สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 172

ตอนที่ 172: ฟาร์มเวลซ่องโจรผิดกฎหมาย (1)

ยี่สิบนาทีต่อมา แดเนียลส่งลุคลงที่ริมขอบของเขตเนิฟตัว (neuf trois) เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้เมื่อลุคลงจากรถ และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับรถและจากไปอย่างรวดเร็ว

แดเนียลเป็นคนขับแท็กซี่ในปารีสมานาน และเขารู้จักคนทุกประเภท

เขายังรู้อีกว่าความอยากรู้อยากเห็นอาจทำให้คนตายได้

แดเนียลไม่เคยจะจินตนาการหรือกลายเป็นบุคคลสำคัญอะไร และเขาก็ไม่สนใจด้วย เขาแค่มีความสุขกับการเป็นคนขับแท็กซี่ในทุกวันนี้ก็พอแล้ว

ดังนั้น แดเนียลจึงสวดภาวนาให้พ่อฮีโร่ผู้ใจปล้ำคนนี้... เพื่อที่เขาจะได้ชนะพนันอีกหนึ่งพันยูโร

ลุคไม่ได้รีบร้อนที่จะเคลื่อนที่ต่อ เขาใช้เงินสดซื้อเสื้อคลุมสีเทา กางเกงยีนส์ธรรมดา และรองเท้าธรรมดาหนึ่งคู่จากซูเปอร์มาร์เก็ต ทั้งหมดนี้ราคาไม่เกินหนึ่งร้อยยูโร

แน่นอนว่าเสื้อผ้าราคาถูกเช่นนี้ย่อมมีคุณภาพและสไตล์ที่ห่วยแตก

เขายังบอกให้พนักงานช่วยหยิบน้ำสองขวดและช็อกโกแลตมาให้เขาด้วย

ลุคคอยระวังอยู่ตลอดเวลาไม่ให้ตัวเองถูกจับภาพได้โดยกล้องวงจรปิดของซูเปอร์มาร์เก็ต

หลังจากนั้น เขาก็ตามรอยรถพวกนั้นด้วย "ทักษะประสาทรับกลิ่นเฉียบคม" จนในที่สุดก็มาถึงจุดหมาย

มันเป็นเขตก่อสร้างที่ถูกทิ้งร้าง เขาซ่อนตัวอยู่ในมุมที่ไม่สะดุดตาในหมู่ตึกที่สร้างเสร็จเพียงครึ่งเดียว

ตอนที่เครื่องบินลงจอดคือเวลาบ่ายสามโมงสิบห้านาที เกือบสี่โมงตอนที่เขามาถึงตัวเมืองปารีสด้วยแท็กซี่ และประมาณห้าโมงหลังจากที่เขาเช็คอินที่โรงแรม

หลังจากสังเกตเห็นอะแมนดากับคิม และตามรอยอะแมนดามาจนถึงที่นี่ เวลาก็ล่วงเลยไปกว่าหกโมงเย็นแล้ว

เนื่องจากยังอยู่ในเดือนมกราคม ยามค่ำคืนในปารีสจะเริ่มมาเยือนในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าอย่างช้าที่สุด และจะมืดสนิทในอีกสองชั่วโมง

ลุคค่อยๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าและรองเท้าของเขาอย่างไม่รีบร้อน

เขายังมีหน้ากากและถุงมือในกระเป๋าเป้ซึ่งเขาเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ และเขาจะสวมมันเมื่อพร้อมลงมือ

สิบห้านาทีต่อมา เขาตรวจสอบอุปกรณ์ของเขาเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างทำงานได้ตามปกติ

สุดท้าย ลุคเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดอุปกรณ์ในมุมด้านหนี่งที่ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งไปด้วยของเสีย — ชัดเจนว่ามีคนจำนวนมากใช้มุมนี้มาปลดทุกข์ ทั้งหนักทั้งเบา

หลังจากจัดการเสร็จ เขาก็กลับไปที่มุมเดิมและนั่งลงบนแผ่นไม้ ลุคดื่มน้ำที่ซื้อมาและวางแผนการ

