บทที่ 15 – ชะตากรรมของอัจฉริยะ

หลังจากบอกลาหม่าเคอ ผมกลับไปที่โรงแรมพร้อมกับอาจารย์ซิว ผมก็นึกถึงปัญหาขึ้นมาได้ ถ้าดูจากผลงานแล้ว ผมน่าจะได้ที่ 1 ค่อนข้างแน่ ถ้าอย่างนั้นผมต้องมีคนมาท้าทายมากมายในอนาคต? โอ! ไม่! ผมซวยแล้ว ดูเหมือนว่าอาจารย์ของหม่าเคอจะฉลาดมาก

“อาจารย์ซิว ถ้าผลการทดสอบของผมออกมาดีมาก ๆ หลังจากผมเข้าเรียนโรงเรียนมัธยมเวทย์มนต์หลวงแล้ว มันจะมีคนมากมายมาท้าทายผมมั้ย?”

“แน่นอน”

“อา!! ถ้าอย่างงั้น ทำไมอาจารย์ไม่บอกผม ผมจะได้ออมมือ”

“จางกง นั่นเป็นเพราะว่าคนเราจะพัฒนาได้เร็วก็ด้วยการต่อสู้จริง ถ้าเธอไม่อยากถูกคนอื่นทุบตี เธอก็ต้องพัฒนาตัวเองอย่างเต็มที่ อาจารย์ทำอย่างนี้ก็เพื่อเธอนะ”

นี่ก็เพื่อประโยชน์ของผมเหมือนกัน ดูเหมือนว่านับจากวันนี้ไปคงไม่มีช่วงเวลาที่สงบสุข เพราะใจที่เป็นกังวล ทำให้ผมแทบเข้าสมาธิไม่ได้

“ได้เวลาตื่นแล้ว จางกง พวกเราไปดูประกาศผลการทดสอบกัน”

พอได้ยินว่าเรากำลังจะไปดูผลสอบ ผมรีบลุกขึ้นจากเตียง ผมอยากรู้ผลมาก หวังว่าลำดับของผมคงไม่สูงมากนัก

มาถึงที่หน้าประตูของโรงเรียนมัธยมเวทย์มนต์หลวง ผมเห็นกระดาษสีเหลืองแผ่นใหญ่ 4 แผ่นติดอยู่บนกำแพง 3 แผ่นแรกเป็นประกาศรายชื่อ 500 ลำดับของผู้สมัครที่ได้คะแนนสูงสุดในแต่ละการทดสอบ แผ่นสุดท้ายเป็นรายชื่อของ 500 คนที่ผ่านเข้าการทดสอบรอบสุดท้ายได้

จากด้านหลัง ผมรีบวิ่งเข้าไปดูด้านหน้า ผมต้องเป็น 1 ใน 400 ลำดับแรก อะไรก็ตาม ผมต้องไม่ติด 100 ลำดับแรก ตอนนี้ผมไม่เหลือความภาคภูมิใจที่เคยมีตอนทดสอบเสร็จอยู่เลย

ไม่มีทาง!!! ผมรู้สึกหน้ามืด

ลำดับคะแนนของผมคือ : พลังเวทย์ : อันดับ 9 ความเข้าใจเวทย์มนต์ : อันดับ 1 การควบคุมเวทย์มนต์ : อันดับ 2 (ไม่น่าเชื่อ อันดับ 1 คือหม่าเคอ) อันดับรวม : อันดับ 2 (อันดับ 1 คือคนที่ชื่อหยางไห่หลง เขาอยู่ใน 5 อันดับแรกในทุกรายชื่อ)

ชีวิตของผมจบสิ้นแล้ว โชคของผมหมดไปแล้ว เฮ้อ!! ยังมีเรื่องดี อย่างน้อยผมก็ไม่ใช่อันดับ 1

