ตอนที่ 13 ยีนผานกู่...อัปเกรดได้

“เดี๋ยวสิ...นี่กำลังถ่ายหนังไซไฟกันอยู่เหรอ?”

“คนเราจะกระโดดได้สูงขนาดนั้นเลยเหรอวะ...แล้วไอ้เครื่องบินพวกนั้นของจริงไหม?”

“ที่รัก หยิกแขนผมทีสิ นี่ผมไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหม!”

“หุบปาก! อย่าบังกล้องสิ ฉันกำลังถ่ายเทพบุตรอยู่นะ!”

“......”

...

ไป๋เย่ไม่สนใจเสียงฮือฮารอบข้าง หลังจากจัดการเทาเที่ยตัวสุดท้ายเสร็จ เขาก็หันไปมองสั่วตุ้นทันที

อันตรายยังไม่หมด สั่วตุ้นไม่ใช่ลูกกระจ๊อกธรรมดา คาร์ลตั้งใจจะมอบมันเป็นของขวัญให้มอร์กาน่า

ไป๋เย่ยังจำได้ดีว่าแค่เจ้าจระเข้ตัวนี้พุ่งชนทีเดียว ก็สามารถตัดหัวเทวทูตให้กระเด็นหลุดจากบ่าได้

ยิ่งกว่านั้น การที่สั่วตุ้นโผล่มาในจังหวะแบบนี้...หมายความมอร์กาน่าคงใกล้จะมาถึงโลกเต็มทีแล้ว

เดิมทีเขาวางแผนจะเก็บแต้มวิวัฒนาการต่ออีกสักสัปดาห์ เพื่อเตรียมไล่ต้อนมอร์กาน่าไปทางประเทศเกาะซากุระ

แต่ดูเหมือนเวลาที่เขาเผื่อไว้จะมากเกินไป

“ปล่อยข้า! นี่ยัยหนู ขอข้ากินอะไรหน่อยสิ แค่ซาลาเปาลูกเดียวก็ได้!”

“ถนนนี้มีซาลาเปาเต็มไปหมด ให้ข้ากินสักคำเถอะน่า...”

“ข้าถูกขังมาตั้งนาน นานมากเลยนะโว้ย! เพิ่งออกมาก็โดนไล่กระทืบทันที จนป่านนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องข้าเลย!”

ยังไม่ทันเดินไปถึงตัว เสียงโอดครวญก็ดังลั่นมาแต่ไกล

เลอหน่าในชุดเกราะดำใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบหัวจระเข้เอาไว้ ขณะที่ดาบใหญ่พาดคอขู่ขวัญ

สั่วตุ้นไม่มีความคิดจะต่อต้านแม้แต่น้อย ยอมหมอบราบกับพื้นร้องขอชีวิตรัว ๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ว่ามันเรียกคนว่า “ซาลาเปา” ไป๋เย่คงเผลอสงสารเจ้าตัวกินจุหน้าโง่นี่ไปแล้ว...

ขณะกำลังชั่งใจว่าจะจัดการอย่างไร เสียงของเหลียนเฟิงก็ดังขึ้นข้างหู

“พาเจ้านี่ไปที่เขตไร้ผู้คนก่อน ฉันส่งพิกัดให้เลอหน่าแล้ว กองทัพจะส่งคนไปคุมตัวมัน”

“......” ไป๋เย่เงียบ ไม่ตอบรับ

เหลียนเฟิงรักษาระยะห่างเสมอ คำพูดของเธอไม่ใช่คำสั่ง และไม่ใช่คำขอร้อง แต่มันคือข้อเสนอที่เยือกเย็นราวกับ AI ที่คำนวณทางเลือกดีที่สุดมาให้แล้ว

“แน่นอนว่าคุณมีสิทธิ์ตัดสินใจเป็นอันดับแรก ถ้าคิดจะฆ่ามันทิ้งตรงนี้ กรุณาช่วยเปลี่ยนสถานที่ด้วย แถวนี้มีเด็กอยู่”

คิ้วที่ขมวดมุ่นของไป๋เย่คลายลงเล็กน้อย เขาหันไปสบตาเลอหน่า แล้วพยักหน้าเบา ๆ

“เอาเจ้านี่กลับไปที่สถาบันก่อนแล้วกัน ฉันจะเอามันไว้ซ้อมเป็นคู่มือ”

ตอนแรกนึกว่าสั่วตุ้นจะโผล่มาแค่แวบเดียว และคงหาตัวได้ยาก

ไม่นึกเลยว่าแค่มาเดินเที่ยวกับเลอหน่า จะเจอแต้มประสบการณ์เดินได้มาเสิร์ฟถึงที่

แบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ไงกัน!

