เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

ตอนที่ 1 การตื่นขึ้นของยีนผานกู่

ตอนที่ 1 การตื่นขึ้นของยีนผานกู่

ตอนที่ 1 การตื่นขึ้นของยีนผานกู่


“จังหวะเล่นช่วงสุดท้ายของนายโคตรกากเลยว่ะ”

“เชี่ย! ก็บอกแล้วว่าสกิลคูลดาวน์ขาดอีกสามวิ เป็นเพราะนายตะโกนแหกปากวิ่งพุ่งเข้าไปเองไม่ใช่หรือไง?”

ยามเย็นราวหกโมงครึ่ง สองหนุ่มที่เพิ่งเดินออกมาจากร้านอินเทอร์เน็ตกำลังถกเถียงถึงเกมเมื่อครู่อย่างออกรส ระหว่างมุ่งหน้ากลับหอพัก

“น่าเสียดาย ถ้าไม่ติดว่าตอนบ่ายมีเรียน...เฮ้ย ๆ! ไอ้ไป๋!”

จู่ ๆ เก๋อเสี่ยวหลุนก็ชี้ไปที่ตรอกแห่งหนึ่งพร้อมตะโกนเสียงดัง

เจ้าของชื่อหันไปมองตาม ก่อนจะเห็นหญิงสาวแต่งกายวับ ๆ แวม ๆ คนหนึ่ง กำลังถูกกลุ่มอันธพาลในเสื้อเชิ้ตลายดอกต้อนจนติดมุมกำแพง

ทั้งคู่ต่างผ่านการศึกษาภาคบังคับเก้าปี และกำลังเรียนอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย ด้วยวัยสิบแปดสิบเก้าปี อันเป็นช่วงวัยที่กำลังเลือดร้อนที่สุด แน่นอนว่าจะต้อง…

“ลุยเลย! หลุน!”

ไป๋เย่คำรามลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ทันทีโดยไม่สนว่าฝ่ายตรงข้ามจะมีจำนวนมากกว่าเพียงใด

เก๋อเสี่ยวหลุนรีบตามไปติด ๆ ทั้งสองพุ่งเข้าใส่กลุ่มอันธพาลโดยไม่มีทักษะการต่อสู้แบบมืออาชีพ อาศัยเพียงเลือดลมที่พลุ่งพล่านเท่านั้น

แต่โชคยังดีที่ร่างกายพวกเขาค่อนข้างกำยำ  แม้จะมีเพียงความบ้าระห่ำเป็นอาวุธ อันธพาลตัวเล็กผอมแห้งที่ดูราวกับลิงพวกนั้นก็ถูกชนกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง

ไม่นาน บนสนามต่อสู้ก็เหลือคนที่ยืนอยู่แค่สี่คน

เก๋อเสี่ยวหลุน ไป๋เย่ หญิงสาวที่ตื่นตระหนก และหัวหน้าแก๊งเสื้อเชิ้ตลายดอก

“ไอ้สวะที่ไหนโผล่มาวะ!”

เมื่อเห็นลูกน้องถูกซัดจนหมอบ หลิวชวงก็ถลกแขนเสื้อ เผยให้เห็นท่อนแขนล่ำสันที่มีขนดกหนา

“กล้ามาขัดความสุขของฉันซะได้ วันนี้ฉันจะส่งพวกแกสองคนกลับไปอยู่กับย่าทวดพวกแกซะ!”

แม้จะเป็นหนึ่งต่อสอง หลิวชวงกลับไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตายิ่งทวีความดุร้าย

“กลางวันแบบนี้ยังกล้ารังแกผู้หญิงได้ เตรียมรอไปนอนในคุกได้เลย!”

เก๋อเสี่ยวหลุนตะโกนเรียกความกล้า ทั้งที่ในใจเริ่มหวาดหวั่นไม่น้อย

ไป๋เย่ที่อยู่ข้าง ๆ  เองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

‘เก๋อเสี่ยวหลุน ตรอกซอย อันธพาลรังแกสาวสวย...ฉากนี้มันคุ้นตาแปลก ๆ?’

เมื่อเห็นอันธพาลคนนั้นเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ในที่สุดไป๋เย่ก็อดถามออกไปไม่ได้ “นายคือหลิวชวงงั้นเหรอ?”

“เออสิวะ! หลิวชวงผู้ยิ่งใหญ่ ฉันนี่แหละ!”

ตุ้บ!

หลิวชวงไม่คิดจะคุยด้วยต่อ เขาเหวี่ยงหมัดตรงใส่เก๋อเสี่ยวหลุนทันที

เก๋อเสี่ยวหลุนที่ตั้งรับไม่ทันถูกต่อยกระเด็นถอยหลังไปไกลราวสองเมตร ศีรษะกระแทกพื้นอย่างแรง ก่อนจะตัวแข็งทื่อไป

“หลุน!”

