สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 171

ตอนที่ 171: ธุรกิจและการเดิมพัน

ลุคยิ้มออกมา

เป็นอย่างที่เขาคิด ระบบสุดยอดนักสืบ (Super Detective System) ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในอเมริกา และไม่ได้จำกัดอยู่แค่สถานะการเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจของเขาด้วย

มันเป็นเพียงระบบที่อยู่ข้างความยุติธรรม

ตราบใดที่เขาหยุดยั้งอาชญากรรมได้ เขาก็จะได้รับค่าประสบการณ์และแต้มคะแนน ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน และไม่ว่าคนอื่นจะเห็นสิ่งที่เขาทำหรือไม่ก็ตาม

ลุคเคยตั้งทฤษฎีนี้ไว้แล้วตั้งแต่ตอนที่อยู่นิวยอร์ก

ภายใต้ระบบตำรวจของอเมริกา เขาเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งเมื่ออยู่ในนิวยอร์ก แต่เขาก็ยังสามารถได้รับค่าประสบการณ์และแต้มคะแนนเมื่อเขาจัดการกับอาชญากร

ปารีสจ๋า ฉันมาแล้ว!

ครู่ต่อมา ลุคก็เช็คอินที่โรงแรมแห่งหนึ่ง

แดเนียลแนะนำโรงแรมนี้ และบอกว่ามันค่อนข้างดีทีเดียว

เขต 16 ของปารีสเป็นย่านที่ชนชั้นกลางและคนรวยอาศัยอยู่ โรงแรมแถวนี้ปลอดภัยกว่าเขตอื่นๆ มาก แม้ว่ามันจะค่อนข้างแพง แต่ลุคก็ยังมีกำลังจ่าย

หลังจากสอบถามกับพนักงานต้อนรับและไปดูห้องด้วยตัวเองสองสามห้อง ในที่สุดลุคก็จองห้องพักห้องหนึ่ง

ต้องขอบคุณรูปลักษณ์ที่ดูสะอาดสะอ้านและมีเสน่ห์ของเขา พนักงานหญิงชาวฝรั่งเศสที่พาเขาไปดูห้องจึงยิ้มแย้มและอดทนตลอดเวลา

แน่นอนว่านั่นเป็นเพราะลุคไม่ใช่คนช่างเลือกห้องด้วย

เขาเพียงแค่สำรวจห้องเงียบๆ ไม่เหมือนแขกคนอื่นๆ ที่มักจะเริ่มบ่นทันทีที่ตรวจสอบห้องพัก

หลังจากดูไปสามห้อง ลุคเลือกห้องหนึ่งบนชั้นสอง มันเป็นห้องที่ราคาถูกที่สุด เพราะมีตรอกมืดๆ อยู่ข้างล่างพอดี ซึ่งทำให้ห้องดูบรรยากาศหม่นหมอง

พนักงานหญิงชาวฝรั่งเศสไม่แปลกใจกับการตัดสินใจของลุค

ห้องนี้คงไม่ราคาถูกขนาดนี้ถ้าไม่มีตรอกที่ดูน่ากลัวนั่น

และลุคดูเหมือนคนที่เพิ่งจะจบมัธยมปลายมา มันจึงเป็นเรื่องเข้าใจได้หากเขาจะไม่ได้มีเงินติดตัวมากมายนัก

หลังจากเช่าห้องเสร็จ ลุคก็ออกจากโรงแรมพร้อมกับกระเป๋าเป้ใบหนึ่ง

หากแผนการของเขาเป็นไปได้ด้วยดี เขาคงไม่จำเป็นต้องควักเงินตัวเองจ่ายในปารีสเลย

ลุคเดินดูรอบๆ อย่างผ่อนคลาย

ที่นี่เป็นแหล่งรวมตัวของคนรวย บ้านแต่ละหลังมีพื้นที่ครอบคลุมอย่างน้อยสองร้อยตารางเมตรได้อย่างสบายๆ

