สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 152

ตอนที่ 152: คำเตือนจากรองผู้อำนวยการ

หัวหน้าหน่วยรบพิเศษส่ายหัว “เกรงว่าคงไม่ได้ครับ ท่านรองผู้อำนวยการต้องการพบคุณ”

“หืม?” ลุคค่อนข้างประหลาดใจ

รองผู้อำนวยการ (Deputy Director) หรือที่เรียกกันว่ารองผู้บัญชาการตำรวจ (Deputy Chief)

มีเพียงสองตำแหน่งเท่านั้นที่อยู่เหนือรองผู้บัญชาการตำรวจขึ้นไป นั่นคือ ผู้ช่วยผู้บัญชาการตำรวจ (Assistant Chief) และผู้บัญชาการตำรวจ (Chief of Police)

แต่สองตำแหน่งสูงสุดนั้นในความเป็นจริงมักจะดูแลเรื่องงานบริหารมากกว่าเรื่องคดีเอง

รองผู้บัญชาการตำรวจต่างหากที่เป็นผู้บัญชาการระดับสูงสุดเมื่อพูดถึงการลงพื้นที่ทำคดีจริงๆ และจะลงมาดูแลเฉพาะคดีสำคัญเท่านั้น

ลุคพาทากากิและจิเมน่าไปที่อีกฝั่งของลานจอดรถและขับรถฟอร์ดของเขาออกไป

เขาถูกหยุดที่ทางออก หลังจากแสดงตราตำรวจ รวมถึงตัวเขาและรถถูกตรวจสอบอย่างละเอียด เขาก็ได้รับอนุญาตให้ผ่านไปได้ในอีกไม่กี่นาทีต่อมา

ลุคไม่อยากนั่งรถเมล์ไปทำงานพรุ่งนี้ ดังนั้นเขาจึงต้องขับรถของตัวเองออกมาให้ได้

ลุคขับรถฟอร์ดไปยังจุดที่ได้รับแจ้งว่ารองผู้อำนวยการรออยู่ เขาลงจากรถและถามตำรวจผิวดำคนหนึ่งว่า “บอกผมได้ไหมครับว่ารองผู้อำนวยการโรบินสันอยู่ที่ไหน?”

ชายผิวดำคนนั้นอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ “ลุค คูลสัน ใช่ไหม?”

ลุคตอบ “ผมเองครับ”

ตำรวจผิวดำคนนั้นบอกว่า “ผมบาวเออร์ ตามผมมา”

ลุคเดินตามเขาไปที่ด้านหลังของรถบัญชาการ ที่นั่นเขาเห็นชายผิวขาวอายุประมาณ 40-50 ปี

บาวเออร์พูดขึ้นว่า “ท่านครับ ลุคมาแล้วครับ”

ชายผิวขาวคนนั้นยื่นมือมาจับกับลุคด้วยความยินดี “ยินดีที่ได้รู้จัก นักสืบลุค คูลสัน ผมดวน โรบินสัน ผมภูมิใจในสิ่งที่คุณทำมาก คุณเป็นเจ้าหน้าที่ที่โดดเด่นของ LAPD ผมจะ...”

ลุคขัดจังหวะเขาอย่างเกรงใจ “รองผู้อำนวยการโรบินสันครับ ขออนุญาตแนะนำให้รู้จัก นี่คือคุณทากากิ ประธานบริษัทนากาโตมิครับ”

โรบินสันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือออกไป “ยินดีที่ได้พบครับคุณทากากิ” เขารู้ดีว่าบริษัทนากาโตมิคือเป้าหมายที่ถูกโจมตีคืนนี้ เขาจึงรีบพูดว่า “ผมจะสืบสวนคดีนี้อย่างเต็มที่แน่นอน โปรดวางใจได้ครับ”

ทว่า ทากากิกลับส่ายหัว “สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้มันชัดเจนอยู่แล้วครับ”

โรบินสันทำหน้าเหวอ “เอ่อ...”

ทากากิค้อมตัวให้ลุคอีกครั้ง “ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้ ถ้าเป็นไปได้ ผมหวังว่าจะได้ต้อนรับคุณที่บ้านของผมในวันพรุ่งนี้”

ลุคกลอกตาและยิ้มออกมา “คุณทากากิครับ ผมมั่นใจว่าคุณคงจะยุ่งมากในอีกสองสามวันข้างหน้า เอาเป็นว่าทิ้งช่องทางติดต่อไว้ให้ผม แล้วเราค่อยคุยกันทีหลังดีไหมครับ?”

ขณะพูด เขาเหลือบมองไปทางตึกนากาโตมิ พลาซ่า

พูดกันตามตรง นักสืบจอห์นทำความเสียหายให้กับตึกด้วยระเบิด C4 ที่ชั้นสอง มากกว่าที่พวกผู้ก่อการร้ายทำเสียอีก

บริษัทนากาโตมิคงต้องใช้เวลาพักใหญ่ในการซ่อมแซมตึกนี้

ทากากิครุ่นคิดครู่หนึ่งและเห็นด้วยกับเขา เขายื่นนามบัตรให้ลุคด้วยสองมือ

ลุครับมาด้วยสองมือเช่นกัน เขาเห็นว่าเป็นนามบัตรส่วนตัวที่มีเพียงเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวและชื่อเท่านั้น

ซึ่งพนักงานส่วนใหญ่ในนากาโตมิไม่มีทางรู้เบอร์นี้แน่นอน

ลุคกล่าวขอบคุณพร้อมรอยยิ้มและเฝ้ามองเขายืนคุยกับโรบินสัน ไม่นานนักก็มีรถลีมูซีนมารับคุณทากากิไป

จากนั้นลุคจึงหันไปพูดกับโรบินสันอีกครั้ง “ท่านครับ แฟนผมขวัญเสียกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาก ผมขอพาเธอไปส่งที่บ้านก่อนได้ไหมครับ?”

