ตอนที่ 10 แผนการ

***

ชื่อ: ไป๋เย่

ยีนซูเปอร์: มหาจักรพรรดิผานกู่ (ระยะที่หนึ่ง)

ความแข็งแกร่งของร่างกาย: คงกระพัน LV4 (0/5000)

ความสามารถยีน: พลังบดขยี้ LV4 (0/5000)

อาวุธยีน: ยังไม่เปิดใช้งาน

เอนจินยีน: ยังไม่เปิดใช้งาน

แต้มวิวัฒนาการ: 917

***

สิ่งแรกที่ทำหลังจากแยกย้าย คือการอัปเกรดโมดูลที่มีอยู่ทั้งสองอย่างให้เต็มพิกัด

เขาอัปเกรดรวดเดียวจนถึง LV4 ข้ามไปสองขั้นติด

การเพิ่มขึ้นเห็นผลชัดเจน แต่ในขณะเดียวกัน ไป๋เย่ก็อดสงสัยไม่ได้

“แล้วจะอัปเกรดยีนผานกู่ยังไงต่อล่ะเนี่ย... ยังมีอาวุธยีนกับเอนจินยีนอีก หรือว่าต้องอัปเกรดทุกอย่างให้ถึง LV9 ก่อน?”

ดูท่าจะยากเอาเรื่อง...

แค่จะขึ้น LV5 ยังต้องใช้ถึง 5,000 แต้ม ถ้าจะไปให้ถึง LV9 ตัวเลขคงมหาศาลจนน่าตกใจ

แต่ก็ช่วยไม่ได้

หลังจากประมือกับเลอหน่า ไป๋เย่ก็พอจะเข้าใจระดับความสามารถของตัวเองคร่าว ๆ

แน่นอนว่าเขาต้องแข็งแกร่งกว่าพลังแห่งกาแล็กซี่ของเก๋อเสี่ยวหลุน

แม้เก๋อเสี่ยวหลุนจะยังไม่ได้พัฒนาศักยภาพอย่างเต็มที่ แต่นั่นก็ยิ่งสะท้อนให้เห็นถึงข้อดีของยีนผานกู่

ไม่จำเป็นต้องพัฒนาให้ยุ่งยาก ขอเพียงเข้าสู่สถานะการต่อสู้ สัญชาตญาณจะขับเคลื่อนให้เขาทำการโจมตีทุกรูปแบบด้วยตัวเอง!

“ความแข็งแกร่งคงกระพัน น่าจะเทียบเท่าร่างเทพรุ่นที่สอง”

“ดูเหมือนว่าถ้าอยากจะอัปเลเวล ก็มีแต่ต้องต่อสู้ไปเรื่อย ๆ เท่านั้น”

ไป๋เย่เลิกคิ้ว

การวิวัฒน์ของยีนผานกู่ เท่ากับการยกระดับความแข็งแกร่งของร่างกายและพลังโจมตีของยีนไปพร้อมกัน

จากรุ่นที่สองไปสู่รุ่นที่สาม มันคือธรณีประตูที่ข้ามผ่านได้ยากยิ่ง

แต่สำหรับเขา ขอแค่มีการต่อสู้และแต้มวิวัฒนาการที่เพียงพอ เขาก็สามารถก้าวข้ามมันไปได้

“แต้มวิวัฒนาการ...”

คนแรกที่ไป๋เย่นึกถึงคือเลอหน่า

ยิ่งคู่ต่อสู้แข็งแกร่ง แต้มวิวัฒนาการที่ได้ก็จะยิ่งมาก

เลอหน่ามีคุณสมบัติครบถ้วนตามเงื่อนไขนี้ชัดเจน

แต่ไป๋เย่ยังรู้อีกวิธีหนึ่ง...การสังหาร

การรัวหมัดใส่หลิวชวงนับร้อยหมัด ได้แต้มมาแค่ 100 กว่าแต้ม

แต่ฆ่าเทาเที่ยไปไม่กี่ตัว กลับได้มาถึง 300 แต้ม

มันชัดเจนว่าการตัดสินของระบบ... การฆ่า คือวิธีที่สมเหตุสมผลและรวดเร็วที่สุดในการเติบโต

ไป๋เย่คาดการณ์ว่าถ้าได้สู้กับเลอหน่าแบบเอาเป็นเอาตายจริง ๆ การต่อสู้ครึ่งชั่วโมงเมื่อครู่นี้ คงให้แต้มวิวัฒนาการกว่านี้มาก

ส่วนเรื่องการฆ่า...

