สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 158

ตอนที่ 158: การรวมตัวของครอบครัวและการเฉลิมฉลองวันหยุด (1)

ถ้าลุคไปเรียนวิทยาลัยตอนนี้ ในอีกสี่ปีข้างหน้าเขาจะมีอายุเพียง 22 ปีเมื่อได้รับปริญญา

จ่าตำรวจวัย 22 ปีเนี่ยนะ? มันดูไม่น่าเชื่อเกินไปหน่อย

ขนาดเอลซ่าอายุ 32 ปี และเธอก็เพิ่งจะได้รับการเลื่อนยศเป็นจ่าเมื่อไม่นานมานี้เอง

ผลงานล่าสุดของลุคนั้นน่าอัศจรรย์มากจนดัสตินเผลอลืมอายุจริงของเขาไปเสียสนิท

ดัสตินกลอกตาแล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมา “เอาเถอะ เดี๋ยวเราจะมีรถใหม่เข้ามา นายมีรุ่นไหนที่ชอบเป็นพิเศษไหมล่ะ?”

ลุคคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ผมใช้รุ่นเดียวกับคนอื่นก็ได้ครับ รถอะไรก็ได้สำหรับผม”

ดัสตินพยักหน้าอย่างพอใจที่ลุคไม่ได้ทำตัวกร่างหรือลำพองใจ

เรื่องที่สองที่ดัสตินคุยกับลุคคือเรื่องของพวกโจรที่ลุคสังหารและทำให้บาดเจ็บ

แต่เนื่องจากลุคไม่ได้เรียกร้องอะไรที่เกินควร ดัสตินจึงรับปากว่าจะจัดการทุกอย่างให้เขาเอง

เป็นพ่อหนุ่มที่ดีจริงๆ! ดัสตินแอบชมในใจ

เมื่อเห็นดัสตินเงียบไป ลุคจึงลุกขึ้นแล้วพูดว่า “บอสครับ ผมขอตัวก่อนนะ”

หลังจากลุคเดินออกจากห้องไป ดัสตินก็ยกหูโทรศัพท์ทันที “แผนกพลาธิการเหรอ? รถใหม่ที่จะส่งมาให้เรามีรุ่นไหนบ้าง?”

ลุคพบว่ายังเช้าอยู่ตอนที่ออกจากกรมตำรวจ เขาจึงนั่งรถเมล์กลับบ้าน เซลิน่าตื่นแล้วและกำลังทำความสะอาดบ้านอยู่

เซลิน่าประหลาดใจที่เห็นเขา “กลับมาเร็วจัง”

ลุคยักไหล่ “สงสัยเป็นเพราะผมช่วยลดภาระให้ดัสตินไปเยอะน่ะ”

หลังจากออกจากบ้าน ลุคเล่าเรื่องข้อเสนอของดัสตินให้เซลิน่าฟังในรถ เซลิน่ารู้สึกขบขัน

เซลิน่ารู้อยู่แล้วว่าลุคจะไม่สนเรื่องการเลื่อนตำแหน่งไปอีกสองสามปีข้างหน้า

แต่เธอก็แอบอิจฉานิดๆ เมื่อรู้ว่าเขาจะได้รถตำรวจส่วนตัว

รถตำรวจน่ะสมรรถนะค่อนข้างดีทีเดียว ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อลุคเป็นคนโปรดของเจ้านาย เขาอาจจะเอารถตำรวจไปใช้ธุระส่วนตัวได้ด้วยซ้ำ

ลุคยิ้ม “แต่เธอก็ไม่ได้เสียประโยชน์อะไรนะ ต่อไปเธอก็ใช้รถฟอร์ดคันนั้นได้ตามสบายเลยไง”

พอคิดตาม ลุคพูดก็ดูมีเหตุผล เซลิน่าจึงกลับมาร่าเริงอีกครั้ง

เมื่อไปถึงสนามบิน พวกเขาคุยกันพลางรอครอบครัวของลุค

ต้องขอบคุณสภาพอากาศที่เป็นใจ เที่ยวบินไม่ดีเลย์ และครอบครัวของลุคก็มาถึงตรงเวลาเป๊ะ

