ตอนที่ 19 ให้เรียกพี่สาว? กลัวอายุจะสั้นเอาน่ะสิ

ตูม!

กรงเล็บปีศาจฟาดลงมาอีกครั้ง พื้นดินแตกกระจายเป็นรอยแยกยาว

ไป๋เย่เบี่ยงหลบไปด้านข้างได้อย่างหวุดหวิด หอบหายใจถี่กระชั้น ก่อนเงยหน้ามองมอร์กาน่าด้วยสายตาตื่นตระหนก

มอร์กาน่าในตอนนี้กำลังลอยตัวอยู่เหนือศีรษะเขา เรือนร่างเย้ายวน ท่วงท่าสง่างาม สายตาเหยียดมองลงมาอย่างผู้ชนะ

รอยยิ้มมุมปากของเธอยังคงไม่จางหาย!

“ไหนว่าชอบเลี้ยงของอร่อยให้ราชินีไง?”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”

“ตบสั่งสอนของราชินีอร่อยถูกปากไหมล่ะ!”

“โอ๊ะโอ... ดูสายตานั่นสิ เหมือนจะมีคนใกล้จะไม่ไหวแล้วนะเนี่ย~”

“ไหน ลองเรียก ‘ท่านราชินี’ ให้ฟังหน่อยซิ?”

มอร์กาน่าโจมตีทั้งทางกายภาพและจิตใจ ทุกคำพูดแฝงการยั่วเย้าเยาะเย้ย เธอรู้สึกสะใจเป็นที่สุด

โดนพวกนางฟ้าไล่ล่ามาตลอดทาง พอถึงโลกก็เจอแต่เรื่องชวนให้หงุดหงิดเต็มทน แล้วยังโดนไอ้เด็กบ้าที่ไหนไม่รู้ไล่ฟันแถมยังตอบโต้ไม่ได้อีก!

แต่ตอนนี้...เธอได้ระบายอารมณ์จนหมดเปลือก

เมื่อรู้สึกสบายเนื้อสบายตัว ผิวพรรณของเธอดูจะเปล่งปลั่งขึ้นเป็นกอง

“แฮก...”

ไป๋เย่แอบทำการแสดงผสมโรงอยู่บ้าง

ลุกไม่ขึ้นน่ะแกล้งทำ หอบแฮก ๆ ก็แกล้งทำ แต่ความตกใจในแววตานั่นของจริง

ในหัวเขามีแต่ประโยคที่ว่า: การต่อสู้ คือศิลปะแห่งการแลกเปลี่ยน

‘โดนตบทีเดียวได้แต้มวิวัฒนาการขนาดนี้เลยเหรอ?’

โดนมอร์กาน่าตบไปสิบกว่าที แต้มพุ่งไปสามหมื่นสาม

สรุปได้ว่าการโจมตีหนึ่งครั้งของมอร์กาน่าจะได้แต้มประมาณ 3,000?

ไป๋เย่ค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นอย่าง “ยากลำบาก”

หากสู้กันเต็มกำลัง มอร์กาน่าอาจจะหนีไปอีก

ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเป็นกระสอบทรายแทนโต้กลับ แต่การเป็นกระสอบทรายอย่างมีคุณภาพก็ต้องใช้เทคนิคเข้าช่วย

เรื่องนี้ไป๋เย่ไม่ค่อยถนัด แต่เรียนรู้ไว

ตอนแรกเพื่อให้สมจริง เขายอมกัดฟันรับการโจมตีโดยตรง

ส่วนหนึ่งเพื่อทดสอบขีดจำกัดร่างกายไปในตัว

กรงเล็บปีศาจของมอร์กาน่าเป็นสายอเนกประสงค์ โจมตี ป้องกัน ควบคุม สามารถทำทั้งหมดได้ครบเครื่อง

แม้พลังทำลายล้างจะไม่รุนแรงเท่าปีกศักดิ์สิทธิ์ของไคช่า แต่หากโดนเข้าไปเต็ม ๆ ก็เจ็บไม่ใช่เล่น

มันเจ็บมากจริง ๆ แต่ก็ฟื้นตัวได้เร็วมากเช่นกัน

แผนของไป๋เย่ตอนนี้คือ ยื้อเวลาโดนตบให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

เป้าหมายคือการอัปเกรดทั้งสามโมดูลรวมถึงเอนจินยีนให้ถึงเลเวล 3 ให้ได้

ซึ่งตอนนี้ ขาดแค่อีกแสนกว่าแต้มเท่านั้น!

