื่อสารมืดกับไป๋เย่อย่างลับ ๆ
ผิดคาด การเชื่อมต่อสำเร็จอย่างรวดเร็ว
เหลียนเฟิงส่งข้อมูลเกี่ยวกับมอร์กาน่าไปให้เงียบ ๆ พร้อมแนบข้อความส่วนตัว
“กำลังเสริมจะไปถึงในครึ่งชั่วโมง อดทนไว้”
......
“หือ?”
ขวานแรกพลาดเป้า แต่ไป๋เย่ไม่ได้ไล่ตาม เขารีบเปิดดูไฟล์ข้อมูลที่เหลียนเฟิงส่งมา
มันเป็นข้อมูลเกี่ยวกับมอร์กาน่า ส่วนใหญ่เป็นตำนาน เรื่องเล่า และวีรกรรมชั่วร้ายของปีศาจตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ข้อมูลที่มีประโยชน์จริง ๆ มีไม่มาก เผลอ ๆ เขารู้เยอะกว่าในไฟล์นี้ด้วยซ้ำ
ไป๋เย่เดาว่า นี่คงเป็นความพยายามที่จะให้เขาเห็นธาตุแท้ของมอร์กาน่า เพื่อดึงเขาให้เข้าหาเรือรบจวี้เสียและสถาบันซูเปอร์ก๊อดมากขึ้น
แต่ความรู้สึกมันบอกว่าไม่ใช่แค่นั้น
“ข้อความส่วนตัว ไม่ใช่การส่งแบบสาธารณะ...” ไป๋เย่เลิกคิ้ว “หมายความว่ายังไง?”
“โอ้โห... เจอกันครั้งแรกก็เอาขวานฟันใส่ราชินีเลยเรอะ เกินไปแล้วนะยะ!”
มอร์กาน่ามองดูร่องลึกขนาดใหญ่ที่พื้นเบื้องล่าง ด้วยความรู้สึกทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยว
แต่มากกว่านั้น คือความอยากรู้อยากเห็นตามสันดาน
เมื่อเห็นไป๋เย่ไม่โจมตีต่อ มอร์กาน่าก็ไม่ได้สวนกลับทันที แต่เลือกที่จะพิจารณาเทพเจ้าพื้นเมืองของโลกผู้นี้อย่างละเอียด
‘หน้าตาดี รูปร่างก็ใช้ได้ สายตาฉันไม่เคยพลาด ไม่งั้นคงไม่เลือกเป็นร่างสถิตให้อาทัวหรอก’
ยานปีศาจหมายเลขหนึ่งในมิติมืดกำลังวิเคราะห์ไป๋เย่ และข้อมูลการโจมตีเมื่อครู่ ทว่ากลับใช้เวลานานผิดคาด
มอร์กาน่ากระพือปีก รักษาระดับความสูง เรียกมาดราชินีกลับคืนมา ขณะพยายามถ่วงเวลา
“พูดแบบนี้ก็ไม่ถูก... คุณเล่นส่งจูบให้ผมตั้งแต่แรก แถวบ้านผมเขาถือธรรมเนียมมีมารยาทตอบแทน ก็เลยต้องเลี้ยงของอร่อยขึ้นชื่อให้กินหน่อย”
ไป๋เย่ยิ้มร่า คำพูดของเขาทำเอามอร์กาน่าที่เพิ่งจะเก๊กมาดราชินีกลับมาได้ หลุดมาดเสียไปกว่าครึ่ง
“เปิดมาก็เลี้ยงขวาน นี่เรียกว่าของอร่อยขึ้นชื่อบ้านแกเรอะ!?”
มอร์กาน่าแทบจะขำไม่ออก ข้อมูลห่วยแตกของคาร์ลมันคืออะไรกันเนี่ย!
ไหนบอกว่าเป็นเด็กหน้าขาวที่เลอหน่าเลี้ยงต้อยไว้ไง? เป็นนักรบพื้นเมืองรุ่นสองที่เพิ่งตื่นไม่ใช่หรอ?
นักรบรุ่นสองที่ไหนมันจะโหดได้ขนาดนี้?!
แล้วทำไมการวิเคราะห์เทพพื้นเมืองคนเดียวถึงใช้เวลานานขนาดนี้? ไอ้เด็กนี่มันตัวอะไรกันแน่!