สถานการณ์พลิกผันในพริบตา ไป๋เย่ละทิ้งความคิดจะรื้อฟื้นความทรงจำทั้งหมดในหัวไปทันที

พูดตามตรง ทะลุมิติมาตั้งนาน แถมสองโลกนี้ก็คล้ายคลึงกันมาก จนเขาคิดว่าทุกอย่างก่อนหน้านี้เป็นเพียงความฝัน

พอเห็นเก๋อเสี่ยวหลุนที่เป็นทั้งรูมเมตและเพื่อนเล่นเกมถูกซัดหมอบ ดวงตาของไป๋เย่ก็แดงฉานทันที

“ฉันจะส่งแกไปอยู่เป็นเพื่อนมันเดี๋ยวนี้แหละ!”

หลิวชวงหันกลับมาสบเข้ากับดวงตาสีแดงก่ำของไป๋เย่ นอกจากจะไม่ตกใจแล้ว ยังเหวี่ยงหมัดเข้าใส่อย่างดุดัน

ไป๋เย่ไม่หลบ และไม่ยกมือป้องกัน ราวกับมีเสียงบางอย่างในสมองบอกเขาว่าไม่ควรทำเช่นนั้น

เขายอมรับหมัดเข้าไปเต็ม ๆ แต่ก็สวนหมัดกลับไปในเวลาเดียวกัน!

ตึก!

เสียงกระแทกทึบสองเสียงดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

หลิวชวงถอยหลังโซซัดโซเซไปเล็กน้อยก่อนจะล้มลงกับพื้น ส่วนไป๋เย่หนักกว่า เขาถูกซัดปลิวไปตกข้างเก๋อเสี่ยวหลุน นอนแน่นิ่งอยู่เคียงกัน

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง

「ซิงโครไนซ์โลก ระบบกำลังเริ่มทำงาน...」

「กำลังตรวจสอบสายเลือด... จับคู่เป้าหมายบรรพชนที่เหมาะสมเรียบร้อยแล้ว」

「ยีนผานกู่กำลังเร่งการตื่นรู้...」

ไป๋เย่รู้สึกศีรษะหนักอึ้งกะทันกัน

หลิวชวงคลุกคลีอยู่ข้างถนนมานาน ถึงไม่เคยฝึกอย่างเป็นทางการ แต่ก็รู้ดีว่าควรออกหมัดอย่างไรให้ฝ่ายตรงข้ามเจ็บปวด

ไป๋เย่ได้ยินเสียงในหัวขาด ๆ หาย ๆ คล้ายกล่าวถึงระบบบางอย่าง และ…ยีนผานกู่?

“อ…ไอ้ไป๋?” เสียงของเก๋อเสี่ยวหลุนดังขึ้นจากด้านข้าง ติดอ่างและสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด

“ซี้ด…” ไป๋เย่สูดปากด้วยความเจ็บปวด ‘เจ็บจริง ๆ เลยโว้ย!’

“เป็นไงบ้างหลุน!”

“นะ... นาย... เมื่อกี้ได้ยินเสียงอะไรไหม?” ไป๋เย่ชะงัก

เมื่อเรียบเรียงเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเป็นลำดับ เขาก็เริ่มเข้าใจ

เขาทะลุมิติมายังโลกนี้เมื่อสองปีก่อน ตอนแรกยังปรับตัวไม่ค่อยได้ เคยคาดหวังพลังสูตรโกง จะได้เป็นตัวเอกเทพทรูหรือกอบกู้โลกอะไรทำนองนั้นบ้างแต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

โลกทัศน์และค่านิยมของทั้งสองโลกแทบจะเหมือนกัน สิ่งที่ต่างเหมือนจะมีแค่ตัวเขา กาลเวลาผ่านไป เขาค่อย ๆ ชินกับชีวิตใหม่ และฝังเรื่องก่อนหน้านี้ไว้ในใจ คิดเสียว่าเป็นเพียงความฝัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า...เขาจะข้ามมายังโลกซูเปอร์ก๊อดเข้าให้แล้วจริง ๆ? แถมยัง...ปลุกพลังอะไรที่มันสุดยอดออกมาได้ด้วย?

“เทพสงครามโนซิงบ้าบออะไรวะ... พล่ามอะไรไม่รู้อยู่ได้ อย่ามาขวางตอนฉันกำลังจะบวกสิเว้ย!”

หลิวชวงสบถด้วยสำเนียงตงเป่ย พลางสะบัดหัวแรง ๆ แล้วจ้องทั้งสองด้วยสายตาอำมหิต

ความเจ็บที่สันจมูกทำเอาหลิวชวงเลือดขึ้นหน้าในพริบตา

“ไอ้พวกสวะ วันนี้อย่าหวังว่าจะได้กลับไปแบบครบสามสิบสองอีกเลย!”

