ตอนที่ 4 คู่หูจอมเดือด

หากย้อนเวลากลับไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน ถ้ามีใครมาบอกเก๋อเสี่ยวหลุนว่าให้ช่วยกันยกรถหุ้มเกราะ แล้วทุ่มใส่สัตว์ประหลาดหน่อย เขาคงปฏิเสธทันที

ไม่เพียงแค่ปฏิเสธเท่านั้น เขายังต้องรีบโทรเรียกโรงพยาบาลจิตเวชให้มารับตัวคนพูดไปโดยด่วน

แต่ ณ เวลานี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

ไป๋เย่และเก๋อเสี่ยวหลุนแอบย่องไปยังด้านหลังซากรถหุ้มเกราะ ทั้งสองลองออกแรงยกพร้อมกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ผลปรากฏว่าพวกเขาสามารถยกมันขึ้นได้จริง ๆ!

ไม่ใช่แค่ยกขึ้นได้เท่านั้น แต่ยังรู้สึกว่าไม่ได้หนักหนาอะไร ราวกับกำลังแบกถังน้ำดื่มปกติอย่างไรอย่างนั้น!

“สาม!”

“สอง!”

“หนึ่ง!”

“ทุ่มแม่มเลย!”

ทั้งสองออกแรงเหวี่ยงไปข้างหน้าพร้อมกัน รถหุ้มเกราะที่ถูกยกขึ้นลอยละลิ่วออกไป

ท่ามกลางสมรภูมิที่กำลังยิงถล่มใส่กันอย่างดุเดือด ไม่มีใครทันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงฉับพลันนี้

จนกระทั่งรถหุ้มเกราะคันนั้นพุ่งตกลงกลางวงล้อมของพวกเทาเที่ย แรงกระแทกมหาศาลถึงขนาดทำให้รถกระดอนจากพื้นขึ้นมาอีกครั้ง

ทันใดนั้นราวกับโลกเงียบเสียงลงในพริบตา

ไป๋เย่ที่เลือดขึ้นหน้าไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาพุ่งตัวเข้าไปซ้ำด้วยความเร็วสูงประหนึ่งกระสุนปืนใหญ่ที่หลุดจากปากกระบอก

“จัดการมันเลย!!!”

เก๋อเสี่ยวหลุนรีบตามไปติด ๆ อะดรีนาลีนสูบฉีดไปทั่วร่าง ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้ว... เขาคือยอดมนุษย์!

“หยุดยิง!! รีบหยุดยิงเดี๋ยวนี้!!!”

สมกับที่เป็นผู้บัญชาการ  ต่อให้สถานการณ์จะโกลาหลเพียงใด ก็ยังตั้งสติและสั่งการทหารให้หยุดยิงได้อย่างรวดเร็ว

ส่วนสองหนุ่มที่พุ่งตัวเข้าไปปะทะ ตอนนี้ได้ประชิดตัวพวกเทาเที่ยเรียบร้อยแล้ว

ไม่มีเทคนิคการต่อสู้ชั้นสูง ไม่มีแผนการซับซ้อน ไม่มีท่วงท่าลีลาที่สวยงาม

ไป๋เย่คว้าปืนของพวกเทาเที่ยที่ตกอยู่ขึ้นมา แต่แทนที่จะยิง เขากลับใช้มันเป็นกระบอง ฟาดใส่หัวอีกฝ่ายไม่ยั้ง!

เก๋อเสี่ยวหลุนเองก็ใช่ว่าจะยืนดูเฉย ๆ เมื่อเย็นเขาอัดหลิวชวงไปยังไง ตอนนี้เขาก็ซัดพวกเทาเที่ยอย่างนั้น

เขานั่งคร่อมร่างพวกเทาเที่ย แล้วระดมหมัดทุบเข้าที่ศีรษะไม่หยุดมือ ทุบจนหมวกเกราะและหัวเละไปพร้อมกัน!

เพียงไม่ถึงหนึ่งนาที

พวกเทาเที่ยไม่กี่ตัวที่ทำให้กองทัพต้องปวดหัว กลับถูกเด็กหนุ่มสองคนบ้าระห่ำจัดการจนราบคาบ!

หลังจากจัดการเสร็จ ไป๋เย่ยังทุบอกคำราม ร้องตะโกนก้องฟ้า

“ไอ้พวกสวะ! ใครกล้ารุกรานโลกเรา ต่อให้อยู่ไกลแค่ไหนก็ต้องกำจัดให้หมด!!”

.......

