สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 154

ตอนที่ 154: เอาใจเซลิน่า

ลุครู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นเซลิน่านอนดูทีวีอย่างเกียจคร้านอยู่บนโซฟา

การเห็นเธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตของเขาก็สุขสบายไปด้วยเช่นกัน! นั่นคือสิ่งที่ลุคคิดอยู่ในใจ

ส่วนเซลิน่าทำเพียงเหลือบมองเขาแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร

ลุคทักทายเธอแล้วเดินไปหาของกินในตู้เย็น ครู่ต่อมาลุคก็อุทานลั่น “เซลิน่า เนื้อวัวหายไปไหนหมด? แล้วไก่อบกับเค้กล่ะ?”

ลุคมีเหตุผลสมควรที่จะช็อก เพราะอาหารทั้งหมดนั่นเขาเตรียมไว้สำหรับกินสองคน แต่มันกลับหายเกลี้ยง?

ลุคเริ่มสงสัย ลุคเดินไปหาเซลิน่าแล้วจ้องมองเธออย่างพินิจพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว เลิกชายเสื้อเธอขึ้นจนเห็นหน้าท้อง

เซลิน่าแผดเสียงอย่างโมโห “ทำบ้าอะไรของนายยะ ไอ้คนฉวยโอกาส?”

ลุคมองไปที่พุงที่ป่องออกมาของเธอจนพูดไม่ออก “เธอคงไม่บอกฉันหรอกนะว่าท้องได้สามเดือนภายในวันเดียว?”

เซลิน่าหลบสายตาอย่างมีพิรุธ “ก็นายบอกเองว่าจะไม่กลับมา ฉันเลยคิดว่าไม่จำเป็นต้องเหลือของกินไว้ให้นายไง”

ลุคกุมขมับ “นี่เธอไม่รู้สึกอิ่มบ้างเลยเหรอ?”

เซลิน่าตอบแบบหน้าตาย “ก็เพราะอิ่มจนจุกอยู่นี่ไง ฉันเลยไม่อยากขยับตัวไปไหนเลย”

ลุคหมดคำจะพูด “เอาเถอะ รออยู่นี่นะ”

ลุคหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วออกไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตจีน ซื้อของกลับมาสองสามอย่าง

พอกลับมาถึง เขาก็เข้าครัวไปต้มน้ำแกงหม้อหนึ่ง แล้วยกออกมาหนึ่งถ้วย “ดื่มนี่ซะ”

เซลิน่าไม่มีท่าทีว่าจะขยับตัวเลย ลุคไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องประคองหัวเธอขึ้นแล้วป้อนน้ำแกงให้

ทันทีที่ลิ้นสัมผัสรสชาติน้ำแกง เธอก็ดูสดชื่นขึ้นมาทันที “ว้าว อร่อยจัง รสเปรี้ยวๆ หวานๆ นายใส่อะไรลงไปน่ะ?”

ลุคบอกว่า “มันทำมาจากพุทราจีน (ฮอว์ธอร์น) ยัมเบอร์รี่แดง แล้วก็น้ำตาล มันช่วยเรื่องการย่อยน่ะ”

เซลิน่าบอกว่า “ขออีกถ้วยสิ”

ลุคบอกว่า “ในครัวยังมีเหลืออีกถ้วยเดียว อีกหนึ่งชั่วโมงค่อยดื่ม”

เซลิน่าทำหน้าผิดหวังทันที “ทำไมไม่ทำมาเยอะๆ ล่ะ?”

ลุคเริ่มมีอารมณ์ “จะได้ให้เธอไปหาของกินเพิ่มหลังจากย่อยของเก่าหมดพุงแล้วงั้นเหรอ?”