แต่เพียงครู่เดียว มีผู้คุมสอบเดินออกมาจากโรงเรียน เขาเดินไปที่ประกาศผลคะแนนรวม หาพื้นที่ว่างบริเวณอันดับ 10 และ 11 ก่อนที่จะเขียนชื่อหยางไห่หลงลงไป

“ทุกคนฟัง! เนื่องจากหยางไห่หลงใช้วิธีที่ไม่ซื่อสัตย์ระหว่างการทดสอบ ทางโรงเรียนจึงปรับอันดับของเขาลงมา 10 อันดับ จากอันดับ 1 เป็นอันดับที่ 11 และ 10 อันดับข้างบนจะได้เลื่อนขึ้นคนล่ะ 1 อันดับ” ได้ยินเสียงประกาศของผู้คุมสอบ เสียงเหมือนผี้งแตกรังดังออกมาจากผู้สมัครที่อยู่รอบ ๆ พวกเขาเริ่มซุบซิบกันว่าเกิดอะไรขึ้น

“ว้าว!! ฉันล่ะสงสัยว่าหยางไห่หลงใช้วิธีอะไร โชคร้ายจริง ๆ เขาน่าจะได้ที่ 1 ใช่มั้ย”

“อันดับของหยางไห่หลงตกลงมา ถ้าอย่างงั้นอันดับ 1 ก็คนที่ชื่อจางกงนี่สิ”

ผมไม่ได้ยินเนื้อหาอะไรหลังจากนั้นอีกเลย เพราะมัวแต่ยืนตัวแข็ง จริงแท้แน่นอน นี่คือความโชคดี ไม่มีทาง!!! นี่ไม่ใช่เส้นทางของอัจฉริยะ!!!!!

ผมรู้สึกเหมือนมีใครมาตบไหล่ผมจากด้านหลัง ทำให้ผมสะดุ้ง ผมหันหลังกลับไปมอง ไม่ใช่ใครที่ไหน หม่าเคอ นั่นเอง

“เป็นอะไร จางกง? ทำไมทำหน้าเคร่งเครียดอย่างนี้? ไม่เข้าไปข้างใน? เดี๋ยวขอฉันเข้าไปดูประกาศก่อน”

“เจอแล้ว อันดับของฉันอยู่นี่เอง พลังเวทย์อันดับ 18 ความเข้าใจเวทย์มนต์อันดับ 16 การควบคุมเวทย์มนต์อันดับ 1 จบกัน! อ้อ ไม่แย่นัก อันดับรวมไม่ค่อยสูงมากอยู่แค่อันดับ 12 ยังดี ๆ เดี๋ยวฉันดูของนายให้”

หลังจากดูป้ายประกาศอีกครั้ง หม่าเคอดูเหม่อลอย หลังจากนั้นหันกลับมาจับบ่าทั้งคู่ของผม แล้วร้องออกด้วยความยำเกรง “ว้าว!!! จางกง นายมันสุดยอด! นายได้ที่ 1 ในอันดับรวม”

ด้วยเสียงตะโกนนี้ สายตา 4,000 คู่หันมาทางพวกเราเกือบจะทันที

ผมตอบสนองต่อสถานการณ์โดยอัตโนมัติ ในใจประนามหม่าเคอ ตัวเคลื่อนย้ายระยะสั้นออกไป 500 จากวงล้อม แล้วเคลื่อนย้ายอย่างต่อเนื่องอีกหลายครั้งเพื่อกลับไปที่โรงแรม ขณะที่กำลังเคลื่อนย้ายผมตะโกนลั่น “หม่าเคอ นายมันแย่มาก!!!!”

ตอนนี้ผมได้แต่หวังว่า ไม่มีใครเห็นหน้าตาของผมชัด

อาจารย์ซิวก็กลับมาแล้ว ด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

“จางกง เธอนี่เป็นลูกศิษย์ที่ดีจริง ๆ ได้ที่ 1 คาดไม่ถึงจริง ๆ ไม่เลว ไม่เลว! แต่ว่านะจนกว่าจะถึงเวลาทดสอบพรุ่งนี้ จะดีกว่าถ้าเธอไม่ออกไปนอกโรงแรม ตอนนี้มีคนอย่างน้อยเป็นพันคนรอท้าประลองเธออยู่ ฮ่าฮ่า!!”