ในขณะเดียวกัน ณ ศูนย์บัญชาการเรือรบจวี้เสีย

ภาพของไป๋เย่และเก๋อเสี่ยวหลุนที่เปี่ยมด้วยความฮึกเหิม ทำให้ทั้งห้องบัญชาการเงียบกริบไร้สุ้มเสียง

“สะใจ สะใจจริง ๆ! ฮ่า ๆ!”

ตู้คาอ้าวหัวเราะร่า หันไปมองเฉียงเว่ย “ตอนนี้ลูกคิดว่ามันมีความหมายหรือยัง? ต้นกล้าชั้นดีขนาดนี้เชียวนะ ฮ่า ๆ ๆ!”

“เชอะ พวกป่าเถื่อน” เฉียงเว่ยกลอกตา แต่พอหันกลับไปมองจออีกครั้ง แววตากลับเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่เป็นเพียงนักศึกษามหาวิทยาลัยสองคนที่เพิ่งจะปลุกยีนซูเปอร์ขึ้นมาได้ และยังไม่รู้วิธีใช้พลังด้วยซ้ำ

แม้แต่ตอนจะข้ามเส้นกั้นเขตแดนยังลังเลอยู่ตั้งนานสองนาน

แต่ยิ่งเป็นแบบนั้น ก็ยิ่งพิสูจน์ให้เห็นถึงสภาพจิตใจของทั้งคู่... จิตใจของคนธรรมดา

มีความตื่นตระหนก มีความหวาดกลัว แต่ไม่ได้ปอดแหก

โดยเฉพาะหมอนั่นที่หน้าตาดูดีนิดหน่อย... หน้าตาก็ออกจะสำอางแท้ ๆ แต่ทำไมถึงดูบ้าระห่ำกว่าเจ้าทึ่มเก๋อเสี่ยวหลุนเสียอีก

“เตรียมตัวให้พร้อม เฉียงเว่ย”

ตู้คาอ้าวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงยังคงเจือไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจที่ยังไม่จางหาย

“พรุ่งนี้ไปติดต่อพ่อหนุ่มสองคนนี้ซะ... พ่อแทบจะรอไม่ไหวแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”

.......

กว่าไป๋เย่และเก๋อเสี่ยวหลุนจะกลับถึงหอพัก ก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนกว่า

ประตูใหญ่ปิดไปนานแล้ว ทั้งสองจึงต้องปีนกำแพงเข้ามา

ความจริงถ้าไม่ได้นายทหารระดับสูงสักคนโทรศัพท์มาเคลียร์ให้ ป่านนี้พวกเขาก็คงยังไม่ได้กลับ

หอพักพวกเขาเป็นห้องคู่

สองเพื่อนซี้นอนอยู่บนเตียง พลิกตัวไปมา ต่างนอนไม่หลับ

หนึ่งวันกับสองสมรภูมิ สภาพจิตใจของทั้งคู่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

“ไอ้ไป๋ ฉันยังรู้สึกเหมือนมันไม่จริงเลยว่ะ เหมือนกับฝันไป...” เก๋อเสี่ยวหลุนที่นอนอยู่เตียงชั้นบนพูดขึ้น

“ก็คงงั้นมั้ง” ไป๋เย่นอนเอามือหนุนหัว สายตามองลอดไปนอกหน้าต่าง

ดวงดาวยังสว่างไสว ดวงจันทร์ยังแขวนอยู่บนฟ้า

สองโลกช่างคล้ายคลึง แต่ทุกอย่างกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

จัดการเทาเที่ยไปไม่กี่ตัว แต่แต้มวิวัฒนาการกลับพุ่งไปเกินสองร้อย

การฆ่าและการเอาชนะมันคนละเรื่องกันจริง ๆ เพราะต่อให้เป็นเทพสงครามโนซิงที่ยังตื่นไม่เต็มที่ ก็คงไม่ให้แต้มแค่นิดเดียวแบบนั้น

ไป๋เย่ทุ่มแต้มทั้งหมดลงไปที่ความสามารถในการโจมตีของยีน

‘พลังบดขยี้’

ความสามารถในการโจมตีของยีน ถือเป็นสกิลเฉพาะของยีนผานกู่

ตอนอัดหลิวชวงเขายังไม่ทันสังเกต อาจเป็นเพราะอีกฝ่ายมีร่างกายที่แข็งแกร่งพอสมควร แต่ตอนไล่อัดพวกเทาเที่ย เกราะของพวกมันดูเหมือนทำมาจากกระดาษยังไงยังงั้น

“ไอ้ไป๋ นายว่าสัตว์ประหลาดพวกนั้น... มันมีเยอะไหมวะ?” เก๋อเสี่ยวหลุนที่นอนไม่หลับถามขึ้น

“ไม่รู้สิ แต่น่าจะไม่น้อย” ไป๋เย่ตอบส่ง ๆ

“แต่ก็ไม่น่ามีปัญหา มาเท่าไหร่ก็ซัดร่วงให้หมดนั่นแหละ”

“พูดอีกก็ถูกอีก... เฮ้อ... แต่ไม่รู้ว่ามันจะกระทบกับการสอบของพวกเราไหมเนี่ยสิ”

“......”