โรบินสันเข้าใจความหมายของลุคทันที เขาบอกว่า “ได้สิ คุณไปได้ในอีกสักครู่ แต่พรุ่งนี้เช้าคุณต้องไปรายงานตัวที่สำนักงานใหญ่ด้วยนะ”

โรบินสันส่งสัญญาณบางอย่างแล้วพาลุคไปที่มุมหนึ่ง “ลุค จำไว้นะว่า LAPD คือคนคลี่คลายคดีนี้ทั้งหมด เข้าใจไหม?”

ลุคงง “แล้วนักสืบจอห์น แม็คเคลน ล่ะครับ?”

โรบินสันไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องใหญ่ “นั่นเป็นเรื่องระหว่างเรากับ NYPD แต่ FBI ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ตกลงไหม?”

ลุคประหลาดใจ “FBI? พวกเขาอยู่ที่ไหนกันครับ?” โรบินสันแสยะยิ้ม “ก็บนเฮลิคอปเตอร์นั่นไง”

ลุคสบถออกมาทันที ไอ้พวกเวร ทำเอาโรบินสันถึงกับตกใจ

ลุคพูดอย่างโกรธแค้น “ตอนที่ผมพาตัวประกันขึ้นไปบนดาดฟ้า พวกบนเฮลิคอปเตอร์ยิงใส่ผมและเกือบจะฆ่าผมตาย พวกเจ้าหน้าที่ FBI พวกนั้นไม่มีความระมัดระวังหรือความเป็นมืออาชีพเลยสักนิด”

โรบินสันรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากเจอประสบการณ์แบบนั้น ลุคคงไม่มีทางพูดจาดีๆ เกี่ยวกับ FBI แน่นอน

โรบินสันตบไหล่เขาอย่างพอใจ “แค่นั้นแหละ คืนนี้ไปพักผ่อนกับแฟนให้เต็มที่นะ” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์

ลุคหัวเราะหึๆ “ครับท่าน!”

โรบินสันหัวเราะและบอกให้เขาไปได้

ลุคทำความเคารพและพาจิเมน่าไปที่รถของเขา

พวกเขาไม่ได้กลับไปที่หอพักของจิเมน่า เพราะรูมเมทของเธอคงได้ยินเสียงแน่ๆ หากพวกเขาส่งเสียงดัง แถมที่นั่นยังมีแค่ห้องน้ำรวมด้วย

ลุคตัดสินใจไปที่โรงแรม

เนื่องจากเขายังไม่ได้ใช้เงินที่ได้มาจากเซอเกย์มากนัก ลุคจึงพาจิเมน่าไปที่โรงแรมเบเวอร์ลีฮิลส์ (Beverly Hills Hotel) และจองห้องสูทสุดหรูราคาคืนละแปดร้อยดอลลาร์

พวกเขายิ้มให้กัน จากนั้นก็พากัน "เยี่ยมชม" ทั้งห้องน้ำ หน้าต่างกระจก โต๊ะ โซฟา และเตียงนอนที่แสนจะนุ่มสบาย

เช้าวันต่อมา ลุคถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์

ลุคหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและได้ยินเสียงดัสติน “นายอยู่ที่ไหน? เซลิน่าบอกว่านายไม่ได้อยู่ที่บ้าน”

ลุคบอกว่า “ผมออกไปกับแฟนเมื่อคืนครับ”

ดัสตินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดอย่างละเหี่ยใจ “นายรู้ไหมว่ากี่โมงแล้ว? สำนักงานใหญ่เพิ่งโทรมา ฉันต้องพานายไปที่นั่นเพื่อสอบสวนเรื่องคดีเมื่อคืน”

ลุคหาววอด “หืม? กี่โมงแล้วครับ?”

ดัสตินบอกว่า “เก้าโมงสิบนาทีแล้ว นายกะจะนอนไปถึงเมื่อไหร่?”

ลุคโอ้เอ้ไม่ได้แล้ว “โอเคครับ ผมจะไปถึงแผนกในอีกสามสิบนาที”

ดัสตินบอกว่า “นายมีเวลาแค่ยี่สิบนาที” แล้วเขาก็วางสายไป

ลุคจิ๊ปาก ตอนขอให้ช่วยล่ะพูดจาดีเชียว พอหมดประโยชน์แล้วล่ะเปลี่ยนเสียงเชียวนะบอส

อีกด้านหนึ่ง จิเมน่ายังคงหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง

ลุคเรียกเธอแต่พบว่าปลุกไม่ตื่น เขาจึงไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน

หลังจากทำธุระเสร็จ เขาเตรียมเงินหนึ่งพันดอลลาร์และโน้ตทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงใต้โทรศัพท์มือถือของจิเมน่า จากนั้นเขาก็ออกจากห้องไปด้วยอารมณ์ที่ดี

ลุคกำชับพนักงานต้อนรับว่าห้ามใครเคาะประตูห้องจนกว่าจะถึงเที่ยง ก่อนจะขับรถไปทำงานในที่สุด

สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นค่อนข้างน่าเบื่อ ดัสตินพาเขาไปที่พาร์คเซ็นเตอร์ (Park Center) ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของ LAPD

ดวน โรบินสัน ที่เขาเจอเมื่อคืนก็อยู่ที่นั่นด้วย และยังเข้ามาจับมือกับลุคพร้อมรอยยิ้ม อย่างไรก็ตาม วันนี้ท่านรองผู้อำนวยการคนนี้ดูจะสงวนท่าทีมากกว่าเมื่อคืนมาก

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127