สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 145

ตอนที่ 145: เคลียร์ "สนามรบ"

จิเมน่าไม่ได้พูดอะไรตามลุคบอก เธอรีบสวมเสื้อผ้าพลางสงสัยว่ามีใครกำลังมาหรือเปล่า

หากมีใครมาพบว่าเธอกับลุคกำลังพลอดรักกันอยู่ที่นี่ การฝึกงานของเธอคงต้องถูกยกเลิกและอาจจะถูกทางมหาลัยลงโทษด้วย

ดังนั้นเธอจึงแต่งตัวอย่างรวดเร็ว

ลุคหันหลังกลับไปสวมเสื้อผ้าของตัวเองเช่นกัน

โชคดีที่เขาใส่ชุดไปรเวท เสื้อแจ็คเก็ต กางเกง และรองเท้าจึงถูกสวมกลับเข้าที่ภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที

จากนั้นลุคจึงกระซิบกับจิเมน่าที่กำลังจัดการหน้าตาอยู่ว่า “มีเสียงปืนดังมาจากข้างล่าง ผมว่าเกิดเรื่องขึ้นแล้วล่ะ”

จิเมน่าเกือบจะอุทานออกมาด้วยความตกใจในอ้อมแขนของลุค แต่ลุคเตรียมพร้อมสำหรับปฏิกิริยาของเธออยู่แล้ว เขาจึงเอื้อมมือไปปิดปากเธอไว้ทันควัน

ลุคพูดต่อ “ในตึกนี้มีชั้นไหนที่มีเฟอร์นิเจอร์เยอะๆ และตอนนี้ไม่มีคนอยู่บ้างไหม?”

จิเมน่าเลียมือของลุค จนลุคเพิ่งนึกได้ว่ายังปิดปากเธออยู่ เขาจึงรีบปล่อยมือออก

จิเมน่าจ้องลุคเขม็งแล้วกระซิบตอบเสียงเบา “ชั้น 21 ค่ะ เป็นออฟฟิศของบริษัทใหญ่ มีพนักงานตั้งสองร้อยคน คุณคิดว่าที่นั่นจะใช้ได้ไหมล่ะ?”

ลุคพยักหน้า “ผมจะพาคุณไปที่นั่นก่อน ซ่อนตัวอยู่ที่นั่นจนกว่าผมจะไปรับหลังจากจบเรื่องนะ อย่าหนีไปไหนก่อนผมกลับมาล่ะ”

จิเมน่าพยักหน้าอย่างว่าง่าย

ลุคหยิบน้ำขวดหนึ่งออกมาจากตู้ส่งให้เธอ “จิบน้ำหน่อยถ้าคุณรู้สึกประหม่านะ แต่อย่าดื่มเยอะนะ เดี๋ยวจะอยากเข้าห้องน้ำ”

ใบหน้าของจิเมน่าที่แดงระเรื่ออยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นไปอีก เธอถลึงตาใส่ลุค เพราะเธอยังไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำตอนนี้เสียหน่อย

ส่วนลุคนั้นดูผ่อนคลายขึ้นมาก

จิเมน่าได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ที่ยอดเยี่ยมมาจากวิทยาลัยจริงๆ นั่นแหละ

ลุคพาจิเมน่าไปที่บันไดหนีไฟ เขาส่ายหัวเมื่อเห็นรองเท้าส้นสูงของเธอ

เสียงจากส้นสูงของเธอต้องดึงดูดความสนใจแน่ๆ

ลุคย่อตัวลงเล็กน้อยเป็นเชิงบอกให้จิเมน่าขี่หลังเขา

เมื่อร่างกายที่ยังเยาว์วัยและมีชีวิตชีวานั้นพิงลงบนหลังเขา ลุคก็พูดเสียงเบาว่า “อย่าร้องนะ” จากนั้นเขาก็แบกเธอวิ่งลงบันไดไป

