บทที่ 6: เธอรู้ตัวไหมว่าตัวเองตัวหนักขนาดไหน

ในเมื่อทั้งสองฝ่ายมีเจตจำนงที่จะร่วมมือกันอย่างแน่วแน่ ทางบริษัทดัน คอร์ปอเรชัน จึงใจป้ำเรื่องเงินทุนและมอบอิสระในการทำงานให้อย่างเต็มที่ นอกเหนือจากเงื่อนไขที่ต้องสร้างเป็น 'เกมจีบสาว' แล้ว ทางดันจะไม่เข้ามาก้าวก่ายกระบวนการผลิตใดๆ ของบริษัทโปเกนิเลยแม้แต่น้อย

ประธานสึดะยังให้คำมั่นอีกว่า เมื่อตัวเกมพัฒนาเสร็จสมบูรณ์ ทางดันจะช่วยสนับสนุนเรื่องการประชาสัมพันธ์อย่างเต็มกำลัง

ว่ากันตามตรง หากตัดเงื่อนไขบังคับเรื่องการทำเกมจีบสาวออกไป สึดะ นาโอะ ก็นับว่าเป็นนักลงทุนที่ประเสริฐมากคนหนึ่ง

ทว่าในเมื่อลงเรือลำเดียวกันแล้ว อ๋าวจื้อหย่วนก็ไม่มีอะไรต้องพูดให้มากความอีก นับตั้งแต่วินาทีที่เริ่มลงมือ เขาจำต้องทุ่มเททำมันให้ดีที่สุด ต่อให้มันจะเป็นเกมจีบสาวก็ตาม

อันที่จริง การนำ องเมียวจิ มาดัดแปลงเป็นเกมจีบสาวก็ไม่ใช่เรื่องผิดแปลกอะไร มันก็แค่เกมที่ผู้เล่นต้องพยายามพิชิตใจสาวงามให้ได้เท่านั้น

เพียงแต่สิ่งที่อ๋าวจื้อหย่วนกังวลที่สุดคือ กลัวว่าผู้เล่นจะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเกมลามกอนาจาร ซึ่งนั่นจะทำให้การกู้ภาพลักษณ์คืนมาในภายหลังกลายเป็นเรื่องยากเข็ญ

"จริงสิ ไหนๆ วันนี้การเจรจาก็ราบรื่นไปด้วยดี แล้วนี่ก็เริ่มดึกแล้วด้วย พวกเราไปหาอะไรดื่มกันหน่อยไหม"

อ๋าวจื้อหย่วนยกมือขึ้นทำท่ากระดกแก้วประกอบคำชวน

อิชิโนะ มิกะ กับเฉียนชวนหันมาสบตากันครู่หนึ่ง แต่ยังไม่ตอบรับในทันที

อ๋าวจื้อหย่วนนึกบางอย่างขึ้นได้จึงรีบพูดดักคอ "วันนี้ผมเลี้ยงเอง ไม่ต้องเกรงใจน่า"

วัฒนธรรมการทำงานในญี่ปุ่นมีธรรมเนียมปฏิบัติอยู่ว่า หลังเลิกงานทุกคนมักจะไปสังสรรค์กันต่อและจะไม่กลับบ้านจนกว่าจะดื่มกันจนหนำใจ ทว่าโดยปกติแล้วจะเป็นระบบต่างคนต่างจ่าย แม้จะมีหัวหน้าไปด้วยก็ตาม เว้นแต่เจ้านายจะเอ่ยปากเลี้ยงอย่างชัดเจน ไม่อย่างนั้นทุกคนต้องรับผิดชอบส่วนของตัวเอง ไม่มีการแบ่งแยกเพศ หญิงชายจ่ายเท่ากัน

ซึ่งจุดนี้แตกต่างจากที่จีนอย่างสิ้นเชิง

สมัยที่ยังทำงานอยู่ miHoYo อ๋าวจื้อหย่วนชอบยุยงให้หัวหน้าพาไปทำกิจกรรมกระชับมิตรบ่อยๆ เพราะส่วนใหญ่พวกหัวหน้าจะเป็นคนควักกระเป๋าจ่าย

"ขอบคุณค่า ท่านประธาน!"

"ขอบคุณครับ!"

ทั้งสองฉีกยิ้มกว้างทันที

...

จากนั้น ทั้งกลุ่มก็พากันหาร้านอิซากายะในละแวกใกล้เคียง สั่งกับแกล้มและเครื่องดื่ม ผลัดกันรินเหล้าและเริ่มดื่มด่ำกับบรรยากาศ

"สุดยอดไปเลยครับ! นึกไม่ถึงเลยว่าประธานสึดะแห่งดัน คอร์ปอเรชัน จะเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมาขนาดนี้" เฉียนชวนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางจิบสาเก

"ฉันว่าที่นายดีใจจนออกนอกหน้า เพราะจะได้ทำเกมจีบสาวมากกว่ามั้ง" อิชิโนะ มิกะ แขวะด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

ทว่า 'เกมจีบสาว' ในความคิดของเฉียนชวนนั้น แตกต่างจากสิ่งที่อ๋าวจื้อหย่วนวาดภาพไว้อย่างสิ้นเชิง