ขนาดที่ดินระดับนี้ถือเป็นความหรูหราอย่างยิ่งในปารีส

ลุคเลี้ยวเข้าสู่อีกถนนหนึ่ง

ขณะที่เขากำลังเดินเล่นอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็เห็นประตูอพาร์ตเมนต์หลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลเปิดออก และมีเด็กสาวสองคนถูกกลุ่มผู้ชายหลายคนล้อมรอบพาตัวขึ้นรถไป

ลุคเหลือบมองพวกเขา และรู้สึกสังหรณ์ใจลึกๆ ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เมื่อคิดอย่างรวดเร็ว เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าเขาจำเด็กสาวสองคนนั้นได้!

ต้องขอบคุณประสบการณ์การเป็นนักสืบและการสังเกตุที่ฉับไว ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาจึงค่อนข้างรวดเร็ว

เสื้อผ้าและสัดส่วนร่างกายนั้นตรงกับเด็กสาวสองคนที่เขาพบบนเครื่องบิน อะแมนดาและคิม

แม้ว่าใบหน้าของพวกเธอจะถูกกลุ่มผู้ชายบังไว้ แต่ลุคก็มั่นใจว่าเขาดูไม่ผิดแน่

ลุควิ่งตามไป

พวกผู้ชายกลุ่มนั้นทำงานเร็วมาก พวกเขาขึ้นรถ ปิดประตู และขับออกไปภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที

กว่าลุคจะเริ่มออกวิ่ง รถคันนั้นก็ไปไกลเสียแล้ว

สถานการณ์นี้ยิ่งดูผิดปกติเข้าไปใหญ่

คนส่วนใหญ่จะไม่สตาร์ทรถออกตัวอย่างรีบร้อนขนาดนี้เว้นเสียแต่ว่าเป็นเหตุฉุกเฉิน

เมื่อเขาพุ่งไปถึงอพาร์ตเมนต์ รถคันนั้นก็หายลับไปตรงหัวมุมถนนสุดซอยแล้ว

ลุคสูดลมหายใจลึก และยืนยันได้ว่าเขาได้กลิ่นของอะแมนดาและคิม!

เขาคิดครู่หนึ่ง แล้วโทรไปที่เบอร์บนนามบัตรที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อก่อนหน้า “แดเนียล คุณมีลูกค้าแล้วนะ มารับผมหน่อย”

แดเนียลเริ่มที่จะประท้วง แต่ลุคขัดจังหวะโดยไม่ลังเล “ผมจะจ่ายคุณเพิ่มห้าร้อยยูโรนอกเหนือจากค่ามิเตอร์”

สองนาทีต่อมา รถแท็กซี่ของแดเนียลก็มาจอดข้างๆ ลุค เขายิ้มกว้าง “ไง พ่อคนรวย ผมทิ้งลูกค้าคนอื่นเพื่อมารับคุณเลยนะเนี่ย...”

ลุคขึ้นรถแล้วโยนเงินห้าร้อยยูโรให้เขา “ไม่ต้องขับเร็วเกินไป เดี๋ยวผมจะบอกคุณเองว่าต้องเลี้ยวซ้ายหรือขวา”

แดเนียลรีบเช็คเงินอย่างรวดเร็วแล้วยิ้มแฉ่ง “โอเค ไม่มีปัญหา”

ลุคเปิดหน้าต่างและใช้งาน "ทักษะประสาทรับกลิ่นเฉียบคม" “เลี้ยวขวาที่แยกข้างหน้า”

แม้ลุคจะบอกแดเนียลว่าไม่ต้องขับเร็วเกินไป แต่เห็นได้ชัดว่าแดเนียลมีความเข้าใจคำนี้ต่างจากคนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง

ใช้เวลาเพียงสามนาที ลุคก็ตามรถที่อะแมนดาและคิมนั่งอยู่ได้ทัน

เขาไม่ได้บอกแดเนียลว่าเป้าหมายคือคันไหน แท็กซี่เพียงแค่ขับตามหลังรถคันนั้นห่างๆ ประมาณหนึ่งร้อยเมตร