คิดได้ไงวะเรื่องสอบต่อ

…

ตลอดทั้งคืนพลิกตัวอย่างไรก็นอนไม่หลับ จนฟ้าเริ่มสาง ไป๋เย่ถึงได้หลับไปงีบหนึ่ง

แต่รู้สึกเหมือนเพิ่งหลับไปได้ไม่นาน ก็ถูกเสียงเคาะประตูปลุกจนตื่น

“ใครวะมาแต่เช้าเชียว... เห้ย แปดโมงแล้ว?”

เก๋อเสี่ยวหลุนเดินไปเปิดประตูด้วยดวงตาแดงก่ำ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเมื่อคืนเขาเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน

ไป๋เย่พลิกตัว เตรียมจะนอนต่อ แต่กลับได้ยินเสียงร้องประหลาดของเก๋อเสี่ยวหลุน

“เชี่ย! ชายชุดดำ!?”

ชายชุดดำ?

ไป๋เย่ขมวดคิ้วลุกขึ้นนั่ง ในตอนนั้นเอง ภายในหอพักคู่ขนาดกะทัดรัด ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามาสองคน

คนหนึ่งสวมสูทสีดำ เชิ้ตขาว ผูกเนกไทดำ สวมแว่นกันแดด ผมตัดสั้นเกรียนดูทะมัดทะแมง

อีกคนเป็นหญิงสาวอายุราวยี่สิบปี สวมกางเกงยีนส์ รองเท้าส้นสูง สวมแจ็กเกตสีแดง ผมสีแดงกุหลาบพลิ้วไสวยาวสลวย

เฉียงเว่ยพร้อมกับเจ้าหน้าที่สายปฏิบัติการในชุดดำอีกหนึ่งคน

ไป๋เย่ถอนหายใจ ยอมรับเลยว่าตู้คาอ้าวทำงานไวพิลึก

แต่ก็เข้าใจได้

กองทัพยมโลกเริ่มบุกมาแล้ว หน่วยลาดตระเวนเริ่มบินเข้ามาในโลก แถมพุ่งตรงมาที่นี่อีก

เวลาที่เหลือให้โลก และเหลือให้ประเทศนี้ ดูเหมือนจะมีไม่มากแล้ว

“ปกติพวกคุณพักอยู่ที่นี่กันเหรอครับ?”

เจ้าหน้าที่ชุดดำสายปฏิบัติการเอ่ยถาม ส่วนเฉียงเว่ยยืนนิ่ง ๆ

แต่ไป๋เย่สังเกตเห็นว่าแม่สาวเย็นชาคนนี้ดูจะหลุดคาแร็กเตอร์ไปหน่อย ตั้งแต่เดินเข้ามา เธอก็มองซ้ายมองขวาอย่างกับเด็กขี้สงสัย

“ว่าไง สนใจจะเปลี่ยนไปอยู่หอพักที่ใหญ่กว่านี้ไหม?”

“ย้ายหอ?” เก๋อเสี่ยวหลุนยังตั้งสติไม่ทัน หันมามองหน้าไป๋เย่ตามสัญชาตญาณ

ไป๋เย่ยักไหล่ไม่ตอบ เก๋อเสี่ยวหลุนจึงหันไปถามอีกฝ่าย

“เอ่อ...ย้ายไปที่ไหนเหรอครับ?”

“ค่ายทหาร”

เฉียงเว่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยแทรก แต่สายตากลับจับจ้องไปที่ไป๋เย่

“มีโอกาสดีให้สู้กับพวกมอนสเตอร์แบบถูกกฎหมาย แถมยังได้ตอบแทนประเทศชาติ พวกนายจะไปไหม?”

ชายชุดดำเลิกคิ้ว

ดูท่าว่าครั้งนี้ เขาไม่จำเป็นต้องใช้ไม้ตายอย่าง “ได้อยู่หอพักเดียวกับสาวสวย” ออกมาใช้แล้วสินะ?

[จบแล้ว]