สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 157

ตอนที่ 157: แชมเปญ สเต็ก และการแช่น้ำอุ่น

ลุคกลอกตา “นั่นมันก็แค่ อ่างอาบน้ำใบใหญ่ เท่านั้นแหละน่า อีกอย่างอ่างที่บ้านเธอก็ปรับให้น้ำอุ่นได้ด้วยนะ จะลงไปแช่ตอนนี้เลยก็ได้ถ้าอยากน่ะ”

ดวงตาของเซลิน่าเป็นประกายวิบวับ “ที่รักขา—”

ลุครีบเบรก “เดี๋ยวก่อน! ขอผมคิดดูอีกที”

หลังจากพิจารณาดูแล้ว ลุคก็ตัดสินใจที่จะไม่โต้เถียงกับทากากิอีกต่อไป

ทากากิเป็นชายแก่ที่ประสบความสำเร็จ ทั้งดื้อรั้นและชาญฉลาด ลุคไม่มั่นใจเลยว่าเขาจะสามารถโน้มน้าวให้ชายคนนั้นเปลี่ยนใจได้

หากทากากิเชื่อว่าชีวิตของเขามีค่าเท่ากับวิลล่าหลังนี้ ลุคก็ไม่มีอะไรจะพูด ลุคแค่จะยื่นมือเข้าช่วยอีกครั้งหากทากากิต้องการในอนาคต

ลุครู้ดีว่านั่นอาจจะเป็นแผนการของทากากิมาตั้งแต่แรก

เมื่อพิจารณาจากความสามารถของลุค วันหนึ่งทากากิอาจจะต้องขอความช่วยเหลือจากเขา บ้านหลังนี้จึงเป็นทั้งการแสดงความขอบคุณและการลงทุนล่วงหน้า

บ้านหลังนี้อาจมีมูลค่ามหาศาล แต่มันก็ยังเป็นเพียงเศษเงินสำหรับทากากิ

มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยที่จะยกบ้านหลังนี้ให้ไป ตราบใดที่มันช่วยให้เขายังสามารถติดต่อกับลุคได้ หากในอนาคตจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากลุค

หลังจากลุคตรวจสอบบ้านเรียบร้อย เขาก็โทรหาทากากิ “ขอบคุณครับคุณทากากิ ผมพอใจกับบ้านหลังนี้มากครับ”

ทากากิทำเพียงยิ้มตอบ “วิเศษมากครับนักสืบลุค ไว้ติดต่อกันนะครับ”

ลุคหัวเราะหึๆ “ครับ ผมหวังว่าคงไม่ได้รบกวนเวลาของคุณนะ ลาก่อนครับ”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ ลุคก็ส่ายหน้า ก่อนจะเก็บเรื่องของชายชราจอมเจ้าเล่ห์นั้นออกไปจากความคิด

เขาพูดกับเซลินาว่า

“กลับบ้านไปเอาชุดว่ายน้ำก่อนเถอะ เว้นแต่ว่าเธอจะตั้งใจลงสระทั้งชุดชั้นใน”

เซลิน่าอุทานด้วยความดีใจสุดขีดแล้วรีบไปเอารถทันที

หลังจากขนของไปกลับอยู่หลายรอบ พวกเขาก็ย้ายข้าวของจำเป็นส่วนใหญ่มายังบ้านใหม่

ลุคสังเกตเห็นว่าเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าในวิลล่าแทบจะไม่ได้ถูกใช้งานเลย

วิลล่าหลังนี้เดิมทีน่าจะมีเพียงเฟอร์นิเจอร์พื้นฐาน และทากากิคงจะสั่งให้เอาของอย่างอื่นมาลงเพิ่มให้ภายในช่วงครึ่งวันที่ผ่านมานี้เอง