เกมจีบสาวส่วนใหญ่ในท้องตลาดทุกวันนี้แทบไม่ต่างอะไรกับเกมสำหรับผู้ใหญ่ แต่เกมในอุดมคติของอ๋าวจื้อหย่วนนั้น จะต้องเป็นเกมที่ขาวสะอาดและบริสุทธิ์ผุดผ่อง

"ฮ่าๆๆ เธอดูออกด้วยเหรอเนี่ย" เฉียนชวนเกาท้ายทอยแก้เขิน ใบหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อ "แต่ภาพคาแรคเตอร์ที่ท่านประธานวาดออกมาน่ะสวยจริงๆ นะ ตอนที่ประธานสึดะชูรูปให้ดู ผมนี่ตะลึงไปเลย"

"เชอะ" อิชิโนะชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ "ว้าย! เฉียนชวน ที่นายพูดน่ะ นายหมายความว่าประธานสึดะสวยใช่ไหมล่ะ ยอมรับมาซะดีๆ!"

"ฮ่าๆ อย่าพูดเสียงดังไปสิ" เฉียนชวนรีบยกมือปิดแก้มที่แดงปลั่ง

อ๋าวจื้อหย่วนได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา

หากวันนี้ไม่มีเจ้านี่มาด้วย เขาอาจจะกล่อมให้ทางดันร่วมลงทุนได้ง่ายกว่านี้หรือเปล่านะ

แต่ก็พูดยาก สึดะ นาโอะ ดูเป็นหญิงแกร่งที่ไม่ธรรมดา หากสุดท้ายเธอปฏิเสธการร่วมทุน ก็คงเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของบริษัท

"เฉียนชวน นายดูเชี่ยวชาญเรื่องผู้หญิงดีนี่นา แต่ทำไมฉันไม่เคยเห็นนายไปออกเดตกับสาวๆ บ้างเลยล่ะ" อ๋าวจื้อหย่วนยกแก้วขึ้นจิบเล็กน้อย

"ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ... ผมยังโสดสนิท" เฉียนชวนขมวดคิ้ว สีหน้าดูหม่นหมองลงทันตาเมื่อได้ยินคำถาม "ก็เพราะผมไม่มีแฟนนี่แหละครับ เลยทำได้แค่นั่งเล่นเกมกับดูวิดีโออยู่คนเดียว"

รสสุราบาดคอ ความเจ็บปวดบาดใจ ไร้เงาเธอในความฝัน ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล

อ๋าวจื้อหย่วนรู้สึกเห็นอกเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง ชาติที่แล้วตอนทำงานที่ miHoYo เขาก็ยุ่งจนไม่มีเวลาหาแฟนเหมือนกัน

"เกมนี่แหละคือบ่อเกิดความสุขของชีวิต ผู้หญิงจะมีประโยชน์อะไร!" อ๋าวจื้อหย่วนชูแก้วขึ้นชนกับเฉียนชวน

ทั้งสองกระดกเหล้าจนหมดแก้ว

อิชิโนะที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วมุ่น

ให้ตายสิ ผู้ชายก็เหมือนกันหมด ตอนแรกเธอนึกว่าท่านประธานจะแตกต่างจากคนอื่นเสียอีก

แต่ว่า... เมื่อกี้ท่านประธานกำลังจะสื่อว่าตัวเองก็หัวอกเดียวกับเฉียนชวน คือไม่มีแฟนเหมือนกันงั้นเหรอ?

"ไม่น่าใช่นะคะท่านประธาน เมื่อก่อนคุณมีสาวๆ เข้าหาเยอะแยะไม่ใช่เหรอคะ"

อ๋าวจื้อหย่วนชะงักกึก รู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม "นั่นมันตัวฉันในอดีต จะเอามาเหมารวมกับฉันตอนนี้ได้ยังไงเล่า!"

พูดตามตรง เจ้าของร่างเดิมเคยมีเงินถุงเงินถังในช่วงยุคฟองสบู่แตก และมักจะเที่ยวเตร่ตามสถานบันเทิงย่านกินซ่าเป็นว่าเล่น... แต่ตัวเขาในตอนนี้ไม่เคยสัมผัสประสบการณ์เหล่านั้นเลยสักนิด

"แต่จะว่าไปแล้ว..." เฉียนชวนกระดกเหล้าเข้าปากอีกอึกใหญ่ ใบหน้าแดงก่ำพลางถอนหายใจ "ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าประธานบริษัทดันจะเป็นผู้หญิง แถมท่านประธานสังเกตไหมครับว่าหุ่นของประธานสึดะน่ะสุดยอดไปเลย!"

พูดจบเขาก็ยกมือขึ้นทำท่าประคองหน้าอกตัวเอง

เอ่อ...

เจ้านี่เมาเละแล้วชัดๆ

ต่อให้ประธานของดันจะสวยแค่ไหน ก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่ดี สึดะ นาโอะ ดูเป็นคนเย็นชาออกปานนั้น ผู้หญิงประเภทนี้ไม่เหมาะกับเขาหรอก

...