หลังวางแผนพอสมควรต่อมา ลุคสวมหน้ากากและถุงมือ และซ่อนกระเป๋าเป้ไว้ใต้ถังขยะขนาดใหญ่ที่มีน้ำหนักมากกว่าหนึ่งร้อยกิโลกรัม ก่อนจะออกจากมุมนั้นไป

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม แสงขอพระอาทิตย์อันตธานหายไป และมีฝนตกปรอยๆ

ลุคสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อากาศที่เย็นและชื้นแฉะไหลเข้าสู่จมูกเขา ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก

ขณะที่ลุคหายใจออก เขาก็ค่อยๆ ก้มศีรษะลง และค่ำคืนที่ฝนตกหนาวเหน็บและดูวังเวงนี้

น้อยคนนักที่จะออกมาเดินข้างนอกในเวลาที่หนาวและฝนตกเช่นนี้ ไม่เว้นแม้กระทั่งพวกอันธพาลที่อยู่เฉยๆ ยังไม่ออกมาของนอกเช่นกัน

ลุคเปิดใช้งานฟังก์ชันตรวจจับสัญญาณชีพบนโทรศัพท์เก๊ของเขาที่ระยะห่างสองร้อยเมตรจากรังโจร จากนั้นเขาก็ค่อยๆ เคลื่อนที่ไปข้างหน้าโดยใช้มุมมืดของตัวอาคารและถังขยะ

ที่นี่คือเขตก่อสร้างที่ถูกทิ้งร้างอย่างชัดเจน ซึ่งตอนนี้ถูกยึดครองโดยกลุ่มชายที่มีหน้าตาน่ากลัวและโหดเหี้ยม

ลุคเริ่มมีสีหน้าเคร่งขรึมเมื่อเขาตรวจพบกลิ่นที่น่ารังเกียจของสารคัดหลั่งในร่างกายลอยอยู่ในอากาศ

ตอนนี้มันมืดสนิทแล้ว ถึงขนาดที่ว่าคนที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตรก็แทบจะมองไม่เห็น

เมื่อยืนอยู่ข้างกำแพงเหล็ก ลุคสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ครู่ต่อมา เขากระโดดอย่างคล่องแคล่วขึ้นไปบนซากรถเก่าก่อนจะกระโดดข้ามกำแพงเข้าไปในเขตก่อสร้าง

ลุคมามือเปล่า และภายใต้การกำบังของโครงสร้างต่างๆ ตามรายทาง เขาก็เข้าใกล้เพิงพักที่อยู่ตรงกลางอย่างรวดเร็ว

เพิงพักนั้นมีกลิ่นของเงินสดและปืนอย่างเข้มข้น

บางทีอาจเป็นเพราะที่นี่คือรังของพวกมัน พวกยามจึงไม่มีการเดินลาดตระเวนเลย และเพียงแค่หลบฝนอยู่ใต้หลังคาพลางสูบบุหรี่

ลุคได้กลิ่นปืนจากตัวพวกมัน เขาอ้อมไปด้านหนึ่งของเพิงพักแล้วเข้าบีบคอชายคนหนึ่ง

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ต่อยยามอีกคนจนหน้ายุบ และคว้าตัวชายคนนั้นไว้ก่อนที่เขาจะล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังโครม

ลุคค้นตัวพวกมันครู่หนึ่งและพบปืนสองกระบอก แต่ไม่พบกระสุนสำรอง จากนั้นเขาก็เคลื่อนที่ไปยังหน้าต่างเพิงพัก

ลุคยกปืนขึ้นโดยไม่ลังเลและเปิดฉากยิง

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เขาสังหารคนสามคนที่อยู่ข้างโต๊ะในห้องนั้น

กว่าที่ร่างเหล่านั้นจะร่วงลงพื้น ลุคก็พังหน้าต่างบุกเข้าไปข้างในแล้ว

ลุคพบปืนอูซี่ (UZI) และแม็กกาซีนปืนในลิ้นชัก ก่อนจะรีบออกจากห้องทางประตูอย่างรวดเร็ว

นี่คือห้องทำงานของหัวหน้า — มีเงินสดจำนวนมหาศาลอยู่ในลิ้นชัก

พวกแก๊งสเตอร์จะต้องถูกดึงดูดมาที่นี่ด้วยเสียงปืนแน่นอน

แต่ก่อนที่กำลังเสริมจะมาถึง ลุคพุ่งตัวไปยังกลุ่มเครื่องจักรที่เลิกใช้งานไปแล้วซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบเมตร

ลุคยืนอยู่ในเงามืดของเครื่องจักร เขากำลังเฝ้าสังเกตความวุ่นวายอย่างเย็นชา

สอง, สาม, ห้า, เจ็ด, สิบเอ็ด, สิบสาม, สิบเจ็ด!