ในที่สุด รถคันนั้นก็จอดลงหน้าอาคารอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในเขต 18 ของปารีส

ลุคไม่ได้ลงจากรถ เขาสั่งให้แดเนียลจอดรถแท็กซี่ไว้และเขาสังเกตรถคันนั้นจากเบาะหลัง

ไม่นานนัก ประตูหลักของอาคารก็เปิดออก และมีผู้ชายประมาณสิบคนเดินออกมาแล้วขึ้นรถหลายคัน

ลุคหรี่ตาลง ยืนยันได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติอย่างร้ายแรง

พวกผู้ชายขึ้นรถไปห้าคัน และมีเด็กสาวสองคนอยู่ในรถแต่ละคัน เด็กสาวทุกคนอยู่ในสภาพที่หมดสติอย่างเห็นได้ชัด และอะแมนดาก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

รถยนต์ที่อยู่ข้างหน้าเริ่มเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

ถึงเวลาต้องตัดสินใจแล้ว!

ลุคตระหนักว่าเขาต้องเลือก เนื่องจากคิมไม่ได้อยู่ในกลุ่มเด็กสาวที่ถูกพาตัวออกไป

หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที เขาตัดสินใจติดตามขบวนรถไป

ในเมื่อตอนนี้เขารู้ตำแหน่งของคิมแล้ว ลุคสามารถกลับมาหาเธอได้หลังจากที่เขาช่วยเหลืออะแมนดาสำเร็จ

นอกจากนี้ ลุคไม่สามารถบุกเข้าไปในอาคารอพาร์ตเมนต์และอาละวาดกลางวันแสกๆ ได้หรอก

ที่นี่คือปารีส และเขาเป็นพลเมืองอเมริกัน

เขาไม่คิดว่ากรมตำรวจปารีสจะรู้สึกยินดีนักหากเขาไล่ฆ่าพวกอาชญากรในอาคารนั้น ซึ่งจริงๆ แล้วมันไม่ใช่เรื่องที่เขาควรจะเข้าไปยุ่งเลยสักนิด!

หลังจากขับไปได้อีกครู่สั้นๆ แดเนียลก็เตือนเขาว่า “ข้างหน้านี่คือเขตเนิฟตัว (neuf trois - เขต 93) แล้วนะ มันอันตรายเกินไป ผมเป็นคนขับรถที่เก่งนะ แต่แท็กซี่ของผมไม่ได้หุ้มเกราะกันกระสุน พวกคนบ้าแถวนั้นบางคนอาจจะยิงเราตายเพื่อชิงเงินและของมีค่าก็ได้”

ลุคนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดโดยไม่มีวี่แววของความโกรธว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ส่งผมลงตรงที่คุณรู้สึกว่ามันอันตรายเกินกว่าจะขับต่อไปได้เลย”

หลังจากลังเลครู่หนึ่ง แดเนียลก็พูดว่า “พ่อคนรวย คุณเป็นคนใจกว้างมากนะ เพราะงั้นผมขอแนะนำว่าอย่าทำแบบนั้นเลยจะดีกว่า”

ลุคหัวเราะหึๆ “แดเนียล ผมชอบคุณนะ คุณเป็นคนที่มีเส้นแบ่งความถูกต้อง เพราะงั้น มาเดิมพันกันหน่อยไหม!”

“หือ?” แดเนียลทำหน้าฉงน

ลุคพูดว่า “ถ้าหลังจากวันนี้ผมเรียกใช้รถแท็กซี่ของคุณอีก ผมจะให้เงินคุณหนึ่งพันยูโร!”

แดเนียลคิดครู่หนึ่ง แล้วก็ตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาพูดพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ “ก็ได้ ยังไงซะผมก็เป็นผู้ชนะอยู่แล้วล่ะงานนี้”

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127