ไป๋เย่มองแต้มวิวัฒนาการจากการเก็บกวาดหน่วยรบพิเศษเทาเที่ย รวมแล้ว 4,800 แต้ม

ใช้แต้มนี้อัปเกรดพลังโจมตีของยีนได้สบาย ๆ แต่เพื่อความไม่ประมาท ก่อนรับมือมอร์กาน่า เขาตั้งใจจะอัปเกรดเป็นร่างเทพรุ่นที่สามก่อน

และเทพจระเข้สั่วตุ้นก็เหมาะจะเป็นเครื่องมือช่วยปั๊มเลเวลชั้นดี

“ได้ยินแล้วใช่ไหม?” เลอหน่าพูดขึ้น เห็นได้ชัดว่ากำลังตอบกลับเหลียนเฟิง

ทั้งสามคนอยู่ในช่องสื่อสารเดียวกัน

เหลียนเฟิงไม่รีรอ “เฮลิคอปเตอร์จะไปถึงจุดนัดพบในอีก 15 นาที เพื่อไม่ให้ประชาชนตื่นตระหนก รีบพามันออกไปจากตรงนั้นก่อน”

…

กว่าไป๋เย่และเลอหน่าจะกลับถึงสถาบันซูเปอร์ก๊อดก็บ่ายคล้อยแล้ว

ไรซ์แสดงฝีมือให้ได้เห็นกับตา

สั่วตุ้นถูกเขากักขังไว้ด้วยอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนเวทมนตร์ ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นเทคโนโลยีชั้นสูงแบบไหน

แต่ค่าพลังงานถือว่าสูงลิ่ว ไม่ด้อยไปกว่าการกลับไปถูกผนึกอีกครั้ง

ตราบใดที่นิสัยชอบกินคนของมันยังแก้ไม่หาย มันคงไม่ได้ออกมาข้างนอกง่าย ๆ แน่

แต่ตามคำขอของไป๋เย่ นาน ๆ ทีมันจะถูกปล่อยออกมาเป็นกระสอบทรายให้เขาได้บ้าง

ไป๋เย่คิดว่าขังไว้ที่ไหนก็ค่าเท่ากัน ถ้ามอร์กาน่าตั้งใจจะแย่งชิงสั่วตุ้นจริง ๆ ไม่ว่าจะเรือรบจวี้เสียหรือสถาบันซูเปอร์ก๊อด ไม่ช้าก็เร็วคงโดนตีแตก

สำหรับเขาหน้าที่ของสั่วตุ้นมีเพียงหนึ่งเดียว คือการเป็นถุงแจกแต้มประสบการณ์ขนาดยักษ์

เมื่อกลับถึงห้องพัก ไป๋เย่อาบน้ำชำระล้างร่างกาย พร้อมเปิดหน้าต่างระบบขึ้นดู

***

ชื่อ: ไป๋เย่

ยีนซูเปอร์: มหาจักรพรรดิผานกู่ (ระยะที่หนึ่ง, อัปเกรดได้, ต้องการ 10,000 แต้มวิวัฒนาการ)

ความแข็งแกร่งของร่างกาย: คงกระพัน LV5 (ไม่สามารถอัปเกรดได้)

ความสามารถยีน: พลังบดขยี้ LV5 (ไม่สามารถอัปเกรดได้)

อาวุธยีน: ยังไม่เปิดใช้งาน

เอนจินยีน: ยังไม่เปิดใช้งาน

แต้มวิวัฒนาการ: 1,139

***

“หมื่นแต้มงั้นสินะ...... เฮ้อ”

น้ำเย็น ๆ ไหลผ่านจากฝักบัวรดลงศีรษะ ไป๋เย่มองดูตัวเลขห้าหลักด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก

10,000 แต้มวิวัฒนาการ เขาต้องการแค่การต่อสู้ระดับสูงสักแมตช์ หรือไม่ก็ฆ่าลูกกระจ๊อกเทาเที่ยสักหน่อยก็พอจะหาแต้มพวกนี้ได้แล้ว ซึ่งเรียกได้ว่า “ถูก” มาก

นี่พิสูจน์ให้เห็นในอีกแง่หนึ่งว่า ยีนผานกู่นั้นโหดเพียงใด

จากซูเปอร์โซลเจอร์สู่ความเป็น “เทพ” ก็แค่การเปลี่ยนจากร่างเทพรุ่นสอง รุ่นสาม …

ติดตั้งเอนจินยีน ระบบหมุนเวียนพลังงานภายใน

สำหรับยีนผานกู่ เริ่มต้นก็เป็นยีนรุ่นสองแล้ว ผ่านการต่อสู้ในหมู่บ้านมือใหม่ที่แทบไม่นับว่าเป็นการต่อสู้จริงจังไม่กี่ครั้ง ก็ได้ร่างเทพรุ่นสามมาครองง่าย ๆ

“ประเด็นคือไอ้หมื่นแต้มนี่จะไปหาจากไหน...”