“ไม่ได้กินข้าวมาหรือไง?”

คำพูดเชือดเฉือน แต่เมื่อประกอบกับสภาพ “สะบักสะบอม” ของไป๋เย่ มันกลับดูเหมือนการ “ปากเก่งอวดดี”

แถมยังดูสมจริงสุด ๆ...

โดยเฉพาะแววตาที่เต็มไปด้วยความ “ดิ้นรน” จากการพยายามฝืนไม่ให้ตัวเองเผลอเข้าสู่โหมดต่อสู้

มอร์กาน่าที่เข้าใจผิด เห็นแล้วแทบกลั้นขำไม่อยู่

‘ชักจะเริ่มใจอ่อนไม่อยากตีต่อแล้วสิ’

“โถ ๆ... ราชินีชักจะเริ่มสงสารแล้วสิ ทำไมน่าเอ็นดูขนาดนี้นะ?”

มอร์กาน่ากระพือปีกบินเข้าไปใกล้

ไป๋เย่แทบอดใจไม่ไหวที่จะเงื้อขวานฟันแสกหน้า!

“หมดแรงแล้วใช่ไหมล่ะ? อย่าทำหน้าเครียดแบบนั้นสิ... ยิ้มให้ราชินีหน่อย ราชินีไม่ตีหรอก~”

มอร์กาน่ายิ้มหวานเข้ามาใกล้ สังเกตว่าขวานคู่ของไป๋เย่ไม่มีแสงสีแดงห่อหุ้มแล้วจึงวางใจ

แสงสีแดงนั่น มอร์กาน่ายังไม่มีข้อมูลแน่ชัดว่ามันคืออะไร

รู้แค่ว่ากรงเล็บปีศาจโดนมันไปทีเดียวก็เสียหายไปเกือบครึ่ง กว่าจะซ่อมเสร็จคงอีกเป็นเดือน

แต่ถ้าได้เจ้าหนูคนนี้มาเป็นพวก ก็ถือว่าคุ้มค่า

ยิ่งมองสายตาคู่นั้น มอร์กาน่าก็ยิ่งถูกใจ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอแค่ทำให้เธอพอใจ เธอก็อยากจะครอบครองมันไว้ทั้งหมด

“แน่ใจนะว่าจะไม่สู้แล้ว?”

เมื่อเห็นมอร์กาน่าเข้ามาใกล้ ไป๋เย่กลับขมวดคิ้ว

“ก็ไม่ได้อยากสู้แต่แรกอยู่แล้ว... นายนั่นแหละ จู่ ๆ ก็มาเลี้ยงของอร่อยใส่คนอื่นทำไม”

มอร์กาน่านึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า เบะปากเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“เอาแบบนี้ นายเรียกฉันว่า ‘พี่สาว’ สิ แล้วเรื่องบาดหมางก่อนหน้านี้ถือว่าเจ๊ากัน ต่อไปฉันจะดูแลนายเอง ตกลงไหม?”

“.......” ไป๋เย่พูดไม่ออก

มอร์กาน่าอาจจะดูไม่เต็มบาท แต่ไป๋เย่รู้ดีว่าเธอพูดจริง

ในต้นฉบับ หลังจากมอร์กาน่าอัดสั่วตุ้นจนน่วม ข้อเรียกร้องเดียวของเธอก็คือ “เรียกฉันว่าพี่สาวสิ”

มอร์กาน่ามีรสนิยมแบบนี้จริง ๆ

ไป๋เย่กระชับขวานในมือ

ดูทรงแล้วมอร์กาน่าคงไม่คิดจะสู้ต่อ

‘แต่ฉันอยากสู้!!... แต้มวิวัฒนาการยังไม่พอเลย!แถมระยะห่างขนาดนี้...ถ้าจะกันไม่ให้ยัยนี่เปิดรูหนอนหนี ก็น่าจะไหวอยู่!’

