ตอนที่ 16 เลี้ยงของอร่อยขึ้นชื่อให้มอร์กาน่า

หมู่บ้านหวง ตั้งอยู่ชานเมืองเทียนเหอ

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ การพัฒนาเมืองได้ขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้หมู่บ้านเล็ก ๆ หลายแห่งถูกรื้อถอนเพื่อนำไปสร้างตึกสูง ชาวบ้านต่างย้ายเข้าไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์ทันสมัย

หมู่บ้านหวงจึงกลายเป็นหนึ่งในหมู่บ้านกลุ่มสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่

อย่างไรก็ตาม ถนนสายหลักกำลังจะตัดผ่านหมู่บ้านนี้ การเวนคืนที่ดินจึงเข้าสู่ช่วงนับถอยหลัง

ทว่าชาวบ้านส่วนใหญ่ยังคงผูกพันกับผืนดินแห่งนี้อย่างลึกซึ้ง

แม้การรื้อถอนใกล้เข้ามา ชาวนาหลายคนก็ยังแบกจอบเสียม เดินไปกลับระหว่างบ้านและไร่นาอย่างขยันขันแข็ง

“เถ้าแก่ ทั้งหมดนี่เท่าไหร่ครับ?”

ไป๋เย่หยิบน้ำแร่สองขวด ไอศกรีมโบราณสองแท่ง และล่าเถียว (ขนมรสเผ็ด) อีกหนึ่งห่อ

“4.5 หยวน”

เมื่อสแกนจ่ายเงินเสร็จ ไป๋เย่ก็มานั่งบนม้านั่งหน้าร้าน มือซ้ายถือไอศกรีม มือขวาถือล่าเถียว ดื่มด่ำกับความสุขเรียบง่ายที่ห่างหายไปนาน

หน้าร้านมีเด็กหญิงตัวน้อยกำลังเตะลูกขนไก่อยู่

อายุราวห้าหกขวบ แก้มใสเหมือนตุ๊กตา ช่างน่ารักน่าเอ็นดู แม้จะสวมเสื้อผ้าเรียบง่ายแต่ก็ดูสดใสสมวัย

ปุ!

ลูกขนไก่กระเด็นมาตกข้างตัวไป๋เย่ เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้ขยับตัว แต่ลูกขนไก่กลับเด้งไปตกที่เท้าของหนูน้อยอย่างนุ่มนวล

“ว้าว พี่ชายเก่งจังเลย!”

เด็กน้อยที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดร้องเบิกตากว้างด้วยความตะลึง เสียงใสแจ๋วเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา

ไป๋เย่เลิกคิ้วอีกครั้ง

“บันทึกเสียงนี้ สร้างชุดเสียงพูด” ไป๋เย่ออกคำสั่งในใจ

ทันใดนั้น เสียงในสมองก็ตอบกลับมาทันที

「รับคำสั่งสำเร็จ กำลังดาวน์โหลดเทมเพลตการสร้างเสียง ดาวน์โหลดเสร็จสิ้น... เริ่มสร้างชุดเสียงพูด」

เอนจินยีน แท้จริงแล้วก็คือซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกับมิติมืด

ขอเพียงเข้าใจอัลกอริทึม ก็จะสามารถสร้างแนวคิด “คอมพิวเตอร์ยีน” ให้เป็นจริงขึ้นมาได้

มิติมืด เปรียบเสมือนจักรวาลส่วนตัวขนาดเล็กของแต่ละคน

แต่ทันทีที่เอนจินยีนของไป๋เย่เริ่มทำงาน เขาก็พบว่า อัลกอริทึมหรือความสามารถเดียวที่เขามี คือความสามารถในการโจมตีที่ติดตัวมากับยีน นั่นคือ พลังทำลายล้าง

เป็นยีนสายต่อสู้เต็มรูปแบบโดยแท้

ส่วนฟังก์ชันใช้งานทั่วไปและการสร้างมิติมืด ไป๋เย่ต้องไปหาโหลดเอาเองจากอินเทอร์เน็ต

「สร้างชุดเสียงพูดเสร็จสิ้น รหัส 001 ต้องการเปิดใช้งานหรือไม่?」

“เปิดใช้งาน”

