สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 143

ตอนที่ 143: คืนคริสต์มาสอีฟและเพื่อนร่วมอาชีพ

เซลิน่าถามขึ้นว่า “แต่ว่า... เธอไม่กลับบ้านช่วงคริสต์มาสเหรอ?”

ลุคยักไหล่ “คุณก็รู้ว่าพวกเด็กวัยรุ่นน่ะ พอได้รับอิสระแล้วก็มักจะหลงไหลไปกับมันไม่ค่อยอยากกลับบ้านกันหรอก จิเมน่าบอกว่าเธออยากจะลองเสี่ยงโชคที่นี่ดูสักตั้ง”

เซลิน่าถามต่อ “ลุ้นเพื่อเป็นดาราหน่ะเหรอ?”

ลุคตอบพลางหัวเราะเบาๆ “เปล่าหรอก เธอเปลี่ยนเป้าหมายแล้วล่ะ ผู้จัดการในบริษัทเธอที่ชื่อเจนเนโรช่วยเปิดโลกทัศน์ให้เธอในเรื่องอาชีพหน่ะ ตอนนี้เธอเลยอยากลองดูว่าจะไปได้ไกลแค่ไหนในสายงานการเงิน”

เซลิน่าเปรยว่า “...นี่เธอคงฝันไปแล้วหรือเปล่า? พวกคนสายการเงินส่วนใหญ่มาจากมหาวิทยาลัยกลุ่มไอวี่ลีก (Ivy League) กันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ? แล้วตอนมัธยมเธอสอบผ่านวิชาเลขบ้างหรือเปล่าล่ะนั่น?”

ลุคแอบเห็นด้วยกับเซลิน่าในใจ งานสายการเงินมันมีแต่เรื่องตัวเลข และเมื่อพิจารณาจากความสามารถคณิตศาสตร์ของจิเมน่าแล้ว มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะกลายเป็นผู้คร่ำหวอดในแวดวงการเงิน

แต่ลุคทำได้เพียงพูดว่า “เธอยังเด็กน่ะ จะไปห้ามเธอไม่ให้ลองทำทุกอย่างได้หรอก มันเป็นสิทธิ์ของเธอ”

เซลิน่าไม่ได้พูดอะไรต่อ

มันไม่ใช่ธุระอะไรของเธอ และไม่ใช่หน้าที่ของลุคที่จะไปก้าวก่ายจิเมน่าว่าควรหรือไม่ควรทำอะไรกับอนาคตของตัวเอง

พวกเขาให้คำแนะนำได้ แต่บังคับให้จิเมน่ายอมรับความเห็นของพวกเขาไม่ได้

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เซลิน่าก็ถามว่า “แล้วนายจะพาเธอไปเดทที่ไหนล่ะคริสต์มาสนี้น่ะ? ห้ามพามาที่นี่เด็ดขาดนะ ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย”

ลุคหัวเราะหึๆ “ไม่พามาแน่นอนครับ บริษัทนากาโตมิจะมีปาร์ตี้บริษัทในคืนคริสต์มาสอีฟ และในฐานะเด็กฝึกงาน จิเมน่าก็ได้เข้าร่วมด้วย... เอ่อ อันที่จริงคือเธอต้องไปทำงานนั่นแหละ อย่างพวกคอยรินไวน์ให้แขก เธอจะไม่ทำก็ได้นะ แต่มันคงจะทำงานในบริษัทต่อลำบากถ้าเธอไม่ทำหน่ะ เพราะงั้น คุณก็รู้นี่นา...”

เซลิน่าถึงกับนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง “แล้วนายจะเข้าไปยังไง?”

ลุคตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “อันที่จริงในฐานะเจ้าหน้าที่ของ LAPD มันเป็นหน้าที่ของผมที่จะต้องออกตรวจตราในคืนคริสต์มาสอีฟเพื่อความปลอดภัยของประชาชน ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ นี่เป็นการอยู่เวรล่วงเวลาด้วยความสมัครใจน่ะ”

เซลิน่า: “...”