รวมกับห้าคนที่เขาฆ่าไปแล้ว มีพวกอันธพาลติดอาวุธทั้งหมดยี่สิบสองคน

เขารอแทนที่จะลงมือในทันที

อันธพาลสองสามคนวิ่งเข้าไปในห้องทำงาน และเริ่มส่งเสียงตะโกนให้พรรคพวก

จากนั้นอีกห้าคนก็รีบวิ่งมาจากตำแหน่งต่างๆ ในแคมป์

ยี่สิบเจ็ดคน!

นี่น่าจะเป็นจำนวนทั้งหมดของพวกมันแล้ว!

เมื่อคนในห้องทำงานเริ่มตะโกนเสียงดัง พวกที่อยู่ข้างนอกก็ตะโกนตามด้วย สามคนอยู่ในห้องทำงาน และอีกสิบสองคนเบียดเสียดกันอยู่ที่ประตู

ลุคยกปืนอูซี่ในมือขึ้น

ปุ๊! ปุ๊! ปุ๊! ปุ๊! ปุ๊! ปุ๊!

เขายิงด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก ลุคสาดกระสุนสามสิบนัดที่อยู่ในแม็กกาซีนออกไปทั้งหมด และเกือบครึ่งหนึ่งของสิบสองคนที่อยู่หน้าห้องทำงานก็ล้มคว่ำลง

ตายไปแค่ห้าคนเอง!

ลุคไม่ได้แปลกใจมากนัก

เขาแทบไม่เคยใช้ปืนอูซี่มาก่อนเลย ยิงโดนไปห้าคนแค่นี้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

เขาเปลี่ยนแม็กกาซีนอูซี่อย่างรวดเร็ว ลุคสะพายปืนไว้ที่ไหล่แล้วชักปืน M1911 ที่เอวออกมา

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

แก๊งสเตอร์อีกสามคนถูกสังหารขณะกำลังวิ่งหาที่กำบัง

ลุคก้มตัวลงและเคลื่อนที่ไปยังตำแหน่งอื่น

เขาคงจะเป็นโง่มากถ้ามัวแต่อยู่ที่เดิมเพื่อยิงสู้กับพวกแก๊งสเตอร์ในตอนที่เขาเสียเปรียบด้านจำนวน

เขาอยู่ห่างออกไปสิบเมตรเมื่อพวกแก๊งสเตอร์ระดมยิงใส่ตำแหน่งก่อนหน้าของเขา

เมื่อเคลื่อนที่ไปยังที่ซ่อนใหม่ ลุคเฝ้าสังเกตพวกมันจากด้านข้างครู่หนึ่ง แล้วจึงยกปืนขึ้นอีกครั้ง

ปัง! ปัง!

พวกอันธพาลโง่ๆ สองคนที่มัวแต่ยิงโดยไม่มีที่กำบังถูกสังหารในทันที

B_R : ปุกาศ—ปุกาศ!!! 📢

เรื่องราวของลุคในตอนนี้…ขอพักไว้เพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้ามาอ่านจนถึงบรรทัดสุดท้าย

หากเรื่องราวบทนี้ทำให้คุณลุ้น หรือสนุก

อย่าลืมกดไลก์ และมาร่วมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันในคอมเมนต์นะครับ

และที่สำคัญ ฝากติดตามพวกเราด้วย

กด Follow กดถูกใจ พูดคุย แลกเปลี่ยนไอเดีย

เพื่อไม่พลาดเบาะแสใหม่ ๆ ในโลกแห่งจินตนาการ 🕵️‍♂️✨

📌 สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)

👉 https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127

แล้วพบกัน…ในตอนถัดไป 🔍🔥