จิเมน่าเกือบจะร้องลั่นเมื่อเห็นขั้นบันไดและกำแพงพุ่งสวนขึ้นมาหาเธออย่างรวดเร็ว

เธอรีบหลับตาและเกาะลุคไว้แน่น

ลุควิ่งเร็วราวกับสายลม ราวกับว่าเขาไม่ได้แบกจิเมน่าไว้เลย เขาถึงชั้น 21 ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที

ลุคเข้าทางประตูหนีไฟและพบว่าข้างในนั้นมืดสนิท

สายตาของลุคดีกว่าคนทั่วไป ในแสงสลัวนั้นเขาพบว่าที่นี่เป็นออฟฟิศจริงๆ มีทั้งโต๊ะ คอมพิวเตอร์ เอกสาร และสิ่งของใช้สำนักงานวางอยู่เต็มไปหมด มันเป็นที่ซ่อนที่ยอดเยี่ยมมากจริงๆ

การจะหาใครสักคนในนี้ หมายความว่าต้องตรวจเช็คไปทีละโต๊ะทำงานเลยทีเดียว

ลุครีบแบกจิเมน่าเข้าไปข้างในแล้ววางเธอลงในมุมหนึ่ง ก่อนจะกำชับว่า “จำไว้นะ ห้ามขยับ ห้ามส่งเสียง และรอผมอยู่ที่นี่”

ลุคกำลังจะผละจากไป แต่จิเมน่ากลับดึงตัวเขาไว้ “นายลืมอะไรไปหรือเปล่า?”

ลุคทำหน้าสงสัย

จิเมน่าดึงมือเขาไปวางที่หน้าอกของเธอแล้วพูดว่า “ระวังตัวด้วยนะถ้ายังไม่อยากพลาดของดีพวกนี้น่ะ อย่าเอาตัวไปเสี่ยงเกินไปล่ะ!”

ลุคบีบหน้าอกเธอเบาๆ แล้วตอบว่า “ผมสาบานว่าจะระวังตัวผมเพิ่งใช้ถุงยางที่พกมาไปแค่ครึ่งเดียวเองนะ”

จิเมน่ากอดเขาแล้วบอกว่า “ไปได้แล้วค่ะ”

ลุคพยักหน้าแล้วรีบออกจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว

หากหูของเขาไม่แว่วไปเอง เสียงปืนดังมาจากชั้น 30

เมื่อพิจารณาจากขนาดของตึกนี้ คงต้องใช้คนเป็นร้อยเพื่อควบคุมตึกได้ทั้งหมด

ที่ซ่อนของจิเมน่าจึงปลอดภัยในตอนนี้ พวกอาชญากรยังไม่เข้ามายึดที่นี่ หรือจะพูดให้ถูกคือ พวกมันไม่จำเป็นต้องทำ

ตามที่พนักงานต้อนรับบอกตอนลุคมาถึง มีเพียงบริษัทที่จิเมน่าฝึกงานอยู่เท่านั้นที่ยังทำงานคืนนี้ บริษัทอื่นๆ หยุดฮอลิเดย์กันหมดแล้ว

บริษัทนากาโตมิอยู่ที่ชั้น 30

ลุคไม่คิดว่าพวกอาชญากรจะเสียเวลาตรวจค้นลงมาถึงชั้น 21 เพราะนั่นจะทำให้การป้องกันของพวกมันอ่อนแอลง

ลุคไม่ได้โทรแจ้งตำรวจในทันที

ตำรวจจะมาถึงในไม่ช้าก็เร็วอยู่แล้ว ดังนั้นลุคจึงยังไม่จำเป็นต้องโทรตอนนี้

เขาอยากจะประเมินสถานการณ์ให้แน่ชัดก่อน เช่น พวกอาชญากรต้องการอะไร และพวกมันมีอาวุธแบบไหน ก่อนที่จะส่งข้อมูลนั้นต่อให้ทางการ

ลุคขมวดคิ้วเมื่อเขากลับขึ้นมาถึงชั้น 30

"ทักษะประสาทรับกลิ่นเฉียบคม" ของเขาสัมผัสได้ถึงอาชญากรติดอาวุธคนหนึ่งที่อยู่ข้างประตูหนีไฟพอดี

