สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 144

ตอนที่ 144: การกลับมาพบกันและการสื่อสาร

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ลิฟต์ก็มาถึงชั้นจุดหมาย ประตูเปิดออกสู่บรรยากาศงานปาร์ตี้ที่อึกทึกครึกโครม

ลุคยักไหล่เป็นเชิงบอกว่าเขาไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว ก่อนจะเดินตามจอห์นออกจากลิฟต์ไป

ทั้งคู่เดินเตร่ไปรอบๆ เพื่อมองหาคนของตัวเอง

ไม่นานลุคก็เหลือบไปเห็นจิเมน่า เธอกำลังถือถาดเสิร์ฟไวน์ในชุดพนักงานต้อนรับ

ลุคส่ายหน้าเบาๆ พลางรู้สึกไม่ค่อยเชื่อมั่นในทางเลือกของแฟนเก่าคนนี้เท่าไหร่นัก

แต่ถ้าไม่ลองเธอก็คงไม่รู้

สิ่งที่ดีที่สุดที่ลุคทำได้คือการยื่นมือเข้าช่วยเมื่อเธอต้องการ

ทันใดนั้น มีชายคนหนึ่งกระโจนเข้าหาพวกเขา ลุคหลบหลีกตามสัญชาตญาณ ส่งผลให้ชายคนนั้นล้มทับจอห์นที่อยู่ข้างๆ แทน ชายคนนั้นจูบเข้าที่ใบหน้าสากๆ ของจอห์นแล้วตะโกนลั่นว่า “เมอร์รี่คริสต์มาส!”

ลุคแอบขำกับภาพที่เห็น

จอห์นทำหน้าเหวอพลางเช็ดหน้าตัวเองแล้วถามด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ “นี่คือสไตล์ชาวแคลิฟอร์เนียเหรอ?”

ลุคพยักหน้าพลางตบไหล่เขา “ผมจะไปหาเพื่อนแล้ว ไว้เจอกันนะจอห์น และเมอร์รี่คริสต์มาสครับ”

จอห์นพยักหน้าและมองตามหลังลุคที่เดินจากไป

จอห์นมั่นใจว่าลุคพูดความจริงเมื่อเห็นลุคเข้าไปคุยกับหญิงสาวสวยคนหนึ่ง และดูท่าทางทั้งคู่จะรู้จักกันเป็นอย่างดี

เพราะยังไงซะ มันก็ไม่มีเหตุผลที่คนซึ่งสะกดรอยตามเขาจะทิ้งเป้าหมายไปหาคนอื่นแบบนั้น

ลุคเองก็เลิกสนใจนักสืบจากนิวยอร์กคนนั้นเช่นกัน เพราะตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของเขาพุ่งไปที่จิเมน่า

ชายวัยกลางคนย่อมไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใจเท่ากับสาวฮอตในอ้อมแขนเขาแน่ๆ

ขณะที่จอห์นหันหลังเดินจากไป เขาพลันรู้สึกว่าชื่อของลุคนั้นดูคุ้นหู เหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่ง

วินาทีต่อมา ชายชราชาวเอเชียคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาเขาแล้วถามว่า “สวัสดีครับ คุณคือคุณแม็คเคลนใช่ไหม?”

จอห์นถามกลับ “แล้วคุณคือ...?”

“ผมชื่อทากากิ เป็นเจ้านายของฮอลลี่ครับ” ชายชราชาวเอเชียกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ดูเป็นทางการ

จอห์นถาม “อ๋อ คุณคือคนที่ส่งรถไปรับผมสินะครับ?”

