สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 151

ตอนที่ 151: มืออาชีพด้านการฉกผลงาน

จอห์นยิ้มอย่างขื่นขมและไม่สามารถทำใจให้สงบลงได้ เขาค่อยๆ ลดปืน UMP ในมือลงแล้วโยนมันทิ้งไปข้างๆ

ฮันส์ยิ้มกว้าง “แบบนั้นแหละดีแล้ว แกควรจะตายไปซะ ไอ้ลูกหมา แกฆ่าลูกน้องฉันไปตั้งกี่คน ทีนี้ก็ลงนรกไป... อั๊ก!”

โป๊ก!

ทันใดนั้น มีบางอย่างพุ่งมาจากด้านหลังและกระแทกเข้าที่ท้ายทอยของฮันส์อย่างจัง

ฮันส์ทรุดตัวลงและหมดสติไปทันที

จอห์นยืนอึ้ง นั่นมันดูเหมือน... ลูกเบสบอลเหรอ?

เขามองดูฮันส์ที่นอนสลบไสลอยู่อย่างมึนงง

ปืน Beretta 92F ยังคงถูกแปะเทปกาวไว้ที่หลังของเขา ในตำแหน่งที่หยิบได้ถนัดพอดีเมื่อเขายกมือขึ้น ซึ่งเดิมทีมันถูกเตรียมไว้เป็นไม้ตายสุดท้ายของเขา

ลุคยิ้มและเดินออกมาจากหลังเสาคอนกรีต “ดีใจที่เห็นว่าคุณไม่เป็นไรนะ นักสืบจอห์น”

จอห์นประหลาดใจ “นาย...” เอาอะไรมาคิดว่าฉันไม่เป็นไร? ฉันบาดเจ็บไปทั้งตัว—ไม่โอเคเลยสักนิดเว้ย!

ลุคกางมือออกแล้วพูดว่า “ยกโทษให้ผมด้วยนะ แต่ฮันส์ตายไม่ได้ LAPD ต้องการตัวมันแบบเป็นๆ เพื่อสอบปากคำ ผมเลยต้องทำให้เขาสลบไปแทน”

ทันใดนั้น เขาก็ยกมือขึ้นและเหนี่ยวไกปืน M1911

ในรถฟอร์ด หัวของชายผิวดำคนหนึ่งฟุบลงกับพวงมาลัย และปืน M1911 ก็หลุดออกจากมือของเขา

เมื่อมองดูคู่รักแม็คเคลนที่ยังอยู่ในอาการตื่นตระหนก ลุคก็อดไม่ได้ที่จะเตือนพวกเขา “คุณควรไปทำแผลนะ จอห์นดูเหมือนจะเจ็บหนักมากเลย”

สีหน้าของจอห์นเปลี่ยนไปทันที

ที่เขายังยืนอยู่ได้จนถึงตอนนี้ก็เพราะใช้แรงใจล้วนๆ

ตอนนี้ฮันส์สลบไปแล้วและไม่มีอาชญากรคนไหนโผล่ออกมาอีก จอห์นจึงไม่สามารถทนต่อความเจ็บปวดที่แสนสาหัสได้อีกต่อไป เขาจึงทรุดตัวลงทันที

ลุคเข้าไปพยุงจอห์นและพาเขาไปพักหลังเสาคอนกรีตที่อยู่ห่างออกไป เพื่อไม่ให้เขาถูกลอบยิงกะทันหันโดยอาชญากรที่อาจยังรอดชีวิตอยู่ในรถตู้ ฮอลลี่เดินตามเขาไป ในที่สุดคู่รักคู่นี้ก็หยุดทะเลาะกันเสียที

ลุคโทรหาดัสติน “บอสครับ เรียบร้อยแล้ว”

ดัสตินถาม “ว่าไงนะ?”

ลุคกล่าวว่า “ฮันส์ กรูเบอร์ หัวหน้ากลุ่มอาชญากรถูกจับได้แล้วครับ ตัวประกันอยู่บนดาดฟ้า กำลังรอเฮลิคอปเตอร์ ผมไม่ได้นับจำนวนที่แน่นอน แต่มีอาชญากรบาดเจ็บหรือล้มตายไปประมาณสามสิบคนครับ”

ดัสตินถึงกับอ้าปากค้าง นี่ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงหลังจากที่เขาคุยกับลุค ทุกอย่างก็จบลงแล้วเหรอ?