บรรยากาศตอนพบกันที่โถงผู้โดยสารขาเข้านั้นเต็มไปด้วยความสุข

แคลร์กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นพลางเกาะลุคไว้แน่น โจเซฟมองน้องสาวด้วยสายตาดูแคลน แต่ลึกๆ เขาก็ดีใจเหมือนกัน

โรเบิร์ตและแคทเธอรีนทักทายเซลิน่าก่อน จากนั้นเซลิน่าจึงทักทายเด็กๆ

ตอนออกจากสนามบิน เซลิน่าขับรถไปพร้อมกับแคทเธอรีน พวกเด็กๆ และสัมภาระ ส่วนลุคและโรเบิร์ตนั่งแท็กซี่ตามไป

โรเบิร์ตกับลุคเถียงกันไปตลอดทางในรถแท็กซี่ แต่พอโรเบิร์ตเห็นวิลล่าเขาก็ถึงกับอึ้ง “แกมีปัญญาจ่ายค่าเช่าที่นี่เหรอ?”

ถ้าเป็นชายผู้ขยันขันแข็งในแช็คเกลฟอร์ด ใครๆ ก็ซื้อบ้านแบบนี้ได้ เพราะที่นั่นที่ดินว่างเปล่าเยอะมาก ใครอยากสร้างบ้านแบบไหนก็ได้

แต่นี่ไม่ใช่แช็คเกลฟอร์ด นี่คือลอสแอนเจลิสที่อยู่ติดกับฮอลลีวูดเลยนะ

ลุคหัวเราะ “มันเป็นลาภลอยน่ะครับ แต่อย่าเพิ่งคุยเรื่องนี้เลย ไปดูห้องนอนก่อนเถอะ ผมยังไม่รู้เลยว่าพวกคุณต้องการอะไรบ้าง ผมเพิ่งย้ายเข้าเมื่อวานนี้เอง”

โรเบิร์ตเดินตามเขาเข้าไปในวิลล่าอย่างงุนงง และก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเดิม

วิลล่าหลังนี้ไม่ได้หรูหราฟู่ฟ่าจนเกินไป อย่างน้อยก็ในสายตาของโรเบิร์ต

ทว่าเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าข้างในล้วนเป็นของเกรดดีที่สุดในตลาด

ต่อให้เขาเก็บเงินสองปีก็ยังซื้อของพวกนี้ไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อลุคบอกว่าค่อยคุยกันทีหลัง เขาก็เลยยังไม่ถาม

โรเบิร์ตถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นอ่างอาบน้ำขนาดยักษ์ที่หลังบ้าน

ก็นะ โรเบิร์ตนิสัยคล้ายลุคตรงที่ไม่มีใครมองว่านั่นคือ "สระว่ายน้ำ" เลยสักคน

จากนั้นก็ถึงมื้อเที่ยงที่ลุคเตรียมไว้ให้ทุกคน

วัตถุดิบหลายอย่างที่เขาเตรียมไว้เมื่อวานถูกคลุกเคล้าไว้หมดแล้ว แค่เอาเข้าเตาอบก็พร้อมเสิร์ฟ

ท่ามกลางสายลมยามบ่ายที่เย็นสบาย ทุกคนล้อมวงกินเนื้อย่างและไก่อบที่หลังบ้าน

เซลิน่าหยอกล้อกับเด็กๆ ทั้งสองคนให้ลงไปเล่นในอ่างยักษ์ ทั้งสามคนเล่นสาดน้ำกันอย่างสนุกสนาน มีทั้งเสียงหัวเราะและเสียงตะโกน

พออยากกินอะไร พวกเขาก็จะเรียกให้แคทเธอรีนหรือลุคเอาไปส่งให้

แน่นอนว่าลุคถูกเรียกใช้บ่อยกว่า เพราะเด็กๆ ไม่ได้เจอเขามานานแล้ว

โรเบิร์ตมองลุคที่ยกจานเนื้อย่างไปส่งให้เซลิน่าด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะถามเสียงเบา “ที่นี่เขาไม่ห้ามเดทกับเพื่อนร่วมงานเหรอ?”