เธอรู้สึกว่าตัวเองถามคำถามที่โง่มาก และทำหน้ามุ่ยอย่างเซ็งๆ

การนั่งดูทีวีคนเดียวในคืนคริสต์มาสอีฟมันช่างน่าหดหู่เกินไปจริงๆ

ลุคยิ้ม “อย่าโกรธเลยน่า ผมเตรียมมื้อเที่ยงกับมื้อค่ำไว้ให้คุณแล้ว แค่อุ่นก่อนกินก็พอ เป็นสเต็กของโปรดคุณเลยนะ”

เซลิน่าพยักหน้าอย่างหงอยๆ ดูราวกับคนที่เพิ่งเจอเรื่องกระทบจิตใจร้ายแรงมา

ทว่าลุคเองก็ไม่มีทางเลือก

เขาเป็นผู้ชายปกติ และไม่ได้มีเซ็กส์เลยนับตั้งแต่เลิกกับจิเมน่าเมื่อครึ่งปีก่อน

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยาก แต่เขาหาคนที่ "ใช่" หรือเวลาที่เหมาะสมไม่ได้เลย

ถึงจะมีเซลิน่าอยู่ใกล้ๆ แต่เขาก็ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาเปลี่ยนเป็นเชิงชู้สาว

เพื่อนที่ทำธุรกิจร่วมกันยังกลายเป็นศัตรูกันได้ พาร์ทเนอร์ที่กลายเป็นคนรักก็อาจจะจบลงแบบนั้นได้เช่นกัน

อันที่จริงจิเมน่ายังรู้สึกดีเสมอเมื่อตอนที่ลุคคุยกับเธอ ถึงเธอจะไม่พูดตรงๆ แต่ความหมายก็ประมาณว่า “มาหาฉันสิ แล้วอย่าลืมพกเครื่องป้องกันมาด้วยล่ะ”

นอกจากตอบรับข้อเสนอด้วยความยินดีแล้วลุคจะทำอะไรได้อีกล่ะ?

วันต่อมาคือวันที่ 24 ธันวาคม คืนคริสต์มาสอีฟ

ลุคขับรถออกไป ทิ้งให้เซลิน่านั่งดูละครน้ำเน่าและสาปแช่งเขาอยู่ในอพาร์ตเมนต์คนเดียว

ลุคสวมชุดไปรเวท เพราะนี่ไม่ใช่การไปทำงาน เขาจึงไม่จำเป็นต้องสวมเครื่องแบบ

ท้องฟ้าเริ่มโพล้เพล้ตอนที่ลุคไปถึงตึกนากาโตมิ พลาซ่า ลุคขับรถเข้าไปในที่จอดรถใต้ดิน โดยมีรถลิมูซีนคันหนึ่งขับตามหลังเขามา

ลุคเหลือบมองกระจกหลังและพบว่าคนขับรถลิมูซีนเป็นชายผิวสีร่างเตี้ยที่พอมีเสน่ห์คนหนึ่ง

ลุคไม่ได้ใส่ใจเขานัก และขึ้นลิฟต์ไปยังห้องโถงต้อนรับ

ลุคสอบถามพนักงานต้อนรับวัยกลางคน เธอชี้ไปที่หน้าจอที่อยู่ไม่ไกลแล้วบอกว่า “พิมพ์ชื่อคนที่คุณต้องการหาลงไป แล้วเครื่องจะบอกเองว่าพวกเขาอยู่ชั้นไหน”

ลุคสงสัยว่าชื่อจิเมน่าจะอยู่ในรายชื่อไหม ในเมื่อเธอเป็นแค่เด็กฝึกงาน

ไม่นานก็มีชายอีกคนเดินมาสมทบ เขาเองก็กำลังมองหาใครบางคนอยู่เหมือนกัน

พนักงานต้อนรับพูดแบบเดียวกันกับชายคนนั้น และลุคก็รีบหลีกทางให้เขา

ครู่ต่อมา ลุคมองดูชายคนนั้นพิมพ์ชื่อลงไป: ฮอลลี่ เจนเนโร (Holly Gennero) ลุคจำได้ว่านั่นคือชื่อของผู้จัดการอาวุโสที่จิเมน่าเคยพูดถึง

เขาจึงรีบเดินตามชายคนนั้นไปที่ลิฟต์

ชายคนนั้นอยู่ในช่วงอายุสามสิบต้นๆ สวมเสื้อกล้ามสีขาวไว้ข้างในเสื้อเชิ้ต ลุคไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้ได้ทันทีว่าชายคนนี้ทำงานอะไร

เขาเป็นตำรวจ! และยังเป็นตำรวจที่เก่งมากด้วย

เมื่อถึงลิฟต์ ชายคนนั้นหันกลับมามองอย่างระแวดระวังแล้วถามว่า “คุณเป็นใคร?”