“ให้เรียกพี่สาวคงไม่ไหวหรอก กลัวจะอายุสั้นเอาน่ะสิ”

ไป๋เย่ยืดตัวตรง บิดคอคลายเมื่อย

“อย่ามาตลก นายอายุเท่าไหร่? เพิ่งตื่นได้ไม่นานไม่ใช่เหรอ? สวย ๆ อย่างฉันอายุปาไปกี่หมื่นปีรู้ไหม เป็นพี่สาวนายแล้วจะทำให้อายุสั้นได้ไง?”

มอร์กาน่าไม่โกรธ คิดว่าเป็นแค่ความดื้อรั้นสุดท้ายของเทพบุตรน้อย

แต่สัญชาตญาณอันเฉียบคม ทำให้เธอหยุดเดิน

ขณะนั้นเอง พลังทำลายล้างของไป๋เย่ถูกเร่งเร้าขึ้นอีกครั้ง

ดวงตาที่สว่างวาบ ร่างกายที่ยืดตรงสง่าผ่าเผย และแสงสีแดงที่ค่อย ๆ ห่อหุ้มขวานคู่...

ทุกรายละเอียดบ่งบอกชัดเจนว่า เมื่อกี้เขาแค่แกล้งทำ!

“โอ้ย!...นี่เล่นทีเผลอหรอกเรอะ!?”

มอร์กาน่าถอยร่นทันที พร้อมเปิดรูหนอนที่ด้านหลัง!

ไป๋เย่คิดถูก มอร์กาน่าอาจจะดูห้าวหาญ แต่เธอก็เตรียมหนีอยู่ตลอด

คนที่หนีรอดจากเงื้อมมือไคช่ามาได้หลายหมื่นปี ย่อมไม่ยอมให้ตัวเองพลาดท่าในเรื่องง่าย ๆ

ไป๋เย่คาดการณ์ไว้แล้วว่าเธอต้องเตรียมรูหนอนหนีฉุกเฉินเอาไว้!

แต่คราวนี้ มอร์กาน่าคงคำนวณผิดพลาดไปหน่อย

“ก็กลัวว่าไปแล้วจะไม่กลับมาอีกน่ะสิ... เพิ่งเจอกันแท้ ๆ จะให้จากกันเลยก็ทำใจลำบากนะ!”

ไป๋เย่ถีบตัวพุ่งออกไป เขาไม่คิดจะขวางมอร์กาน่าไม่ให้เข้าสู่รูหนอน แต่เลือกจะพุ่งชนมอร์กาน่า แล้วทะลุเข้าสู่รูหนอนไปพร้อมกัน!

มุกนี้ใช้ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น เพราะเขาไม่แน่ใจว่าครั้งหน้ามอร์กาน่าจะซ้อนแผน พาเขาไปโผล่ที่ไหน

แต่ในเมื่อประชิดตัวได้แล้ว มอร์กาน่าก็หมดโอกาสเปิดรูหนอนหนีได้อีก!

ตูม!!!

ทั้งสองพุ่งออกมาจากรูหนอนพร้อมกัน จุดหมายที่มอร์กาน่าเลือกคือเนินเขาเตี้ย ๆ ไม่ไกลจากหมู่บ้านหวง

ทันทีที่เท้าแตะพื้น ทั้งคู่ก็เปิดฉากซัดกันนัวเนีย!

เรียกว่าซัดกัน แต่จริง ๆ คือไป๋เย่ไล่อัดอยู่ฝ่ายเดียว ส่วนมอร์กาน่าได้แต่ตั้งรับ

ไป๋เย่ไม่ได้ใช้ขวานคู่ และไม่ได้ใช้พลังทำลายล้าง

เขาใช้แค่สองกำปั้น อาศัยสัญชาตญาณการต่อสู้ ไล่ต้อนมอร์กาน่าจนมุม

ไป๋เย่กลัวว่าถ้าเล่นแรงเกินไป มอร์กาน่าอาจจะตัดสินใจหนีโดยการยอมโดนขวานเฉาะสักแผลแล้วชิ่งไป

เขาไม่สามารถมุดรูหนอนตามได้ทุกครั้ง

แถมสู้แบบนี้ ได้แต้มวิวัฒนาการเยอะสุดด้วย!

[จบแล้ว]