ลุคเข้าใจความหมายที่โรเบิร์ตสื่อจึงหัวเราะออกมา “ห้ามสิครับ แต่สำหรับผม เซลิน่าเหมือนแคลร์มากกว่า”

โรเบิร์ตจึงเข้าใจว่าลุคมองเซลิน่าเหมือนน้องสาว

ในที่สุดเขาก็ถามเข้าเรื่อง “แล้วบ้านหลังนี้มันยังไงกันแน่? อย่าบอกนะว่าแกซื้อเอง”

ลุคบอกว่า “มันเป็นของขวัญส่วนตัวจากคุณทากากิ ประธานบริษัทนากาโตมิครับ เขาเสนอเงินให้ผมหนึ่งล้านดอลลาร์ แต่ผมปฏิเสธ เขาก็เลยยกบ้านหลังนี้ให้แทน”

โรเบิร์ตและแคทเธอรีนอุทานพร้อมกัน “อะไรนะ!”

เงินหนึ่งล้านดอลลาร์ถือเป็นเงินมหาศาลสำหรับชาวอเมริกันส่วนใหญ่

ลุคยิ้ม “ผมช่วยเขาจากพวกโจรและช่วยบริษัทกู้คืนพันธบัตรมูลค่า 640 ล้านดอลลาร์กลับมาได้ รางวัลแค่นี้ไม่ถือว่ามากเกินไปหรอกครับ จริงไหม?”

โรเบิร์ตและแคทเธอรีนยังแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

โรเบิร์ตตั้งสติได้ก่อน “มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมแกไม่เห็นบอกอะไรเลยก่อนหน้านี้?”

พวกเขาคุยกันตั้งสัปดาห์ละหลายครั้ง โรเบิร์ตจึงประหลาดใจที่ลุคไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้เลย

ลุคยักไหล่แล้วบอกว่า “กะว่าจะเซอร์ไพรส์น่ะครับ อีกอย่างมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนคริสต์มาสอีฟนี่เอง”

โรเบิร์ตและแคทเธอรีนอึ้งซ้ำสอง มันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อนเองเหรอ? มิน่าล่ะพวกเขาถึงไม่รู้อะไรเลย

ลุคเล่าเรื่องราวให้ฟังโดยข้ามรายละเอียดปลีกย่อยไป ลุคแอบยกความดีความชอบให้นักสืบจอห์นไปอย่างมากหน่อย โดยอ้างว่าตำรวจนิวยอร์กคนนั้นจัดการพวกผู้ก่อการร้ายไปได้โหลกว่าๆ ด้วยตัวคนเดียว

แคทเธอรีนค่อนข้างเชื่อตามนั้น แต่โรเบิร์ตยังแอบสงสัย เพราะเขารู้สึกว่าลุคต่างหากที่น่าจะเป็นคนไล่ล่าพวกผู้ก่อการร้ายมากกว่า

แต่ทั้งคู่ก็เบาใจเมื่อรู้ว่าพวกโจรถูกจับได้หมดแล้ว และกว่า 80% ถูกวิสามัญหรือบาดเจ็บสาหัส

พวกโจรเหล่านั้นจบสิ้นแล้วแน่นอน

แม้ว่าพวกมันจะแค่แกล้งทำตัวเป็นผู้ก่อการร้าย แต่สิ่งที่พวกมันทำลงไปก็คือการก่อการร้ายดีๆ นี่เอง

ภายใต้สถานการณ์ในปัจจุบัน อาชญากรคนใดก็ตามในอเมริกาที่มีความเชื่อมโยงกับการก่อการร้าย จะต้องได้รับโทษอย่างหนักโดยไม่มีโอกาสได้รับการพักโทษตลอดชีวิต

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127