สิ้นเสียงนั้น ไป๋เย่รู้สึกร่างกายร้อนรุ่มขึ้นทันที สัญชาตญาณเร่งเร้าให้เขาจัดการศัตรูตรงหน้า

“เล่นแม่งเลย!!!” ไป๋เย่คำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าไปทันที!

ปัง!

เขาก้าวยาว ปล่อยหมัดตรงกระแทกหน้าหลิวชวงอีกครั้ง แต่ก็ถูกหมัดสวนกลับมาเช่นกัน

ทั้งสองถอยหลังคนละสองก้าว ความห่างชั้นของกำลังเริ่มเลือนราง

แต่ด้านหลังยังมีเก๋อเสี่ยวหลุนอีกคน เมื่อเห็นรูมเมตและเพื่อนเล่นเกมพุ่งเข้าใส่ เก๋อเสี่ยวหลุนแม้จะยังปอดแหกอยู่บ้าง แต่ก็ไม่สนอะไรแล้ว

“ไอ้พลังกาแล็กซี่บ้าบออะไรนั่น ส่งพลังมาให้หน่อยสิโว้ย!”

ปัง!

เขาพุ่งเข้ากอดเอวหลิวชวง แล้วกระแทกร่างอีกฝ่ายกระเด็นไปไกลถึงแปดเมตร ชนอัดเข้ากับกำแพงอย่างจัง

“เชี่ย!”

ไป๋เย่ยืนตะลึง ดุดันได้ขนาดนี้สมกับเป็นพลังแห่งกาแล็กซี่จริง ๆ!

“เชี่ย!”

เก๋อเสี่ยวหลุนลนลาน หันมามองไป๋เย่ตัวสั่นงันงก

“ป ไป๋…ไป๋ นายเห็นใช่ไหม พวกเราแค่ทำดีช่วยเหลือคนนะ เขา... เขา...”

“ตั้งสติก่อน!” ไป๋เย่ปาดเลือดที่จมูก ความร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

‘ไม่ผิดแน่ เก๋อเสี่ยวหลุนคือพลังแห่งกาแล็กซี่ งั้นอันธพาลหลิวชวงคนนี้ ก็คงเป็นเทพสงครามโนซิง … ไม่นึกเลยว่าจะข้ามมาโลกซูเปอร์ก๊อดจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่นี้ก็…’

「ยีนผานกู่ระยะที่หนึ่ง ตื่นรู้เสร็จสมบูรณ์」

เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง

「ร่างกายของโฮสต์ได้รับการอัปเกรดสู่ระยะที่หนึ่ง: คงกระพัน」

「ความสามารถในการโจมตีเฉพาะของยีนอัปเกรดสู่ระยะที่หนึ่ง: บดขยี้」

「เข้าร่วมการต่อสู้จะได้รับแต้มวิวัฒนาการ เพื่อเร่งการวิวัฒนาการของยีน」

เสียงระบบเพิ่งเงียบลง เสียงสบถของหลิวชวงก็ดังขึ้นไม่ไกล

“ไอ้หนูสองตัวนี้ เก่งใช้ได้นี่หว่า... ทั้งวีรบุรุษช่วยสาวงาม ทั้งรักใคร่กลมเกลียว...”

หลิวชวงลุกขึ้นยืนโซซัดโซเซ แววตาเผยความอำมหิต

“ดี งั้นก็ถูกฝังไปพร้อมกันซะ!”

“ฝังพ่องสิ!”

ไป๋เย่พุ่งเข้าใส่โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง การอัปเกรดต้องใช้การต่อสู้ งั้นก็สู้ให้ตายกันไปข้าง!

“ฉันเอง!!!”

เก๋อเสี่ยวหลุนกระโจนเข้ากอดเอวหลิวชวงอีกครั้ง ขณะที่ไป๋เย่กระโดดขึ้น ชกใส่ศีรษะอย่างแรง

สองเพื่อนสนิทประสานงาน จับหลิวชวงกดลงกับพื้นแล้วรุมยำตีน!

“พี่ใหญ่คุมซอยเรอะ?”

“รังแกผู้หญิงกลางวันแสก ๆ เรอะ?”

“เก่งนักใช่ไหม?”

หมัดของไป๋เย่ถาโถมลงไปไม่หยุด พร้อมกับการแจ้งเตือนของระบบที่เด้งขึ้นต่อเนื่อง

「แต้มวิวัฒนาการ +1」

「แต้มวิวัฒนาการ +1」

「แต้มวิวัฒนาการ +1」

[จบแล้ว]

จบบทที่ ตอนที่ 1 การตื่นขึ้นของยีนผานกู่

คัดลอกลิงก์แล้ว