เขาได้แต่เกาหัวแกรก ๆ

เมื่อวานแก๊งห้อง 203 ฝึกหนักเกินไป ถ้าไม่นอนพักสักสองวันคงลุกไม่ขึ้น แม้กระทั่งข้าวเช้าของวันนี้ก็ยังไม่ลุกไปกิน ป่านนี้คงยังนอนเน่ากันอยู่แน่นอน

ขนาดฝึกโหดมาทั้งสัปดาห์สภาพยังดูไม่จืดเท่าขนาดนี้

สั่วตุ้นที่เพิ่งถูกคลายผนึก ถ้าไม่ได้กินจุสักสองสามวันก็คงฟื้นพลังได้ไม่เต็มที่ ยังใช้เป็นถุงแจกแต้มตอนนี้ไม่ได้

‘เหลือแค่เลอหน่า…’

แต่ด้วยนิสัยของเลอหน่า แค่ซ้อมมือกันธรรมดาอาจจะพอไหว แต่ถ้าจะให้เอาจริงเอาจัง สู้แป๊บเดียวเธอคงบ่นเหนื่อย...

แถมวันนี้ทริปช้อปปิ้งยังล่มกลางคันอีก

ไป๋เย่มีเหตุผลที่จะสงสัยว่า เลอหน่าอาจใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างเพื่อเบี้ยวการซ้อมก็เป็นได้

“อืม...” ไป๋เย่ครุ่นคิด “หรือจะลองไปหาหัวโล้นนั่นดู?”

ตาแก่นี่ดูเงียบ ๆ ไม่ค่อยแสดงตน แต่วิชาผนึกเมื่อกี้นับว่าร้ายกาจใช่เล่น

แถมอีกไม่นานต้องเจอกับมอร์กาน่า ลองซ้อมมือกับระดับสูงไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย

“ฉันจะออกไปข้างนอก มื้อเย็นพวกนายจะเอาอะไรไหม?”

ไป๋เย่เตรียมตัวออกเดินทาง

“ขอข้าวผัดไข่... บอกพ่อครัวใส่ไข่เยอะ ๆ... ใช้น้ำมันมะกอก...” เก๋อเสี่ยวหลุนสั่งเสียงอ่อย

“คุณพ่อครับ จัดมาให้ผมด้วยที่หนึ่ง” จ้าวซินพลิกตัวสั่ง

“เจียเหวินล่ะ?” ไป๋เย่มองไปที่เตียงชั้นบน เจียเหวินที่อาการดีกว่าเพื่อน กำลังนั่งอ่านหนังสือ

“ข้าวผัดไข่ธรรมดาก็พอ ขอบใจนะ” เจียเหวินตอบอย่างสุภาพ

“ได้ ข้าวผัดไข่สามกล่อง” ไป๋เย่จดรายการ ตั้งใจว่าจะซื้อกลับมาให้หลังจากเสร็จธุระ

ยังไงซะสามคนนี้ก็เจ็บตัวเพราะช่วยเขาฟาร์มแต้ม ถือเป็นของขอบคุณเล็ก ๆ น้อย ๆ

“ไปฟาร์มแต้ม แล้วถือโอกาสขอลาหยุดยาว ๆ เลยดีกว่า... หืม?”

วางแผนเสร็จสรรพ ขณะกำลังจะก้าวออกจากห้อง ไป๋เย่ก็เห็นเฉียงเว่ยยืนรออยู่หน้าประตู

เฉียงเว่ยยืนกอดอกพิงผนัง ดูท่าจะมารอสักพักแล้ว

“มาหาใคร?”

“หานาย”

“......มีอะไร?” ไป๋เย่สงสัย

“ได้ยินว่านายจับสัตว์ประหลาดมาได้ตัวนึง... ฉันแค่อยากรู้ว่าฝีมือนายอยู่ระดับไหนกันแน่”

เฉียงเว่ยท้าดวลด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“โรงฝึกซ้อม ฉันบอกเลอหน่ากับผอ.ไว้แล้ว กล้ามาไหม?”

ดวงตาไป๋เย่เป็นประกาย

ถุงแต้มประสบการณ์ก้อนโต แถมยังมาเสิร์ฟถึงที่แบบนี้ จะปล่อยไปได้อย่างไร?

[จบแล้ว]