พูดตามตรง ไป๋เย่เองก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน
ขวานในมือคืออาวุธยีนของเขา
ไม่มีตัวตนทางกายภาพ มันสร้างขึ้นจากพลังงานล้วน ๆ ขนาดจะขึ้นอยู่กับว่าเขาอัดพลังงานใส่เข้าไปเท่าไหร่ และต้องการพลังทำลายล้างแค่ไหน
ที่สำคัญ พลังทำลายล้างนี้มันโคตรจะแรงเกินต้าน...
มอร์กาน่าไม่กล้าตั้งรับตรง ๆ แถมยังตั้งท่าระวังอย่างเต็มที่...
‘เอาจริงดิ?’
“คุณว่าอร่อยไหมล่ะ!”
พลังงานเต็มเปี่ยม ไป๋เย่เงื้อขวานยักษ์ขึ้นอีกครั้ง กระโดดลอยตัวสูง ฟาดฟันลงไปที่มอร์กาน่าอย่างสุดแรง!
“เอาอีกแล้ว!” มอร์กาน่าหลบฉากทันควัน
เป็นเทพมาหลายหมื่นปี สัญชาตญาณและการรับรู้ถึงอันตรายของมอร์กาน่าแม่นยำเสมอ
เพราะสิ่งนี้ เธอถึงรอดพ้นจากการไล่ล่าของพี่สาวมาได้ครั้งแล้วครั้งเล่า
และตอนนี้ แม้จะยังไม่มีข้อมูลวิเคราะห์ที่สมบูรณ์ แม้ร่างกายจะอัปเกรดเป็นร่างเทพรุ่นที่สี่ แต่เธอก็ยังไม่กล้ารับขวานของไป๋เย่ตรง ๆ!
“พอได้แล้วมั้ง! เจอกันครั้งแรกจำเป็นต้องบ้าเลือดใส่กันเลยหรือยังไง ฉันไปทำอะไรให้ยะ!”
มอร์กาน่าบินถอยห่าง พร้อมบ่นอุบ
“แหม พูดจาห่างเหินจังนะ เพื่อนฝูงเดินทางมาไกล ก็ต้องต้อนรับขับสู้ให้สมเกียรติสิครับ!”
ไป๋เย่ยังคงไม่ยอมลดละ การโจมตีพลาดเป้ากระแทกพื้นจนเกิดหลุมลึกสองหลุม ก่อนจะพุ่งเข้าใส่มอร์กาน่าอีกครั้ง!
“บอกให้พอไง! คิดว่าฉันกลัวแกหรือไงฮะ!”
มอร์กาน่าของขึ้น เธอไม่เคยต้องมาเจอเรื่องน่าหงุดหงิดแบบนี้มาก่อน
กรงเล็บปีศาจขนาดยักษ์ร่วงหล่นจากฟากฟ้า ตบลงมาที่ไป๋เย่อย่างแรง!
“นี่คือของขวัญตอบแทนจากฉัน!”
ตูม!!!!!
แรงกระแทกมหาศาลตบไป๋เย่จนจมดิน!
แล้วทุกอย่างก็เงียบสงบ
มอร์กาน่าทำหน้าเหวอ “แค่นี้เอง…เหรอ?”
แต่แล้ว รูม่านตาของเธอก็หดเกร็ง รีบชักกรงเล็บกลับ พร้อมทะยานตัวขึ้นสูงทันที!
วินาทีถัดมา ตูม!!!
แสงสีแดงฉานพุ่งทะลุกรงเล็บปีศาจจนเป็นรูโหว่รูปกากบาท พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!
ภายใต้แสงสีแดงนั้น ร่างของไป๋เย่ค่อย ๆ ก้าวออกมา
เขาสวมชุดเกราะ ถือขวานคู่ แต่คราวนี้ทั้งชุดเกราะและขวานถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน
กระทั่งดวงตาของเขาเองก็ยังเป็นสีแดงก่ำ เงยหน้ามองมอร์กาน่า แล้วแสยะยิ้มกว้างเผยฟันขาว
“ของขวัญตอบแทนของคุณ ผมชอบมากเลยล่ะ ตอนนี้... ตาผมบ้างล่ะนะ!”
[จบแล้ว]