สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 149

ตอนที่ 149: คริสต์มาสอีฟที่แสนวุ่นวาย

ขณะที่พูด ลุคก็รีบค้นร่างของอาชญากรอย่างรวดเร็ว เขาพบแมกกาซีนปืน M1911 สามอัน และแมกกาซีนปืนกลมือ UMP อีกสองอัน

ลุคถอดซองปืนและเสื้อเกราะมาจากอาชญากรคนหนึ่ง แล้วเสียบแมกกาซีนที่เพิ่งค้นมาได้เข้ากับเสื้อเกราะนั้น

กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงนาที

ทุกคนต่างตกตะลึงขณะจ้องมองเจ้าหน้าที่หนุ่มคนนี้ที่ดูจะ "เชี่ยวชาญ" เรื่องการรูดของจากศพเหลือเกิน

ลุคพยักหน้าให้พวกเขา “พวกคุณเตรียมอพยพตอนที่เฮลิคอปเตอร์ตำรวจมาถึงนะ บอกพวกเขาให้รีบกลับมารับคนเพิ่มโดยด่วน ผมจะไปพาตัวประกันที่เหลือขึ้นมาบนดาดฟ้า เข้าใจไหม?”

ตัวประกันทุกคนพยักหน้าหงึกหงัก

ทันใดนั้นลุคก็ยิ้มกว้างออกมา “โอ้ เกือบลืมไปเลย เมอร์รี่คริสต์มาสนะครับ”

ตัวประกันถึงกับพูดไม่ออก พวกเราดูมีความสุข มากเลยมั้งเนี่ย?

ในขณะเดียวกัน ลุคก้าวเข้าไปในลิฟต์เพื่อลงไปยังชั้น 30

แต่จังหวะนั้นเอง ไฟฟ้าในตึกทั้งหลังก็ดับวูบลง

ลุคประหลาดใจ นี่มันย่านใจกลางเมืองลอสแอนเจลิสนะ ไฟดับได้ยังไง?

ตอนนี้เขาติดอยู่ระหว่างชั้น 31 และ 30

ลุคสบถอย่างไร้เสียง เขาพังเพดานลิฟต์แล้วปีนออกมา

เขาใช้แรงงัดประตูลิฟต์ของชั้น 31 ออกอย่างรวดเร็วแล้วคลานออกมาบนพื้น

น่าเสียดายที่แผนการใช้ลิฟต์เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจศัตรูของเขาพังไม่เป็นท่า

ระยะห่างระหว่างลิฟต์กับห้องโถงนั้นค่อนข้างไกล หากการปะทะจำกัดอยู่แค่บริเวณนี้ ตัวประกันก็จะปลอดภัย

การใช้บันไดไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด แต่ตอนนี้ก็เป็นทางเลือกเดียวที่ลุคมี

ไฟฉุกเฉินเริ่มทำงาน แต่มันสลัวกว่าไฟปกติมาก

ลุคได้ยินเสียงนักสืบจอห์นเริ่มเยาะเย้ยผ่านหูฟังอีกครั้ง “ฮันส์ ลูกน้องแกมันอ่อนเกินไป ตายเพิ่มอีกสองศพแล้วนะเว้ย แกควรรีบๆ หน่อย!”

ครู่ต่อมา ฮันส์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “โอ้ งั้นหรอกเหรอ? ที่แกผยองได้ขนาดนี้เพราะคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกเป็นใครสินะ? เหอะๆ นักสืบจอห์น แม็คเคลน ที่นี่ไม่ใช่ลิตเติ้ลนิวยอร์กหรอกนะ”

ลุคค่อนข้างช็อก ฮันส์รู้ตัวตนของจอห์นได้ยังไง? จอห์นเพิ่งจะปรากฏตัวในงานปาร์ตี้คืนนี้ชัดๆ

จอห์นเงียบไป ดูเหมือนจะทำอะไรไม่ถูก

“หืม ให้ฉันเดานะ ที่แกคอยกัดฉันเหมือนหมาบ้าแบบนี้ เพราะมีคนที่แกแคร์อยู่ที่นี่ใช่ไหมล่ะ?” ฮันส์พูดอย่างไม่รีบร้อนและนิ่งเรียบราวกับนักแสดงละครเวทีที่กำลังท่องบท

ลุคขมวดคิ้ว และยังไม่มีเสียงตอบกลับจากจอห์น

ถ้าฮันส์รู้เรื่องภรรยาของจอห์น จอห์นจะตกที่นั่งลำบากขั้นสุด!