“อาจารย์ซิว พวกเรากลับเมืองเซินเคอกันมั้ย? ผม...”

ได้ยินว่าผมอยากกลับเมืองเซินเคอ อาจารย์ซิวโกรธขึ้นมาทันที “อะไรนะ? กลับไป? ได้ เธอกลับไปเองได้ลย บางทีพ่อกับแม่ของเธอคงไม่ว่าอะไร และคงจะยกโทษให้เธอ ตอนที่เธอออกมา พ่อแม่เธอตั้งความหวังไว้ที่เธออย่างมาก เธอกลับไปบอกพวกท่านเลยว่าเธอสอบได้ที่ 1 แต่เพราะกลัวการท้าทายจากนักเรียนคนอื่น เธอเลยหนีกลับบ้าน พวกเขาน่าจะยกโทษให้เธอได้? แล้วเธอล่ะ จะเรียนเวทย์มนต์ต่อยังไงหลังจากนั้น?”

ย้อนนึกถึงสิ่งที่พ่อกับแม่บอกผมก่อนที่จะออกจากบ้านมา ผมพูดอะไรไม่ออก (ถึงผมจะค่อนข้างขึ้เกียจ ผมยังมีข้อดี ผมเชื่อฟังพ่อแม่มาก ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ก็ไม่มีผม)

“อาจารย์ ไม่ต้องโกรธครับ ผมแค่ล้อเล่น ผมจะพยายามให้ดีที่สุด”

เห็นผมยกเลิกความคิดที่จะกลับบ้าน หน้าของอาจารย์ซิวเปลี่ยนกลับมาเป็นยิ้มกว้างทันที  ถ้าจะให้พูดแล้ว การที่ผมได้ที่ 1 ในการสอบรอบแรกทำให้เขาได้หน้าได้ตา

“อาจารย์เคยบอกกฎของการทดสอบวันพรุ่งนี้ให้เธอฟังบ้างแล้ว มันจะเป็นการประลอง ทั้ง 500 คนจะจับฉลากว่าใครจะได้ประลองกับใคร คนชนะจะได้ 50 คะแนน คนแพ้จะได้ 30 คะแนน ผลงานการทดสอบ 3 รอบแรกจะถูกเอามารวมด้วย คะแนนจะถูกคิดตามอันดับรวมที่ทำได้ เธอได้อันดับ 1 นั่นคือเธอมีคะแนนพิเศษอยู่ 50 คะแนน พูดอีกอย่างก็คือ ต่อให้เธอแพ้การประลองพรุ่งนี้ เธอก็จะมีคะแนนอย่างน้อย 80 คะแนน น่าจะพอให้เธอติดอันดับ 200 คนแรกได้ คนที่ได้อันดับสองในอันดับรวม ได้ 49.9 คะแนน อันดับถัดมาก็ลดหลั่นกันลงไป ที่สุดท้ายไม่ได้คะแนนพิเศษ ผลจากการที่เธอได้ที่ 1 วันนี้ทำให้เธอได้เปรียบมาก แถมในการทดสอบยังห้ามใช้สัตว์เวทย์ หรือวิชาต่อสู้ (ก็นี่มันสอบเข้าโรงเรียนเวทย์มนต์นี่)

ดูเหมือนว่าผมคงหนีไม่พ้นเงื้อมมือของโรงเรียนมัธยมเวทย์มนต์หลวงไปได้แล้ว ดูเหมือนว่าการเป็นอัจฉริยะก็เกิดใต้ดาวแห่งเคราะห์ร้ายได้ (อัจฉริยะบ้าอะไรเนี่ย) พรุ่งนี้ผมต้องแพ้ ผมตัดสินใจแล้ว