มันดูอบอุ่นและสะดวกสบาย ไม่ได้ดูโอ้อวดจนเกินงามเลย

ทากากิคงจะเลือกวิลล่าที่ดูเรียบง่ายแบบนี้เพราะเขาเห็นว่าลุคเป็นคนติดดิน

และก็จริงอย่างที่คิด ลุคค่อนข้างพอใจกับมันมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ครอบครัวของลุคก็ไม่จำเป็นต้องไปนอนโรงแรมอีกต่อไป แถมยังมีห้องเหลือเฟือสำหรับเซลิน่าด้วย

เซลิน่าเป็นพวกสายลุยเสมอ เมื่อจัดของเสร็จเธอก็รีบไปทดลอง "อ่างอาบน้ำใบใหญ่" ที่หลังบ้านทันที

ส่วนลุคก็เตรียมวัตถุดิบที่เขานำมาเพื่อทำมื้อค่ำ

เนื่องจากวันนี้ย้ายเข้าบ้านใหม่ ลุคคิดว่าเขาควรทำอะไรที่มันดูมีระดับสักหน่อย

แชมเปญเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ และพวกเขาจะไม่นั่งกินที่โต๊ะอาหาร แต่จะไปกินกันที่ริมสระว่ายน้ำ

ไม่นานนัก เซลิน่าก็วิ่งกลับมาอย่างตื่นเต้นและบอกลุคว่าเธอรู้วิธีเปิดระบบนวดในอ่างใหญ่แล้ว

ลุคพยักหน้าและให้เธอช่วยยกจานอาหารออกไปที่หลังบ้าน

จากนั้นเซลิน่าก็วางถังน้ำแข็งลง สลัดผ้าออก แล้วกระโดดลงไปในน้ำ พลางหมุนตัวไปรอบๆ ในสระพร้อมกับเสียงหัวเราะ

ก็นะ ในสระที่กว้างยาวอย่างมากแค่สามเมตรคูณสามเมตร การหมุนตัวคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เธอจะทำได้แล้ว

ลุคปล่อยให้เธอเล่นตามใจชอบ เพราะคริสต์มาสปีนี้ค่อนข้างจะน่าเบื่อสำหรับเธอ

ลุควางสเต็กไว้บนถาดริมสระแล้วพูดว่า “เลิกเล่นได้แล้ว มาทานข้าวก่อนเถอะ”

เซลิน่าเชื่อฟังและนั่งลงบนขั้นบันไดข้างหนึ่งของสระน้ำ

เธอยอมรับการปรนนิบัติจากลุคอย่างมีความสุขและพูดว่า “ฉันไม่รู้เลยนะว่านายน่ะดูแลคนอื่นเก่งขนาดนี้ด้วย!”

ลุคยิ้ม เขาหย่อนขาลงในน้ำอุ่นพลางทอดสายตาไปทางทิศตะวันตก

ที่นี่คือฝั่งตะวันตกของเบเวอร์ลีฮิลส์ และหลังบ้านหันไปทางทิศตะวันตกพอดี แถวนี้ไม่มีตึกสูงเลย วิวที่เห็นจึงงดงามมาก

แม้ว่าการเดินทางจากที่นี่จะไกลขึ้น แต่ลุคไม่คิดว่าเซลิน่าจะอยากกลับไปอยู่ที่อพาร์ตเมนต์เก่าอีกแล้ว

การได้ลิ้มรสสเต็ก จิบแชมเปญ และฟังคำถามที่โพล่งออกมาเป็นพักๆ ของเซลิน่า ทำให้ลุครู้สึกว่าชีวิตของเขามันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

ดวงดาวบนท้องฟ้าทอแสงประกายราวกับโคมไฟดวงเล็กๆ ในยามค่ำคืน

วันต่อมา ลุคไปที่กรมตำรวจตามคำขอของดัสติน

เนื่องจากเซลิน่าเอารถไปรับครอบครัวของเขา ลุคจึงต้องนั่งรถเมล์ไปแทน

วันนี้เขาสวมชุดวอร์มเพราะเขาไม่ได้มาทำงาน แต่มาเพื่อพบดัสติน

มีคนอื่นอยู่ในห้องทำงานของดัสติน ลุคจึงนั่งรออยู่ข้างนอกครู่หนึ่ง

ไม่นานนัก คนคนนั้นก็เดินออกมาและยิ้มให้ลุค “บอสเรียกหานายน่ะ”

ลุคพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้อง “บอสครับ มีอะไรเหรอ?”