「เปิดใช้งานชุดเสียงพูดเรียบร้อย」

เสียงใหม่นี้ฟังสบายหูขึ้นมาก ก่อนหน้านี้เหมือนคุยกับตัวเองจนรู้สึกแปลกพิลึก

「ตรวจพบความผันผวนของพลังงานมืดขนาดใหญ่ กำลังคำนวณพิกัด … คำนวณเสร็จสิ้น」

「นำเข้าโมดูลนำทาง เริ่มเดินทางจากตำแหน่งปัจจุบัน มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก...」

“ใกล้ถึงแล้วสินะ”

ไป๋เย่หรี่ตามอง สายตาเปลี่ยนเป็นจริงจัง

ความผันผวนของพลังงานมืดระดับนี้ หากเป็นคนธรรมดาคงไม่มีทางสัมผัสได้

แต่เพราะเขาสามารถสัมผัสพลังงานมืดได้ จึงรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของผู้มาเยือนได้อย่างชัดเจน

“เหลียงปิง ราชินีแห่งคัมภีร์วิวรณ์ในตำนาน... มอร์กาน่า เทวทูตตกสวรรค์... ราชินีปีศาจ... น่าสนใจจริง ๆ”

ไป๋เย่รีบกินล่าเถียวจนหมด ก่อนจะคาบไอศกรีมเดินดุ่ม ๆ ออกไป

เมื่อถึงจุดหมาย เขาแกะไอศกรีมอีกแท่ง พลางคิดว่าจะเปิดฉากบู๊อย่างไรดี

แน่นอนว่าจะสู้ที่หมู่บ้านหวงไม่ได้

ขืนซัดกันจนหมู่บ้านพังพินาศ การมาของเขาก็คงสูญเปล่า

เจรจา? ไม่จำเป็น

เหตุผลหลักที่เขามาที่นี่ ก็เพื่อมาฟาร์มแต้มวิวัฒนาการ

“ถ้ามีเอนจินวอยด์(ความว่างเปล่า)ก็คงดี จะได้เขียนพิกัดรูหนอนใหม่ได้ง่าย ๆ”

ไป๋เย่จิ๊ปากอย่างนึกเสียดาย

เขาไม่มีเอนจินวอยด์ แต่เขามีอาวุธยีนวอยด์อยู่ชิ้นหนึ่ง

เสียดายที่ตอนนี้ฟังก์ชันมันค่อนข้างจำกัด ทำได้แค่ปฏิเสธความว่างเปล่า หรือพูดง่าย ๆ คือ... ทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง

“มาแล้ว”

ไป๋เย่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า วินาทีถัดมา ท้องฟ้าราวกับถูกฉีกขาด ขาเรียวยาวข้างหนึ่งก้าวออกมา ก่อนจะหายวับไป

จากนั้น เงาร่างในชุดดำพร้อมปีกปีศาจขนาดใหญ่ก็ค่อย ๆ ร่อนลงสู่พื้น

เรือนผมสีดำยาวสลวย ปรกปิดใบหน้าด้านขวา ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนเข้มตามสไตล์ราชินี ริมฝีปากแดงสดดุจโลหิต ดวงตาคู่นั้นมีวงแหวนสีเขียวมรกตล้อมรอบ ดูเย้ายวนและและช่างแสนอันตราย

โดยเฉพาะรูปร่างในชุดต่อสู้ที่เผยช่วงเนินอกขาวผ่อง เพียงมองก็ชวนให้ผู้พบเห็นหลงใหล

นี่คือราชินีปีศาจ มอร์กาน่า

ไป๋เย่คาบไอศกรีม พลางเปรียบเทียบมอร์กาน่ากับสาวงามในสถาบันซูเปอร์ก๊อดคนอื่น ๆ

ต้องบอกว่าแต่ละคนมีเสน่ห์ที่แตกต่างกันไป เสน่ห์ของมอร์กาน่าเปรียบเหมือนลูกพีชสุกงอมที่มีเพียงหนึ่งเดียว เป็นเอกลักษณ์

เขาจ้องเธอตาไม่กะพริบ

ขณะที่มอร์กาน่ายังคงคุยโทรศัพท์...

“ฉันถึงโลกแล้ว พวกนางฟ้าตัวแสบนั่นตามมาเร็วกว่าฉันอีก!”