ลุคพึมพำกับตัวเองขณะมาถึงประตูหนีไฟชั้น 30 เมื่อตรวจสอบแล้วว่าไม่มีใครซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ เขาก็รีบก้าวออกไปที่โถงชั้นนั้น

ข้างนอกมืดกว่ามาก

ภายใต้แสงสลัวจากไฟฉุกเฉินเพียงไม่กี่ดวง ทุกคนดูเหมือนวิญญาณ และความตื่นตระหนกบนใบหน้าของพวกเขาทำให้ที่นี่ดูเหมือนฉากในหนังฝยองขวัญ

ฮันส์ยังคงพูดต่อไปในหูฟังของลุค “เหอะๆ ขอประทานโทษนะครับนักสืบจอห์น แต่เชิญครับ คุณฮอลลี่ เจนเนโร ทักทายนักสืบจอห์นหน่อยสิ”

นักสืบจอห์นซวยแน่! ลุคถอนหายใจและซ่อนตัวอยู่ในความมืด ขณะใช้ "ทักษะประสาทรับกลิ่นเฉียบคม" ระบุตำแหน่งพวกอาชญากรที่ปะปนอยู่กับตัวประกัน

จะว่าไป พวกอาชญากรไม่ได้อยู่ปนกับตัวประกันเสียทีเดียว แต่ยืนล้อมรอบไว้มากกว่า

ทว่า... มีคนแค่เจ็ดคนเองเหรอ?

ถ้ารวมกับสามคนที่คุมตัวประกันขึ้นดาดฟ้าไปก่อนหน้านี้ ก็เท่ากับว่ามีคนเฝ้าที่นี่แค่สิบคนเท่านั้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ลุคขมวดคิ้วแต่ยังคงรักษาความใจเย็น ในเมื่อมีแค่เจ็ดคน เขาก็พอจะลุยได้เลยตอนนี้

เมื่อเขาช่วยตัวประกันออกมาได้ ก็จะไม่มีอะไรต้องกังวลอีก และลุคสามารถไปเก็บกวาดอาชญากรที่เหลือทั้งหมดได้

หลังจากสังเกตตำแหน่งของทั้งเจ็ดคนแล้ว ลุคหยิบลูกเหล็กออกมาแล้วขว้างออกไป

เพล้ง!

ไฟฉุกเฉินดวงหนึ่งแตกกระจาย ทำเอาอาชญากรที่อยู่ใกล้ๆ สะดุ้งโหยง

ชายอีกคนข้างๆ สบถ “เวรเอ๊ย มืดกว่าเดิมอีก”

พวกอาชญากรไม่ได้ใส่ใจนัก ตามแผนเดิมพวกมันกำลังจะถอนตัวเร็วๆ นี้อยู่แล้ว จึงไม่ต้องการแสงสว่างมากนัก

ไม่นานหลังจากชายคนนั้นพูดจบ ความปวดร้าวก็ระเบิดขึ้นที่ท้ายทอยของเขาและเขาก็สลบเหมือดไป

ห้าวินาทีต่อมา ลุคจัดการอาชญากรคนที่สองที่อยู่ไม่ไกลจากไฟฉุกเฉินดวงนั้น

เหลืออีกห้า!

ลุคประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว และปฏิเสธความคิดที่จะใช้ปืนยิงในทันที

เพื่อรับประกันความปลอดภัยของตัวประกัน ลุคจะเปิดโอกาสให้พวกอาชญากรยิงโต้กลับไม่ได้เด็ดขาด

ลุคไม่ใช่คนยิงปืนแย่ แต่เขายังต้องใช้เวลาปรับสายตาให้เข้ากับความมืด

นอกจากนี้ แขนซ้ายของเขาก็ยังคล่องแคล่วน้อยลงและแม่นยำลดลงตั้งแต่ได้รับบาดเจ็บครั้งก่อน มันไม่เคยหายสนิท 100% เลย

เป้าหมายห้าคนถือว่าเยอะเกินไป ลุคยังไม่มั่นใจพอ

ต้องลองเสี่ยงดวงดูแล้ว! ลุคก้มตัวต่ำและย่องเข้าไปหาอาชญากรที่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็ว

ก่อนที่เขาจะลงมือ อาชญากรคนนั้นก็อุทานขึ้นมาว่า “บิลกับจอร์จหายไปไหนวะ?”

ลุคไม่ลังเลเลย เขาฟาดเข้าที่ท้ายทอยชายคนนั้นอย่างแรง ก่อนจะชักปืนออกมาจากใต้แขนของอาชญากรคนนั้น

ปัง ปัง ปัง ปัง! ปัง ปัง ปัง ปัง!

อาชญากรอีกสี่คนที่เหลือล้มพับลงอย่างไร้เสียง

ทุกคนกรีดร้องลั่น ลุคยิงปืนขึ้นฟ้าและเปิดเผยตัวขณะก้าวออกมาจากเงามืด เขาเตะเข้าที่หัวของอาชญากรที่กองอยู่แทบเท้าเพื่อความชัวร์

“LAPD! ฟังผมนะ! ใช้บันไดขึ้นไปบนดาดฟ้า เฮลิคอปเตอร์จะมารับพวกคุณ ผู้หญิงและเด็กไปก่อน ห้ามส่งเสียงดังเผื่อพวกอาชญากรได้ยิน เข้าใจไหม? ไปได้!” ลุคเดินไปรอบๆ โถงพลางเก็บอาวุธของพวกโจรไปด้วยขณะที่พูด

พวกตัวประกันยังคงยืนอึ้ง ลุคขมวดคิ้ว “รออะไรกันอยู่ครับ? ถ้าพวกโจรกลับมาเพิ่ม ผมคุ้มกันคนเยอะขนาดนี้ไม่ไหวแน่”

ตัวประกันในที่สุดก็ได้สติและเริ่มเคลื่อนไหว

ต้องขอบคุณปืนร่วมสิบกระบอกที่ลุคสะพายอยู่ ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาทำร้ายเขา ผู้หญิงเริ่มออกไปก่อน ตามด้วยผู้ชาย เพราะที่นี่ไม่มีเด็กเลยสักคน

ไม่นานพวกเขาก็ถึงดาดฟ้า เฮลิคอปเตอร์ร่อนลงจอดในเวลาต่อมา

เมื่อเห็นลุคถืออาวุธครบเครื่องยืนอยู่ข้างหลังตัวประกัน ใครบางคนบนเฮลิคอปเตอร์ก็เปิดฉากยิงทันที

ลุคคอยสังเกตเฮลิคอปเตอร์อยู่แล้ว หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของคนบนนั้น เขาโดดถอยหลังกลับเข้าไปในโถงบันไดทันทีโดยไม่ต้องคิด ขณะที่กระสุนพุ่งเฉียดไรผมเขาไป

ลุคสบถด่าในใจ ไอ้โง่ที่ไหนวะเนี่ย?

ตัวประกันอุทานด้วยความตกใจ ลุคโกรธเกินกว่าจะทักทายพวกไอ้โง่บนเฮลิคอปเตอร์ลำนั้น เขาโยนปืนที่เก็บมาได้ทิ้งแล้ววิ่งไปที่ลิฟต์

เขาเปิดประตูของลิฟต์ตัวที่สอง ลิฟต์ในช่องนี้ยังคงอยู่ที่ชั้นล่างสุดของตึก

ลุคใช้แจ็คเก็ตพันมือไว้ แล้วคว้าสายเคเบิลลิฟต์โรยตัวลงไปข้างล่างทันที

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127