ต้องเป็นอาชญากรแน่นอน เพราะบริษัทอื่นในตึกนี้ปิดหมดแล้ว และฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็อยู่ชั้นล่างสุด

ลุคไม่ได้เดินเข้าไป เขาเพียงแค่หลับตาลงและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ตอนที่ลุคเดินเตร่อยู่ในงานปาร์ตี้ก่อนหน้านี้ เขาได้นับจำนวนแขกที่มาร่วมงานตามความเคยชิน มีอยู่ประมาณห้าสิบคน

แต่ตอนนี้มีคนอยู่ข้างในเกือบแปดสิบคน นั่นหมายความว่ามีอาชญากรประมาณสามสิบคน

นอกจากนี้ พวกมันอาจจะทิ้งคนไว้ที่ชั้นล่างด้วย เพื่อคอยสังเกตการณ์ว่าตำรวจมาถึงเมื่อไหร่

ระหว่างทางเดินลงมา ลุคยังได้ยินเสียงที่ชั้น 33 เหมือนพวกมันกำลังเคลื่อนย้ายอะไรบางอย่างอยู่

เขาคาดการณ์ว่ามีอาชญากรอย่างน้อยสี่สิบคนในตึกนี้

ลุคครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจกลับขึ้นไปที่ชั้น 34

หลังจากระบุจำนวนอาชญากรได้แล้ว ลุคคิดว่าเขาควรจะไป "เคลียร์สนามรบ" ของเขากับจิเมน่าเสียก่อน

คดีนี้ต้องเป็นคดีใหญ่แน่นอน มันคงน่ากระอักกระอ่วนมากถ้าฝ่ายนิติเวชมาถามเขาว่าทำไมถึงมีอสุจิของเขาอยู่ในที่เกิดเหตุ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจกลับไปเก็บถุงยางที่ใช้แล้วซึ่งเขาโยนทิ้งไว้ในถังขยะออกมา

ลุครีบกลับขึ้นไปที่ชั้น 34 และทันใดนั้นเขาก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคย

เขาชะงักไป นั่นมัน... จอห์น แม็คเคลน เหรอ? เขาขึ้นมาบนนี้ด้วยเหรอ?

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลุคก็ไม่ได้ออกไปหาชายคนนั้น เพราะยังไงซะเขาก็แค่มาจัดการเรื่องส่วนตัว

เขาไม่ต้องดูก็รู้ว่าจอห์นแอบซ่อนตัวอยู่ในมุมหนึ่งของห้องประชุมและกำลังแอบมองเข้าไปในออฟฟิศ

ลุคหยิบถังขยะใบนั้นออกไปอย่างไร้เสียง

ในเวลาไม่นาน ลุคก็กลับมาโดยไม่มีถังขยะใบนั้นแล้ว ในมือเขามีเพียงถุงพลาสติกใบหนึ่งที่มีถุงยางที่ใช้แล้วสองชิ้นอยู่ข้างใน

ลุคจึงรู้สึกโล่งใจเสียที

อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถทำอะไรกับโต๊ะที่เขาและจิเมน่าใช้ "ทำกิจกรรม" ได้

โต๊ะตัวนั้นเต็มไปด้วยเหงื่อ ถ้ามีการสืบสวนขึ้นมาจริงๆ ลุคตัดสินใจว่าจะบอกว่าพวกเขาสองคนแค่มาพลอดรักกันที่นี่

ทันใดนั้น ลุคก็ได้ยินเสียงบางอย่าง

“บอกรหัสผ่านฉันมา” มันเป็นของผู้ชายที่ฟังดูนุ่มลึก

“ต่อให้ฉันให้รหัสไปมันก็ไร้ประโยชน์ ข้อมูลในคอมพิวเตอร์จะถูกซิงโครไนซ์กับข้อมูลที่สำนักงานใหญ่ตอนเจ็ดโมงเช้าของทุกวัน” เสียงของชายชราชาวญี่ปุ่นกล่าว

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127