ตอนที่ 2 หน่วยลาดตระเวนของเทาเที่ย

“คุณตำรวจครับ พวกเราสองคนตั้งใจจะช่วยเหลือคนจริง ๆ นะครับ! ถมยังเป็นการป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายด้วย จริง ๆ นะครับ!”

“ไอ้หมอนั่นมันรังแกผู้หญิงตัวคนเดียว จะให้ทนดูเฉย ๆ ได้ยังไงล่ะครับ!”

ภายในสถานีตำรวจ เก๋อเสี่ยวหลุนกับไป๋เย่พยายามอธิบายสารพัดเหตุผล แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจตรงหน้ากลับรับฟังอย่างเฉยเมย

“เพิ่งจะมารู้จักกลัวกันตอนนี้หรือไงห๊ะ?! ทำดีช่วยเหลือคน? ป้องกันตัวโดยชอบ? พวกนายต่อยคนฟันร่วงไปทั้งแถบนะเว้ย!”

“แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน ถ้าฝ่ายนั้นเขาฟ้องพวกนายข้อหาทำเกินกว่าเหตุขึ้นมา ยังไงก็ต้องไปขึ้นศาลอยู่ดี!”

นายตำรวจขู่กึ่งจริงกึ่งเล่น

เก๋อเสี่ยวหลุนและไป๋เย่ถึงกับเงียบกริบ ไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ

แม้ทั้งคู่จะปลุกพลังยีนเหนือมนุษย์ขึ้นมาได้สำเร็จ และไป๋เย่เองก็มีชีวิตมาสองชาติภพ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคุณตำรวจ ก็ยังคงทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวอย่างถึงที่สุด

อีกทั้งไป๋เย่ยังฟังออกว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาร้าย เพียงแค่กำลังอบรมสั่งสอนพวกเขาเท่านั้น

ในตอนนั้นเอง ตำรวจหญิงหน้าตาดีคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

“หัวหน้าคะ สองคนนี้ไม่มีปัญหาอะไรแล้วค่ะ ฝ่ายหญิงให้การชัดเจน ส่วนอันธพาลที่ชื่อหลิวชวงคนนั้นก็รับสารภาพเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“อืม เข้าใจแล้ว”

หัวหน้าหวังหันมามองเด็กหนุ่มทั้งสองที่กำลังโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหัว

“เอาล่ะ ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ช่วงนี้เรียกรถยากซะด้วยสิ... เอาอย่างนี้ ฉีหลิน เธอช่วยไปส่งพวกเขากลับมหาลัยฯหน่อย ทั้งคู่เป็นเด็กมหาลัยเซี่ยต้าน่ะ”

พอได้ยินชื่อคุณตำรวจหญิง ไป๋เย่ตาลุกวาวขึ้นมาทันที

‘ฉีหลิน...?’

.......

นี่เป็นครั้งแรกที่เก๋อเสี่ยวหลุนได้นั่งรถตำรวจ แม้จะไม่ใช่ในฐานะผู้ต้องหา แต่ก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้

ตลอดทางเขาเอาแต่มองซ้ายมองขวาไม่หยุด กลัวว่าจะมีคนรู้จักมองผ่านกระจกรถเข้ามาเห็น

“อย่าทำเหมือนไปก่อคดีอะไรมาแบบนั้นสิ พวกนายทำความดีช่วยเหลือคนนะ กลับถึงมหาลัยฯแล้วก็รอรับใบประกาศเกียรติคุณได้เลย”

ฉีหลินเห็นท่าทางของเก๋อเสี่ยวหลุนแล้วก็นึกขำ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากแซว

จากนั้นเธอก็มองไปที่ไป๋เย่ผ่านกระจกมองหลัง สังเกตว่าเจ้าหนุ่มคนนี้กลับนิ่งเงียบผิดปกติ ไม่พูดไม่จาตลอดทาง ไม่รู้ว่าตกใจจนเอ๋อไปแล้วหรือเปล่า

‘แปลกจริง ๆ ไอ้ความห้าวหาญตอนสู้กับอันธพาลพวกนั้นมันหายไปไหนหมดแล้วนะ…’

ที่ไป๋เย่ไม่พูด ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะเขากำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ขณะเดียวกันก็จ้องหน้าจอเสมือนจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

ชื่อ: ไป๋เย่

ยีนซูเปอร์: มหาจักรพรรดิผานกู่ (ระยะที่หนึ่ง)

ความแข็งแกร่งของร่างกาย: คงกระพัน LV1 (12/100)

ความสามารถยีน: พลังบดขยี้ LV1 (7/100)

อาวุธยีน: ยังไม่เปิดใช้งาน

เอนจินยีน: ยังไม่เปิดใช้งาน

แต้มวิวัฒนาการ: 107

แต้มวิวัฒนาการ 107 แต้มนี้ ล้วนได้มาจากการซัดหลิวชวง

ดูเหมือนจะเยอะ แต่ก็ได้แค่อัปเกรดร่างกายหรือความสามารถโจมตีเท่านั้น พูดกันตามตรง มันยังห่างไกลจากความต้องการอีกมาก