“คงใช้เวลาอีกพักหนึ่งกว่ามอร์กาน่าจะมาถึงโลก ยังไม่รู้เวลาแน่ชัด และก่อนที่พวกนั้นจะมาถึง”

ไป๋เย่ชะงัก

“หือ?”

เขากระพริบตาปริบ ๆ

เป้าหมายที่แข็งแกร่ง และสามารถฆ่าได้ ดูเหมือนจะมีอยู่หนึ่งราย เพียงแต่ระยะเวลาที่ปรากฏตัวอาจจะสั้นไปหน่อย คงหาตัวจับยาก

แต่เมื่อพูดถึงมอร์กาน่า...

ไป๋เย่หรี่ตา

ทันทีที่พวกปีศาจมาถึงโลก ก็จะใช้ยีนปีศาจแพร่เชื้อใส่คนทั้งหมู่บ้านหวง

กองทัพปีศาจชุดแรกจะถือกำเนิดขึ้นจากการเปลี่ยนร่างนี้

ไป๋เย่ย่อมมีความคิดบางอย่าง และเป็นความคิดที่เขามีมาตั้งแต่ชาติก่อน

ประเทศเกาะแห่งหนึ่งที่ชอบปล่อยน้ำเสียลงทะเล ดูจะเหมาะสมกับการถูกยีนปีศาจแพร่เชื้อมากกว่าชาวบ้านตาดำ ๆ ในหมู่บ้านหวงเสียอีก...

“ต้องหาวิธีขัดขวางมอร์กาน่า ทางที่ดีคือไล่ต้อนให้ไปทางนั้นให้ได้”

ไป๋เย่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแผนที่ ค้นหาหมู่บ้านหวงในเมืองจวี้เสีย

ข่าวดีคือ ระยะทางจากที่นี่ไม่ไกลนัก แค่สามร้อยกว่ากิโลเมตร ยังไม่ถึงขั้นข้ามเมือง

แต่ปัญหาคือจะทำอย่างไรให้ไปทันเวลาที่มอร์กาน่าปรากฏตัว

“สงสัยต้องลางานสินะ...”

ไป๋เย่เตรียมเวลาให้ตัวเองสองสัปดาห์สำหรับการฟาร์มแต้มอย่างบ้าคลั่ง เพื่ออัปเกรดให้มากที่สุด

ยังไงซะมอร์กาน่าก็เป็นถึงระดับเทพหลัก เบื้องหลังมียานรบ ‘ปีศาจหมายเลขหนึ่ง’ หนุนหลัง  แถมร่างเทพก็แข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ

ด้วยความสามารถของเขาตอนนี้ ถ้าบุ่มบ่ามไปที่หมู่บ้านหวงโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ ก็คงไม่ต่างอะไรกับเดินไปแจกแต้ม

แต่ไป๋เย่ก็ไม่ได้กดดันตัวเองขนาดนั้น

บางเรื่องทำให้เต็มที่ก็พอ ถ้าไปไม่ทัน ก็ช่วยไม่ได้

เพราะกองทัพเทาเที่ยก็ใกล้จะบุกมาแล้ว เขาไม่สามารถปกป้องทุกคนได้

......

แผนการถูกวางไว้เช่นนั้น แต่พอเริ่มลงมือปฏิบัติจริง ก้าวแรกไป๋เย่ก็เจอตอเข้าอย่างจัง

“สู้เหรอ? ไม่เอา ไม่เอา ไม่เอา...” เลอหน่าส่ายหัวดิกเป็นกลองป๋องแป๋ง

“คนเขาเพิ่งมาถึงเองนะยะ ของใช้ส่วนตัวก็ยังไม่ได้ซื้อเลย ให้ไปสู้รบปรบมืออะไรกัน เหนื่อยจะตาย...”