ดัสตินอดไม่ได้ที่จะถามย้ำอีกครั้ง “นายแน่ใจนะ?”

ลุคคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “บอกหน่วยรบพิเศษให้เข้ามาทางลานจอดรถใต้ดินได้เลยครับ ผมคุมพื้นที่ตรงนี้ไว้หมดแล้ว แต่อาจจะมีอาชญากรบางส่วนซ่อนตัวอยู่ที่ชั้นหนึ่งนะครับ อ้อ อีกอย่าง พวกมันดูเหมือนจะพกระเบิด C4 มาเยอะมากด้วย”

ดัสตินรับคำทันที

ลุคนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วเตือนเขาว่า “อย่างไรก็ตาม มีปัญหานิดหน่อยครับ”

ดัสตินเริ่มกังวล “มีตัวประกันถูกฆ่าเหรอ?”

ลุคบอกว่า “เท่าที่ผมทราบคือไม่มีครับ แต่ว่าอาชญากรมากกว่าสิบคนถูกจัดการโดยนักสืบจอห์น แม็คเคลน จากนิวยอร์กเพียงคนเดียว เขามีส่วนช่วยอย่างมากในการจับกุมฮันส์ด้วยครับ”

ดัสตินรู้สึกเสียวฟันขึ้นมาทันที “อะไรนะ? ทำไมเขาถึงไปอยู่ที่นั่นได้?”

ลุคตอบว่า “เพราะภรรยาของเขาเป็นผู้จัดการอาวุโสที่บริษัทนากาโตมิครับ และเขามาพักร้อนเพื่อเยี่ยมภรรยา”

“เวรเอ๊ย!” ดัสตินอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ความดีความชอบในเหตุการณ์นี้ก็ต้องถูกแบ่งส่วนกันไป

เมื่อเห็นสภาพที่ดูยับเยินของนักสืบจอห์น ลุคก็แอบรู้สึกผิดนิดๆ ที่ใช้จอห์นเป็นตัวล่อ

ทุกอย่างจบลงด้วยดี และเขาก็ได้ช่วยภรรยาของจอห์นไว้ด้วย อย่างไรก็ตาม ผลงานของนักสืบจอห์นก็ไม่สามารถมองข้ามได้

นอกจากนี้ ถ้าไม่มีจอห์นอยู่ ลุคคงจะถูกตามตื้อทั้งจากแผนกของเขาเองและแผนกของเขตเซ็นทรัล แต่ตอนนี้ถ้าทั้งสองแผนกอยากจะแย่งชิงผลงานกัน พวกเขาจะต้องไปถกเถียงกับ NYPD ก่อน

มันง่ายกว่าเสมอที่คนฝ่ายเดียวกันจะหาข้อตกลงร่วมกันได้เมื่อพวกเขามีศัตรูร่วมกันจากภายนอก

ยิ่งไปกว่านั้น ลุคไม่ได้สนใจเรื่องเหรียญตราหรือรางวัลเกียรติยศใดๆ สิ่งที่เขาต้องการคือแต้มประสบการณ์และคะแนนผลงานที่ระบบจะมอบให้เขาต่างหาก

ดัสตินดำเนินการอย่างรวดเร็วมาก

สิบนาทีต่อมา เจ้าหน้าที่ตำรวจกลุ่มใหญ่ก็บุกเข้ามาในลานจอดรถใต้ดิน

ลุครู้สึกเบาใจขึ้นเมื่อรู้ว่าผู้บัญชาการปฏิบัติการครั้งนี้ส่งกำลังมามากกว่าหน่วยสวาทแค่แปดคน

ลุคสมัครใจโยนอาวุธทั้งหมดทิ้งไป เหลือไว้แค่ปืนพกส่วนตัวก่อนที่พวกเขาจะมาถึง

พวกที่มาใหม่ไม่ได้สั่งให้เขาหมอบลงกับพื้นเหมือนที่ทำกับผู้ต้องสงสัย หัวหน้าทีมถามขึ้นว่า “ลุค คูลสัน?”