ทากากิยิ้ม “มันเป็นสิ่งเล็กน้อยที่ผมพอจะทำได้เพื่อฮอลลี่ครับ เธอเป็นคนที่มีความสามารถมาก เชิญทางนี้ครับ”

ในขณะนั้น ลุคได้แอบปลีกตัวออกมาพร้อมกับจิเมน่าเรียบร้อยแล้ว

จิเมน่าพาเขาเดินผ่านทางออกฉุกเฉินและปีนขึ้นไปยังชั้นที่ 34

เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป ลุคก็พบว่าเป็นห้องทำงานส่วนตัวสุดหรูที่มีห้องประชุมเชื่อมต่ออยู่ด้วย เห็นได้ชัดว่าเป็นห้องของผู้บริหารระดับสูง

ในห้องประชุมมีโมเดลอาคารตั้งอยู่หลายอัน รวมถึงโมเดลของตึกนากาโตมิ พลาซ่า แห่งนี้ด้วย

ลุคถามจิเมน่า “เราอยู่ที่ไหนกันเนี่ย?”

จิเมน่าตอบว่า “ห้องรับรองของ CEO ค่ะ แต่เมื่อกี้ฉันเห็นเขาอยู่ข้างล่าง เขาต้องขึ้นพูดบนเวทีเร็วๆ นี้ คงไม่ขึ้นมาที่นี่หรอก ตาบ้า... นายคิดถึงฉันไหม?”

ลุคตอบโดยไม่ลังเล “ผมคิดถึงทุกอย่างที่เป็นคุณเลยจิเมน่า” ก่อนจะประกบริมฝีปากปิดปากเธอไว้

ทั้งคู่เริ่มพลอดรักกันในห้องประชุมนั้นเอง

จิเมน่าสวมชุดสูททำงานเข้ารูป พร้อมกระโปรงที่สั้นเหนือเข่าขึ้นมาสิบเซนติเมตร

มันเป็นกระโปรงทรงหลวม ลุคจึงเลิกมันขึ้นได้อย่างง่ายดาย จากนั้นเขาก็รีบวางมือลงบนสะโพกของจิเมน่าทันที

จิเมน่าไม่ได้มีแฟนเลยนับตั้งแต่ย้ายมาที่นี่ เธอเองก็กำลังรู้สึกต้องการอยู่เหมือนกัน

เธอใช้เรียวขาเกี่ยวรัดเอวของลุคไว้ จากนั้นลุคไม่รอช้าและทั้งคู่ก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

ลุคหัวเราะหึๆ “ว้าว คุณนี่ช่างรู้ใจจริงๆ เลือกถุงน่องผ้าไหมได้ดีที่สุดเลย”

จิเมน่าหายใจหอบถี่อย่างมีความสุขและไม่ได้ตอบคำถามเขา

ลุคสัมผัสไปตามเรียวขาอันสวยงามที่สวมถุงน่องสีเงิน

ดูแล้วเห็นได้ชัดว่าจิเมน่าเตรียมตัวมาพร้อมมาก ทั้งกระโปรงและถุงน่องล้วนถูกเลือกมาอย่างพิถีพิถันเพื่อการพบกับเขาในคืนนี้

ในขณะเดียวกัน นักสืบจอห์นที่อยู่ข้างล่างกลับไม่มีความสุขเท่าไหร่นัก

การสนทนากับคุณฮอลลี่ เจนเนโร ดำเนินไปได้ไม่สวย เพราะทั้งคู่เกิดปากเสียงกันเรื่องนามสกุลของคุณเจนเนโร

“เจนเนโร? คุณเปลี่ยนนามสกุลตั้งแต่เมื่อไหร่? ให้ผมเตือนคุณหน่อยไหมว่าคุณแต่งงานแล้ว และควรจะถูกเรียกว่า 'คุณนายแม็คเคลน'?” จอห์นพูดประชดประชัน

ฮอลลี่พูดอย่างจนใจ “นี่เป็นบริษัทญี่ปุ่นนะคะ พวกเขาเชื่อว่าผู้หญิงที่แต่งงานแล้วพึ่งพาไม่ได้ เพราะงั้น...”