เลอหน่าที่ตอนนี้เข้ากันได้ดีกับแก๊งสาว ๆ ในสถาบัน แถมยังนัดกันไปช้อปปิ้งบ่ายนี้เรียบร้อยแสดงท่าทีปฏิเสธ

แต่ถึงจะบอกว่าปฏิเสธ แต่ไป๋เย่ฟังยังไงมันก็น้ำเสียงอ้อนกันชัด ๆ

“เอ่อ...” ไป๋เย่เกาหัว รู้สึกว่าตัวเองคงเรียกร้องมากไป

ยังไงเลอหน่าก็ไม่ใช่พวกบ้าการต่อสู้สักหน่อย

“ขอโทษที่รบกวน”

ไป๋เย่หันหลังกลับ ดูท่าคงต้องเปลี่ยนแผน

‘เลอหน่าพึ่งไม่ได้... ลองไปหาพี่ลิง (ซุนหงอคง) ดีไหมนะ?’

“เอ๊ะ? เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งรีบไป!”

พอเห็นไป๋เย่ถอดใจง่าย ๆ เลอหน่ากลับเป็นฝ่ายอยู่ไม่สุขเสียเอง

เธอพุ่งตัวมาขวางหน้าไป๋เย่ โน้มตัวลงเล็กน้อยแล้วเงยหน้ามองสบตาไป๋เย่ตรง ๆ

“เอ่อ...มีอะไรหรือเปล่า?”

ไป๋เย่ทำตัวไม่ถูกกับท่าทางเหมือนเด็กสาวตัวน้อยของเลอหน่า สายตาเริ่มลอกแลกเอาแต่หลบตาเธอ

“แปลกจริง... ฉันมองไม่เห็นแววตาแบบพวกคนบ้าในตาของนายเลยแฮะ...”

เลอหน่าพึมพำ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้

“นี่นายคงไม่ได้ใช้เรื่องต่อสู้มาอ้างเพื่อจะได้อยู่กับฉันสองต่อสองหรอกนะ?”

“หือ?”

เลอหน่าขยับหน้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ไป๋เย่รีบเอนตัวหลบตามสัญชาตญาณ

แต่เลอหน่าดูท่าจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ

“นายอยากเดตกับฉัน แต่หาเหตุผลดี ๆ ไม่ได้ ก็เลยใช้การต่อสู้มาเป็นข้ออ้าง ใช่ไหมล่ะ?”

“.......”

ไป๋เย่ถึงกับไปไม่เป็น

นิสัยของเลอหน่า ทำไมมันไม่ค่อยเหมือนกับที่เขาจำได้เลยสักนิด...

นี่มันมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่า?

“ช่างเถอะ”

ไม่รู้ว่าเธอตีความอะไรได้จากสายตาของไป๋เย่ จู่ ๆ เลอหน่าก็ยืดตัวกลับไปยืนตรง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า

“การฝึกของพวกนายหลังจากนี้จะหนักหนาสาหัสมากนะ ทางที่ดีควรจะรู้จักแบ่งเวลาพักผ่อนบ้าง”

“เอาอย่างนี้... ทุกสุดสัปดาห์นายมาเดินซื้อของเป็นเพื่อนฉัน แล้วตอนกลางคืนฉันจะอยู่ซ้อมพิเศษให้นาย เป็นไง?”

เลอหน่ากระพริบตาปริบ ๆ

ไป๋เย่ทำหน้าประหลาด

แต่หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว เขาก็พยักหน้า

“ตกลง”

“งั้นก็ดีล ไปล่ะนะ~”

มองดูเลอหน่าเดินกระโดดโลดเต้นจากไป ราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งได้ตุ๊กตาตัวโปรด

ไป๋เย่ถอนหายใจ รู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

‘เลอหน่า รุกหนักเกินไปแล้ว…’

ถ้าไม่ใช่ว่ารู้นิสัยของเลอหน่าอยู่ก่อนแล้ว เขาคงสงสัยว่าแม่สาวคนนี้ต้องมีแผนการอะไรแอบแฝงแน่ ๆ

‘แผนการคงต้องปรับเปลี่ยนจริง ๆ’

ไป๋เย่เดินกลับหอพักอย่างเงียบเชียบ

เวลาเร่งรัดเข้ามาทุกที ปีศาจก็กำลังจะลงมา ทัพเทาเที่ยก็ใกล้ถึง ทูตสวรรค์ก็คงอีกไม่นาน

การเพิ่มความแข็งแกร่งเป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุด

ในเมื่อเลอหน่าพึ่งไม่ได้ พี่ลิงก็หาตัวไม่เจอ

งั้นก็คงต้องรบกวนบรรดาเพื่อนยากร่วมห้องเสียแล้ว...

[จบแล้ว]