เซลิน่าหัวเราะหึๆ “ก็นายมัวแต่ออกไปลัลล้ากับจิเมน่านี่นา ฉันเบื่อจนไม่รู้จะทำอะไรนอกจากกิน”

ลุคบอกว่า “ครึ่งปีมานี้ฉันเพิ่งจะออกไปลัลล้าแค่ครั้งเดียวเองนะ ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงนึกว่าฉันเป็นเกย์ไปแล้ว”

เซลิน่าแค่นเสียง “นั่นเพราะนายไม่พยายามต่างหาก เห็นกลับบ้านตรงเวลาทุกวัน ไม่เคยเห็นนายไปจีบสาวที่ไหนเลย”

ลุคบอกว่า “ที่ฉันรีบกลับบ้านหลังเลิกงานก็เพราะต้องมาทำกับข้าวให้เธอกินไง นี่เธอกำลังบ่นเรื่องนี้อยู่เหรอ?”

พูดจบเขาก็ยื่นมือไปวางบนหน้าท้องของเธอ แล้วเริ่มคลึงเบาๆ เป็นวงกลมตามเข็มนาฬิกา

เขาไม่ได้ใช้แรงมากนัก เซลิน่าสูดหายใจยาวด้วยความรู้สึกสบายตัว “นายกำลังทำอะไรน่ะ?”

ลุคบอกว่า “จำไว้ว่าฉันทำยังไงและใช้แรงแค่ไหน วนตามเข็มนาฬิกาแบบนี้ มันจะช่วยเรื่องระบบย่อยนะยัยหมู” จากนั้นเขาก็หยุดมือ

เซลิน่านอนแหมะอยู่บนโซฟา “ทำไมไม่ทำต่อให้ฉันล่ะ? ฉันไม่อยากขยับตัวเลย”

ลุคบอกว่า “ที่ไม่อยากขยับก็เพราะอิ่มเกินไปนั่นแหละ” เขาไปล้างมือแล้วเข้าครัวไปทำอาหารกินเอง

ในเมื่อเซลิน่าฟาดมื้อเย็นของเขาไปเรียบร้อย เขาก็ต้องทำใหม่

โชคดีที่เขาซื้อวัตถุดิบไว้เยอะสำหรับช่วงวันหยุด มีทั้งเนื้อวัวและเนื้อไก่หมักไว้เพียบ

เขาผัดเนื้อวัวอย่างรวดเร็วแล้วทำเป็นแซนด์วิช กินคู่กับนมหนึ่งแก้ว

คราวนี้เซลิน่าไม่ได้มาแย่งเขา กินดูเหมือนเธอจะอิ่มจริงๆ

เธอนอนเล่นบนโซฟา ใช้มือขวาลูบพุงที่ป่องออกมาเล็กน้อย ส่วนมือซ้ายก็กดรีโมทเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อยๆ

แล้วเธอก็เปลี่ยนมาเจอช่องข่าวที่กำลังรายงานเหตุการณ์ที่นากาโตมิ พลาซ่า เมื่อคืนนี้

พิธีกรรายการข่าวกำลังคุยกันอย่างออกรส ไม่นานนักภาพบนจอก็ปรากฏเปลหามศพที่คลุมด้วยผ้าขาว

พิธีกรคนหนึ่งกล่าวว่า “เท่าที่ทราบ มีการยิงปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างตำรวจและกลุ่มโจรที่นากาโตมิ พลาซ่า เมื่อคืนนี้ ตำรวจสังหารโจรไป 37 ศพ และบาดเจ็บ 7 ราย ส่วนฝั่งเจ้าหน้าที่ตำรวจเสียชีวิต 3 นาย และบาดเจ็บ 7 นาย มีตัวประกันเสียชีวิต 1 ราย”

ลุคเริ่มคำนวณในใจ

มีตำรวจสองนายอยู่ในรถหุ้มเกราะ และหน่วย SWAT อีกแปดนายที่บุกเข้าไปในตึก สรุปคือความสูญเสียทั้งหมดเกิดกับฝ่ายตำรวจงั้นเหรอ?