ดัสตินชี้ไปที่ประตู “ปิดประตูด้วย”

ลุครู้ทันทีว่าพวกเขากำลังจะคุยเรื่องที่เป็นความลับ

หลังจากประตูปิดสนิท ดัสตินถามว่า “นายโน้มน้าวทากากิยังไง? เขาบอกว่าจะไม่มอบเงินรางวัลให้นายแล้ว”

ลุคบอกความจริง “ผมขอให้เขาให้อย่างอื่นที่มันไม่สะดุดตาแทนครับ”

ดัสตินไม่ได้ซักไซ้ต่อเพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว

แค่นี้เขาก็รู้สึกแย่พอแล้วที่เคยเปรยให้ลุคปฏิเสธของขวัญ มันคงไม่เหมาะสมถ้าเขาจะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องรางวัลใหม่ของลุคอีก

เขาพยักหน้าและพูดว่า “ทากากิยังบอกอีกว่าเขาจะบริจาคเงินส่วนตัว 500,000 ดอลลาร์ให้แผนกคดีอาชญากรรมร้ายแรง เพื่อให้เราซื้ออุปกรณ์เพิ่ม”

ลุคยักไหล่แล้วพูดว่า “ก็ดีครับ”

ดัสตินถึงกับพูดไม่ออก ก่อนจะลดเสียงลงในอีกครู่ต่อมา “ใช่ มันดีมาก แล้วนายมีความเห็นยังไงบ้าง? ผู้บัญชาการบอกว่าเขาสามารถให้สิทธิพิเศษกับนายได้นะ”

ลุครู้สึกแปลกใจ “สิทธิพิเศษอะไรครับ?”

ดัสตินกระแอมแล้วพูดว่า “ก็อย่างเช่น ถ้านายไปเรียนต่อจนได้ปริญญาและสอบผ่านภาค ก. (Civil Service Test) นายจะได้เลื่อนตำแหน่งทันทีที่ได้ใบประกาศมาเลย”

ลุคทำหน้าผิดหวัง เขาไม่ได้สนใจเรื่องการเลื่อนตำแหน่งเลยสักนิด “ผมอยากได้เงินมากกว่าครับ”

ดัสตินชะงัก “อะไรนะ?”

ลุคบอกว่า “ผมยังเด็กเกินไปครับ มันไม่ดีแน่ถ้าผมเลื่อนตำแหน่งเร็วเกินไป ผมว่าผมเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากระดับล่างไปก่อนดีกว่า”

ดัสตินไม่อยากจะเชื่อ “นายพูดจริงเหรอ?”

ลุคพยักหน้า “ครับ ผมคิดว่าจะยังไม่พิจารณาเรื่องเลื่อนตำแหน่งไปอีกสักสองสามปี ตอนนี้ถ้าได้ขึ้นเงินเดือนก็น่าจะดีครับ”

หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง ดัสตินก็พูดว่า “เอาเถอะ แบบนั้นก็ได้เหมือนกัน”

เขายังไม่ค่อยปักใจเชื่อนัก “นายไม่อยากเลื่อนตำแหน่งจริงๆ เหรอ?”

ลุคพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ครับ ผมก็เคยบอกเอลซ่าไปแบบนี้เหมือนกัน ผมเพิ่งทำงานได้แค่ครึ่งปีเอง ไม่ต้องรีบหรอกครับ”

ดัสตินนึกขึ้นได้ว่า ถ้าพูดกันตามเทคนิคแล้ว ลุคเพิ่งจะเป็นตำรวจในเมืองใหญ่ได้เพียงสามเดือนเท่านั้นเอง

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127