“นายทำตามแผนไปเถอะ ฉันขอฟื้นพลังสักหน่อย... แค่นี้นะไอ้ตุ๊ด! วางล่ะ!”

มอร์กาน่าตัดสายผ่านระบบสื่อสารมืดอย่างมาดมั่น ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นว่ารอบตัวมีชาวบ้านยืนมองอยู่เต็มไปหมด และตรงหน้าเธอก็มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนดูดไอศกรีมอย่างสบายอารมณ์

“ผู้หญิงคนนั้นสวยจัง...”

“โอ้โห เธอเหาะลงมาจากฟ้าด้วย นางฟ้าชัด ๆ!”

“สวยจริง ๆ สวยกว่าดาราในทีวีอีก ถ้าได้แต่งกับคนนี้ ให้ตายก็คุ้ม!”

ชาวบ้านไม่เคยเห็นคนแบบนี้มาก่อน ต่างพากันยืนตะลึงตาค้าง

แม้แต่คุณลุงที่กำลังจะไปโรงอาบน้ำยังยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

มอร์กาน่ายิ้มบาง ๆ เธอชินกับภาพแบบนี้แล้ว

ทุกดวงดาว ทุกอารยธรรมที่ถูกปีศาจพิชิต ปฏิกิริยาแรกที่เห็นเธอล้วนไม่ต่างกัน

มอร์กาน่าล็อกเป้าไปที่ไป๋เย่ทันที

ในสายตาเธอ นี่คือชาวโลกพื้นเมืองคนหนึ่ง

แต่รูปร่างหน้าตาโดดเด่นกว่าคนอื่นมาก คนแบบนี้แหละ ถึงจะคู่ควรเป็นร่างสถิตของนักรบที่เก่งที่สุดของเธอ

“อาทัว ไม่เจอกันนานนะ...”

มอร์กาน่าเดินเข้าไปหาไป๋เย่ มือเรียวเชยคางเขาขึ้นเบา ๆ

ยีนปีศาจเตรียมปลดปล่อย กลิ่นหอมเย้ายวนนั้นเพียงพอจะทำให้ชายหนุ่มทุกคนยอมศิโรราบ

แต่ทันใดนั้น

“ขอโทษทีนะเจ๊ แต่ผมไม่ใช่อาทัวของเจ๊หรอก”

ไอศกรีมในมือไป๋เย่แปรเปลี่ยนเป็นขวานด้ามหนึ่ง ขนาดไม่ใหญ่ ดูหยาบ ๆ เหมือนขวานผ่าฟืนของชาวบ้านธรรมดา ๆ

แต่มอร์กาน่ากลับสะดุ้งโหยง!

ฟุ่บ!

ปีกคู่ใหญ่กระพือพรึ่บ มอร์กาน่าดีดตัวถอยห่างออกไปหลายสิบเมตรในพริบตา!

“โอ๊ย ลมแรงชะมัด!”

“เอ๊ะ? หายไปไหนแล้ว?”

“นางฟ้าหายไปไหน? แล้วพี่ชายคนนั้นล่ะ...”

มอร์กาน่ายืนตั้งหลักด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าแปรเปลี่ยนด้วยความสับสน

“ที่นี่มันที่บ้าบออะไรเนี่ย ไอ้บ้านนอกนั่น...ถืออาวุธสังหารเทพงั้นเรอะ!?”

“เดี๋ยวนะ...”

เมื่อตั้งสติได้ มอร์กาน่าก็เริ่มรู้สึกคุ้นหน้าผู้ชายคนนั้น

นั่นมันพ่อเทพบุตรน้อยในไฟล์ข้อมูลที่ไอ้ตุ๊ดคาร์ลส่งมาให้ไม่ใช่หรือไง!

“ให้ผมรอตั้งนาน คุณมอร์กาน่า”

ขณะที่มอร์กาน่ายังคิดไม่ตกว่าควรจะทำอย่างไรต่อ

ไป๋เย่ก็ฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันขาว ถือขวานพุ่งเข้าใส่ กระโดดลอยตัวขึ้นสูง ขวานในมือขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าตัวในพริบตา!

“อุตส่าห์มาไกลขนาดนี้ ลองชิมของดีขึ้นชื่อของโลกนี้หน่อยเป็นไง!”

“ผ่าแยก! นภา!”

[จบแล้ว]