ลุคไม่อยากเห็นความสูญเสียมากมายขนาดนี้ในฝั่ง LAPD โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเกิดจากการสั่งการที่งี่เง่าของใครบางคน

เซลิน่าเริ่มหูผึ่งแล้วเรียกเขา “ที่รักขา” ด้วยเสียงหวานเจี๊ยบ

ลุครู้ทันทีว่าเธอต้องการอะไรบางอย่าง “มีอะไรก็ว่ามาเลย”

เซลิน่าถามว่า “นายฆ่าไปกี่คน?”

ลุคนิ่งนับครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า “ไม่แน่ใจแฮะ ที่ยืนยันได้คือฆ่าไป 11 เจ็บ 4 แต่ที่เหลือไม่รู้ว่าตายไปเท่าไหร่”

เซลิน่ารู้สึกแปลกใจ “ไม่รู้เหรอ?” เธอรู้ว่าลุคมีสายตาและหูที่ยอดเยี่ยม

ลุคยักไหล่ “ฉันใช้ปืน UMP สาดใส่รถตู้สองคัน ไม่รู้ว่ามีโจรอยู่ในนั้นกี่คน แต่น่าจะเกินยี่สิบคนนะ”

เซลิน่าตาโตอย่างตื่นเต้น “ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ? คราวหน้าฉันจะลองบ้าง”

ลุคกลอกตา “ถ้าไม่มีจอห์น แม็คเคลน ฉันก็ทำไม่ได้หรอก พวกมันคงไม่ถอยกรูไปที่รถตู้พร้อมกันแบบนั้นถ้าไม่คิดว่ากำลังสู้กับคนจำนวนมากอยู่”

เซลิน่าครุ่นคิดตาม “อ๋อ เข้าใจแล้ว สรุปคือเราควรแอบดูอยู่เงียบๆ ระหว่างปฏิบัติงาน แล้วค่อยโดดออกมาตอนจบเพื่อชิงผลงานสินะ”

ลุคคิดตามแล้วพยักหน้า “ใช่เลย ถ้าบุ่มบ่ามพุ่งออกไปข้างหน้าก่อนเพื่อน ส่วนใหญ่ก็มีแต่จะไปตายเปล่านั่นแหละ”

จังหวะนั้น ข่าวรายงานต่อว่า “กลุ่มโจรเหล่านี้แสร้งทำเป็นผู้ก่อการร้ายและเรียกร้องให้รัฐบาลอเมริกาปล่อยตัวสมาชิกกองทัพปลดปล่อยแห่งชาติไอริช 7 คน, พยัคฆ์ทมิฬอีแลม 6 คน และกลุ่มรุ่งอรุณแห่งเอเชีย (Asian Dawn) อีก 3 คน ทว่าในเวลาต่อมาพบว่าเป็นเพียงแผนลวง เนื่องจากกลุ่มรุ่งอรุณแห่งเอเชียไม่มีตัวตนอยู่จริง แต่เป็นชื่อที่หนังสือพิมพ์เกรดต่ำฉบับหนึ่งปั้นแต่งขึ้นมา เป้าหมายที่แท้จริงของพวกโจรคือพันธบัตรไม่ระบุชื่อมูลค่า 640 ล้านในห้องนิรภัยของบริษัทนากาโตมิ”

เซลิน่าอ้าปากค้าง “ว้าว เงินมหาศาลเลยนะนั่น”

ทันใดนั้นเธอก็ตาเป็นประกาย “แบบนี้แปลว่านายจะได้เงินรางวัลนำจับอีกแล้วใช่ไหม?”

ลุคพยักหน้าแล้วบอกว่า “ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น ขึ้นอยู่กับบริษัทนากาโตมิด้วย แต่ต่อให้บริษัทไม่ให้ กรมตำรวจของเราก็น่าจะให้อะไรบ้างแหละ จริงไหม?”

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127