ลุคแสดงตราตำรวจที่แขวนอยู่บนคอ หัวหน้าทีมเหลือบมองแล้วทำความเคารพเขา “ขอบคุณสำหรับผลงานในปฏิบัติการครั้งนี้ครับ”

“ยินดีครับ” ลุคพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เขากำลังอารมณ์ดี

เขาพยักพเยิดไปยังคนสองคนที่อยู่ข้างๆ “นี่คือนักสืบจอห์น แม็คเคลน จาก NYPD คุณควรรีบพาเขาส่งโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด ส่วนข้างๆ เขาคือคุณฮอลลี่ ภรรยาของเขาครับ”

หัวหน้าหน่วยรบพิเศษเพียงแค่พยักหน้า

ลุคตบที่รถฟอร์ดข้างๆ แล้วพูดว่า “อีกอย่าง รถคันนี้มีมูลค่า 640 ล้าน ช่วยดูแลให้ดีด้วยนะครับ”

หัวหน้าทีมอึ้งไป “อะไรนะ?”

ลุคอธิบายว่า “พวกโจรมาที่นี่เพื่อพันธบัตรไม่ระบุชื่อผู้ถือ พวกมันปล้นห้องนิรภัยของนากาโตมิแล้วขนพันธบัตรมูลค่า 640 ล้านดอลลาร์ใส่ไว้ในรถคันนี้ อย่าทำหายเชียวนะครับ ไม่อย่างนั้นพวกเราไม่มีใครรับผิดชอบไหวแน่”

หัวหน้าทีมรู้ซึ้งดีว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร

พวกโจรสามารถขโมยพันธบัตรไปได้ส่วนหนึ่งเพราะพวกมันวางแผนมาอย่างแยบยล และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะความประมาทของบริษัทนากาโตมิ

แต่ถ้าพันธบัตรเกิดหายไปอีกครั้งภายใต้การดูแลของตำรวจ คนใน LAPD จำนวนมากคงต้องตกงาน

หัวหน้าหน่วยรบพิเศษรีบสั่งลูกน้องบางส่วนให้เข้าคุ้มกันรถฟอร์ดทันที

ทันใดนั้น ลุคนึกขึ้นได้ว่าเขาทิ้งคนไว้ข้างบนสองคน เขาพูดว่า “ผมต้องขึ้นไปข้างบน มีคนสำคัญสองคนซ่อนตัวอยู่”

หัวหน้าทีมขมวดคิ้ว “ผมสั่งให้ลูกน้องไปพาตัวพวกเขาออกมาได้นะครับ”

ลุคบอกว่า “คนหนึ่งอยู่ที่ชั้น 21 ส่วนอีกคนอยู่ที่ชั้น 23 ผมกำชับพวกเขาไว้เป็นพิเศษว่าห้ามออกมาจนกว่าผมจะไปรับ”

หัวหน้าทีมคิดครู่หนึ่ง จากนั้นจึงส่งลูกน้องสองคนไปกับลุค

ครู่ต่อมา ลุคก็กลับลงมาพร้อมกับทากากิและจิเมน่า หัวหน้าทีมอดไม่ได้ที่จะถามว่า “พวกเขาคือใครครับ?”

เขาค่อนข้างสงสัยว่าทำไมเจ้าหน้าที่หนุ่มสุดเทพคนนี้ถึงต้องซ่อนคนสองคนนี้ไว้

ลุคบอกว่า “นี่คือคุณทากากิ ประธานบริษัทนากาโตมิที่โชคร้ายถูกปล้นครับ ส่วนนี่คือจิเมน่า แฟนสาวของผม ตอนนี้เธอเป็นนักศึกษาฝึกงานอยู่ที่นี่”

หัวหน้าหน่วยรบพิเศษถามอย่างระแวง “สรุปว่า คุณมาที่นี่เพื่อใช้เวลาในคืนคริสต์มาสอีฟกับแฟนเหรอ?”

ลุคพยักหน้าแบบเป็นเรื่องปกติ “แน่นอนสิครับ ไม่งั้นผมที่อยู่คนละแผนกจะถ่อมาจัดการอาชญากรที่นี่ทำไมล่ะ?”

หัวหน้าหน่วยรบพิเศษถึงกับพูดไม่ออก

ลุคถามต่อ “ผมไปได้หรือยังครับ?”

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127