จากความรู้เกี่ยวกับโลกซูเปอร์ก๊อดที่เขามี ไม่ต้องรอถึงช่วงกลางหรือช่วงท้ายเรื่องหรอก แค่การบุกของอารยธรรมระดับสูงในช่วงต้น ก็สามารถถล่มโลกจนแทบไม่มีทางสู้ได้แล้ว

แม้เขาจะปลุกพลังยีนซูเปอร์ขึ้นมาได้ แต่ตอนนี้ยังเป็นเพียงก้าวแรก หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล

“อัปเกรดร่างกายก่อนก็แล้วกัน สงครามยังคงอีกสักพัก กว่าจะถึงตอนนั้นค่อย ๆ ฝึกไปก็พอ”

ไป๋เย่อัปเกรดกายคงกระพันเป็น LV2 ส่วนการอัปเกรดครั้งถัดไปต้องใช้แต้มวิวัฒนาการ 300 แต้ม

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่าการตอบสนองของร่างกายดีขึ้น เลือดลมในกายเดือดพล่าน กล้ามเนื้อและผิวหนังกระชับแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ความรู้สึกนี้คล้ายกับตอนเพิ่งปลุกพลังใหม่ ๆ  รู้สึกเหมือนกับว่าสามารถต่อยช้างให้ตายได้ในหมัดเดียว แล้วยกมันวิ่งต่ออีกแปดร้อยกิโลเมตร ก็คงไม่เหนื่อยสักนิด

‘ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด การเรียกตัวของสถาบันซูเปอร์ก๊อดก็น่าจะใกล้เข้ามาแล้วสิ…?’ ไป๋เย่คิดในใจ

นี่คือเหตุผลที่เขาเลือกอัปเกรดกายคงกระพัน เพราะการฝึกต่อจากนี้คงโหดเอาเรื่อง ต่อให้เพิ่มพลังโจมตีไปตอนนี้ก็อาจไม่มีโอกาสได้ใช้

คิดได้ดังนั้น เขาก็เหลือบมองเก๋อเสี่ยวหลุนข้าง ๆ

อีกฝ่ายมีร่างกายเหล็กไหล ว่ากันว่าเป็นร่างเทพรุ่นที่สอง แข็งแกร่งไร้เทียมทาน ไม่รู้ว่าเทียบกับกายคงกระพันขั้นต้นของเขาแล้ว อะไรจะแข็งแกร่งกว่ากัน

‘สิ่งสำคัญคือต้องรีบเก็บแต้มวิวัฒนาการให้ได้มากที่สุด เพื่อวิวัฒนาการยีนไปสู่ร่างสมบูรณ์โดยเร็ว แล้วพอพวกบอสเหล่านั้นโผล่มา…’ ไป๋เย่เลิกคิ้ว

พูดตามตรง ถ้าวิวัฒนาการได้สมบูรณ์ หากวัดกันที่ความเข้มข้นของยีน เขาไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น

แค่มหาปราชญ์คนเดียวยังเคยปั่นเลี่ยหยางจนแทบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ หากเขาเปิดใช้งานจักรพรรดิผานกู่ได้จริง ใครเล่าจะต้านไหว?

ขณะที่ไป๋เย่กำลังเพ้อฝันถึงอนาคต จู่ ๆ วิทยุสื่อสารข้างที่นั่งคนขับก็ดังขึ้น

“เกิดอุบัติเหตุที่ถนนฝั่งตะวันตกของมหาวิทยาลัย ขอให้เจ้าหน้าที่ตำรวจในละแวกใกล้เคียงรีบเข้าสนับสนุนด่วน”

“ขอย้ำ เกิดอุบัติเหตุที่ถนนฝั่งตะวันตกของมหาวิทยาลัย ขอให้เจ้าหน้าที่ตำรวจในละแวกใกล้เคียงรีบเข้าสนับสนุนด่วน!”

สิ้นเสียงประกาศ ฉีหลินที่อยู่ด้านหน้ารีบหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา “รหัส ****93 รับทราบ”

บรื๊น—

รถตำรวจเร่งความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน ทั้งสองถูกแรงดันจนแผ่นหลังแนบติดกับพนักเบาะ

“ฉันคงไปส่งพวกนายต่อไม่ได้แล้ว เดี๋ยวพวกนายลงแล้วเรียกรถกลับกันเองนะ”

น้ำเสียงของฉีหลินแม้ฟังดูเยือกเย็น แต่ไป๋เย่คล้ายจับกระแสความรู้สึกบางอย่างได้ถึง...ความตื่นเต้น?

“ได้เลยครับผม ไม่มีปัญหาครับพี่สาวตำรวจ!”