เวลา 22:30 น.

อ๋าวจื้อหย่วนแบกอิชิโนะขึ้นบันไดอย่างทุลักทุเล

กลิ่นเหล้าหึ่งโชยออกมาจากตัวทั้งคู่ แต่อ๋าวจื้อหย่วนที่ทั้งเหนื่อยทั้งเหงื่อท่วมตัวกลับสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง

อิชิโนะคออ่อนเกินไป ดื่มไปนิดเดียวก็เมาจนตัวอ่อนปวกเปียก

"อิชิโนะ เธอรู้ตัวไหมว่าเธอตัวหนักขนาดไหนเนี่ย"

"เพ้อเจ้อ... ฉันไม่... ไม่หนักสักหน่อย"

อิชิโนะปรือตาขึ้นมาเล็กน้อย พึมพำเสียงอู้อี้ "ฉันแค่หน้าอกใหญ่ต่างหาก"

จุ๊ๆๆ

พอเมาแล้วชักจะปากกล้าแฮะ

แต่ดูเหมือนเธอจะพูดความจริง

ตอนที่อิชิโนะใส่เสื้อไหมพรมตัวโคร่งมาทำงาน อ๋าวจื้อหย่วนก็พอจะสังเกตเห็นลางๆ อยู่แล้ว

ถ้าขนาดเสื้อตัวใหญ่ยังปิดไม่มิด—

เผลอๆ อาจจะใหญ่กว่าอาจารย์บางคนเสียอีก

...

"อิชิโนะ ทำไมเธอถึงเลือกพักที่ที่ไม่มีลิฟต์แบบนี้เนี่ย เดินขึ้นบันไดไม่เหนื่อยหรือไง"

"ท่านประธาาน! เอิ๊ก~"

อิชิโนะเรอใส่หลังเขาเต็มรัก อ๋าวจื้อหย่วนกลัวว่าเธอจะอาเจียนใส่ จึงรีบวางเธอลงแล้วลูบหลังให้

แต่แม่คุณแค่ทำท่าพะอืดพะอมอยู่ครู่หนึ่งกลับไม่อ้วกออกมา แถมยังลงไปนั่งกองกับพื้น ยิ้มตาหยีใส่เขาอีกต่างหาก

"ท่านประธาน... ถ้าคุณขึ้นเงินเดือนให้ ฉันก็ไปเช่าอพาร์ตเมนต์ที่มีลิฟต์อยู่ได้แล้ว! ทำไมถึงไม่ยอมขึ้นเงินเดือนให้ฉันล่ะค้า~"

"อ้า... เธอนี่มันจริงๆ เลย"

อ๋าวจื้อหย่วนง้างมือทำท่าอยากจะเขกหัวเธอสักที

"เธอคิดว่าเงินบริษัทมันงอกออกมาได้เองเหมือนดอกเห็ดรึไง"

"ดอกเห็ด? หมายความว่าไงคะ" อิชิโนะ มิกะ เอียงคอสงสัย

"ช่างเถอะ อธิบายไปเธอก็ไม่เข้าใจหรอก"

อ๋าวจื้อหย่วนย่อตัวลงอีกครั้งแล้วแบกเธอขึ้นหลัง

ทั้งสองเดินขึ้นบันไดไปอีกพักหนึ่ง

"ท่านประธาน... คุณกดหน้าอกฉันแน่นไปแล้ว หายใจไม่ออก"

"ก็เพราะของเธอมันใหญ่เกินไปน่ะสิ" อ๋าวจื้อหย่วนกัดฟันตอบ

"ท่านประธาน... รู้ได้ไงคะเนี่ย"

อ๋าวจื้อหย่วน: "..."

ถ้าไม่ใช่เพราะมันใหญ่จนดันหลังเขา และเขาเป็นห่วงสวัสดิภาพของเธอ ป่านนี้เขาคงทิ้งยายขี้เมาพูดมากคนนี้ไว้ตรงนี้แล้ว

ทั้งคู่เดินขึ้นบันไดต่ออีกหน่อย

อิชิโนะดูเหมือนจะเคลิ้มหลับไปแล้ว

"อิชิโนะ?"

"ค่า... ประธาน"

เธอยังไม่หลับแฮะ

"อิชิโนะ เธอรู้ตัวไหม? ถ้าผู้หญิงอย่างเธอไปดื่มเหล้ากับผู้ชายที่คิดไม่ซื่อ เธออาจจะเสียสาวเอาได้ง่ายๆ เลยนะ"

"หือ?" อิชิโนะครางรับในลำคอเบาๆ สติสตังยังไม่กลับมาครบถ้วน

"โชคดีนะที่วันนี้เธอมากับฉันที่เป็นสุภาพบุรุษตัวจริงเสียงจริง วันหลังอย่าไปดื่มกับคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าอีกเข้าใจไหม"

"ท่านประธาน..." อิชิโนะพึมพำขณะซบอยู่บนแผ่นหลังของเขา "ทำไมคนเราต้องเป็นสุภาพบุรุษตัวจริงด้วยล่ะคะ?"

"เอ่อ... คือว่า..."