ลุคยิ้มตอบ “เพื่อนของผมเป็นเด็กฝึกงานที่บริษัทนากาโตมิน่ะครับ ผมหาชื่อเธอในรายการไม่เจอ แต่ได้ยินมาว่าคุณเจนเนโรเป็นผู้จัดการของเธอ ผมเลย...”

ชายคนนั้นทำสีหน้าประหลาด เขาดูเหมือนคนไม่มีความสุข แต่ลุคสัมผัสได้ว่าเขาไม่ได้หงุดหงิดใส่ลุค

ทั้งคู่ก้าวเข้าลิฟต์ไปด้วยกัน เพื่อเลี่ยงความเงียบอันน่าอึดอัด ลุคจึงถามขึ้นลอยๆ ว่า “ขอทราบชื่อคุณได้ไหมครับ?”

ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆ “จอห์น”

ลุคพยักหน้า “ผมชื่อลุคครับ ยินดีที่ได้รู้จัก เจ้าหน้าที่จอห์น”

ชายคนนั้นชะงักอีกครั้ง “คุณรู้ได้ยังไง?”

ลุคหัวเราะหึๆ พลางแสดงตราตำรวจให้ดู “เพราะเราเป็นเพื่อนร่วมอาชีพกันไงครับ”

ชายคนนั้นดูประหลาดใจ “คุณเป็นตำรวจเหรอ? เดี๋ยวนี้ LAPD รับเด็กเข้าทำงานแล้วเหรอเนี่ย?”

จอห์นรู้ตัวทันทีว่าคำพูดนั้นเสียมารยาท จึงรีบขอโทษ “โทษที ผมแค่หมายความว่า...”

ลุคยกมือขึ้น “ผมเข้าใจครับ ตำรวจส่วนใหญ่ที่จบจากโรงเรียนตำรวจมักจะอายุยี่สิบกว่าๆ กันทั้งนั้น แต่คุณก็รู้ใช่ไหมว่ามีคนบางประเภทที่สามารถมองข้ามกฎเกณฑ์พวกนั้นได้?”

จอห์นถามอย่างสงสัย “คุณเป็นหนึ่งในคนพวกนั้นเหรอ?”

ลุคฉีกยิ้ม “ก็ไม่เชิงหรอกครับ แต่ผมเคยมีปัญหานิดหน่อยกับหนึ่งในคนพวกนั้น แล้วเขาก็เลยทำให้ผมถูกย้ายมาที่นี่ แต่ก็นะ...”

จอห์นเริ่มสนใจ “แต่อะไรล่ะ?”

ลุคตอบว่า “แต่ดูเหมือนว่าหมอนั่นจะลืมผมไปแล้วล่ะครับ”

จอห์นถึงกับเหวอ

ในที่สุดลุคก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง “สรุปคือ ผมไม่ได้รวย และไม่ได้มีพ่อที่ทรงอิทธิพล ผมก็แค่ผู้ชายธรรมดาๆ จากเท็กซัสคนหนึ่งเท่านั้นเอง”

ตอนนี้จอห์นดูผ่อนคลายขึ้นมาก เขายื่นมือมาให้ลุค “ขอแนะนำตัวใหม่อีกครั้งนะ ฉัน จอห์น แม็คเคลน (John McClane) จากแผนกคดีอาชญากรรมร้ายแรง NYPD”

ลุคอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา “ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมลุค จากแผนกคดีอาชญากรรมร้ายแรง LAPD”

จอห์นยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ “คุณเป็นถึง... ได้ยังไงกัน...”

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127