เก๋อเสี่ยวหลุนรีบรับคำ ส่วนไป๋เย่นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้

‘อุบัติเหตุร้ายแรง...ฉีหลิน...รถตำรวจ...คงไม่ใช่หน่วยลาดตระเวนระลอกแรกของเทาเที่ยหรอกนะ? จะบังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ?’

ไป๋เย่ถูมือด้วยความตื่นเต้น ความพลุ่งพล่านจากการอัปเกรดร่างกายเมื่อครู่ถูกจุดติดขึ้นอีกครั้ง

‘แต้มวิวัฒนาการ มาเสิร์ฟถึงที่แล้วนี่ไง!’

‘พวกหน่วยลาดตระเวนของเทาเที่ยมีกี่ตัวกันนะ? น่าจะพอให้อัปเกรดพลังบดขยี้ได้อยู่ละมั้ง แต่จะขอติดรถไปด้วยคงไม่ได้ ฉีหลินคงไม่อนุญาตแน่ มีแต่ต้องไปเอง’

ตลอดทางเต็มไปด้วยความเงียบงัน

ไม่นาน เมื่อขับมาถึงสี่แยกแห่งหนึ่ง ฉีหลินก็จอดรถเพื่อให้ทั้งสองคนลง

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง รถตำรวจก็พุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองเดินไปยืนริมถนนอย่างเงียบ ๆ แล้วนั่งยอง ๆ ลงอย่างรู้ใจกัน เตรียมโบกแท็กซี่

“ไอ้ไป๋...” เก๋อเสี่ยวหลุนทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไป “วันนี้... มันโคตรจะแปลกเลยว่ะ”

“ใช่ โคตรแปลก” ไป๋เย่เหลือบมองเก๋อเสี่ยวหลุน เดิมทีคิดว่าเป็นแค่รูมเมตจอมซื่อบื้อ ใครจะไปคิดว่าจะเป็นถึงพลังแห่งกาแล็กซี่

“ฉันเหมือนจะ... ปลุกพลังอะไรบางอย่างที่โคตรจะสุดยอดขึ้นมาได้” ไป๋เย่เอ่ยขึ้น

“หา!?” เก๋อเสี่ยวหลุนขึ้นเสียงสูงด้วยความตกใจ “นาย... นายก็ได้ยินเสียงนั่นเหมือนกันเหรอ?”

“อืม” ไป๋เย่พยักหน้า “ไม่ใช่แค่เราสองคนหรอก ไอ้หลิวชวงอันธพาลนั่น ก็น่าจะปลุกพลังขึ้นมาได้เหมือนกัน”

“อันธพาลอย่างมันเนี่ยนะ...”

เก๋อเสี่ยวหลุนกำลังจะแย้ง แต่ก็นึกถึงภาพการต่อสู้เมื่อวันนี้ ทั้ง ๆ ที่ซัดกันไปตั้งขนาดนั้นจนคิดว่าตัวเองจะกลายเป็นฆาตกรไปแล้วเสียอีก ผลกลับกลายเป็นว่าฝ่ายตรงข้ามแทบไม่เป็นอะไร แถมยังลุกขึ้นมาด่าได้อีก

“โลกนี้มัน... เฮ้อ” เก๋อเสี่ยวหลุนถอนหายใจ

คนเลวยังได้พลังพิเศษ ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกอึดอัด แต่แล้วดวงตาก็พลันสว่างวาบขึ้นมา

“ถ้างั้นนะไป๋ หลังจากนี้พวกเราก็...เล่นบาสได้ไร้เทียมทานไปเลยสิวะ เดี๋ยวกลับไปลองกันเถอะ!”

‘เจ้าทึ่มเอ๊ย’

ไป๋เย่กลอกตา ลุกขึ้นโบกรถแท็กซี่ที่กำลังวิ่งมาใกล้

“ฉันไม่อยากชดใช้ค่าแป้นบาสว่ะ เอาเวลามาคิดเรื่องกู้โลกกันดีกว่า พ่อหนุ่มหลุน...”

“จู่ ๆ มาพูดจาเพ้อเจ้ออะไรวะ...” เก๋อเสี่ยวหลุนยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูก

ไป๋เย่หันกลับมามองด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วเอ่ยขึ้นก่อนที่รถแท็กซี่จะมาถึง

“ฉันไม่รู้ว่านายปลุกพลังอะไรขึ้นมาได้ แต่ของฉันน่ะบอกได้เลยว่าแรงเอาเรื่อง พี่สาวตำรวจเมื่อกี้อาจกำลังตกอยู่ในอันตรายก็ได้ เพราะงั้นฉันจะไปช่วยเธอ นายจะเอาด้วยไหม?”

เก๋อเสี่ยวหลุนชะงักไป

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นสีหน้าแบบนี้จากไป๋เย่

ไร้ซึ่งคำถาม ไร้ซึ่งความลังเลสงสัย

เก๋อเสี่ยวหลุนพยักหน้าตามสัญชาตญาณ “ไป!”

[จบแล้ว]