ทันใดนั้น พนักงานคนหนึ่งก็เปิดประตูเข้ามาขัดจังหวะการโต้เถียง “คุณเจนเนโรครับ คุณทากากิหวังว่าคุณจะขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์ เพราะคุณคือผู้ที่ทำรายได้สูงสุดให้บริษัทในปีนี้ครับ”

ฮอลลี่มองหน้าจอห์นแล้วพูดว่า “ได้ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

เมื่อพนักงานปิดประตูลง เธอหันมาบอกกับจอห์นอีกครั้งว่า “ใจเย็นๆ นะคะ เดี๋ยวฉันกลับมาแล้วเราค่อยคุยกัน โอเคไหม?” จากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องไป

การพบกันของทั้งคู่จบลงอย่างขื่นขม

ภายในห้องทำงาน จอห์นยิ้มเยาะตัวเองแล้วพึมพำว่า “ให้ตายสิ จอห์น นายช่างเป็นผู้ใหญ่จริงๆ เลยนะ ทะเลาะกับเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอ ทำไมถึงพูดคำว่าคิดถึงเธอคิดถึงลูกๆ ออกไปไม่ได้นะ?”

ในขณะที่จอห์น แม็คเคลน ถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวอีกครั้ง ลุคและจิเมน่าก็ได้จบยกแรกไปเรียบร้อยแล้ว

มันเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดจริงๆ ที่พกถุงยางมาเยอะๆ! ลุคคิดในใจ โชคดีชะมัด!

เป็นเวลานานแล้วที่พวกเขาไม่ได้เจอกัน และลุคเองก็อั้นไว้ไม่ค่อยอยู่

แต่ต้องขอบคุณการยั่วยุของจิเมน่า ทั้งคู่จึงเริ่มยกที่สองกันอย่างรวดเร็ว

คราวนี้พวกเขาไม่ได้เร่งรีบเหมือนครั้งแรก และใช้เวลาพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตของแต่ละคน

จิเมน่าตื่นเต้นมากเมื่อรู้ว่าตอนนี้ลุคเป็นนักสืบในแผนกคดีอาชญากรรมสำคัญของ LAPD “โอ้ ลุค ฉันรู้อยู่แล้วว่านายเก่งที่สุด เมืองเล็กๆ นั่นรั้งนายไว้ไม่ได้ตลอดไปหรอก”

ลุคหัวเราะหึๆ พลางออกแรงมากขึ้น “แล้วคุณล่ะ? จะลงหลักปักฐานที่นี่เลยไหม?”

จิเมน่าขมวดคิ้วพลางถอนหายใจ “ฉันไม่แน่ใจเหมือนกัน ยังเหลือเวลาอีกสามปีให้คิดก่อนจะเรียนจบ”

ลุคบอกว่า “ไม่เป็นไรหรอก ต้องการอะไรเมื่อไหร่ก็มาหาผมได้เสมอ”

จิเมน่าหายใจหอบพลางโถมตัวเข้าหาเขาแล้วกระซิบถามว่า “ต้องการอะไรเหรอ?”

ลุคตอบรับกับท่าทางของเธอและตอบว่า “ทุกอย่างนั่นแหละ”

พวกเขาจบยกที่สองในสภาพที่ยังเปลือยกายกอดแนบชิดกันอยู่

ทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่งบนโต๊ะห้องประชุม จากนั้นจิเมน่าก็หัวเราะคิกคัก

ลุคเปรยขึ้นมาว่า “...ให้ตายสิ มหาวิทยาลัยสอนอะไรมาให้คุณเนี่ย?”

จิเมน่าบอกว่า “รูมเมทฉันบางคนเช่าพวกวิดีโอมาดูน่ะ ฉันก็เลยแอบดูบ้าง เป็นไงล่ะ? พอใจไหมจ๊ะ... ลุคน้อยของฉัน?”

ลุคกัดฟันตอบ “พอใจมากครับ”

ทันใดนั้น มือของเขาที่วางอยู่บนแผ่นหลังเรียบเนียนของจิเมน่าพลันหยุดชะงัก

วินาทีต่อมา สีหน้าของลุคเปลี่ยนไป เขาเอื้อมมือไปปิดปากจิเมน่าไว้ ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบใกล้ๆ เธอ

จิเมน่าทำหน้าเลิ่กลั่ก “หือ?”

ลุคใช้นิ้วแตะริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้เธอเงียบ ก่อนจะรีบช่วยเธอสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127