สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 117

ตอนที่ 117: ค่าเริ่มต้นของระบบ และการเริ่มปฏิบัติงาน

ลุคฟังสิ่งที่เธอพูดแล้วพยักหน้า เพื่อสื่อให้เห็นว่าเขาจำที่อยู่ได้แล้ว

เด็กสาวถามอย่างลังเลว่า “คุณ…จะไม่เปิดเผยตัวตนของพวกเราใช่ไหม?”

ลุคส่ายหัวแล้วพิมพ์ข้อความอีกครั้ง “บางทีเราอาจจะอยู่ในจุดเดียวกันก็ได้ ผมคงไม่เปิดผลายชื่อคุณออกมาหรอกถ้าผมอยากให้คุณตาย ในทางกลับกัน ผมสามารถให้ความรู้เกี่ยวกับเทคโนโลยีแก่คุณได้ด้วยนะ”

เด็กสาวรู้สึกสงสัย “ความรู้เทคโนโลยีอะไร?”

ลุคชูโทรศัพท์ในมือขึ้นแล้วพิมพ์ว่า “ตัวอย่างเช่น อุปกรณ์ในมือผมเนี่ย สามารถป้องกันไม่ให้ใครจำเสียงของคุณได้”

เด็กสาวถาม “ให้ฟรีหรือเปล่า?”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ลุคก็พิมพ์ตอบ “ธุรกิจก็คือธุรกิจครับ แม้ว่าผมไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินเท่าไร แต่การสร้างอุปกรณ์พวกนี้มันก็ต้องใช้เงินอยู่ดี อีกอย่าง พวกคุณคงไม่ได้ปล้นพวกค้ายาเพื่อความบันเทิงส่วนตัวหรอกใช่ไหมล่ะ?”

เด็กสาวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเห็นด้วยกับเขา “เราจ่ายได้ แต่เราจะจ่ายให้นายยังไง?”

ลุคเกาหัว

การโอนผ่านธนาคารอาจทำให้ตัวตนเขาถูกเปิดเผยได้ง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ามีใครคอยจับตามองบัญชีของเขาอยู่

ในที่สุด ลุคก็พิมพ์ตอบอย่างจนใจ “พวกคุณค่อยจ่ายวันหลังก็ได้”

เด็กสาวถึงกับพูดไม่ออก คนแปลกหน้าคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่? เขาไม่กลัวว่าพวกเธอจะผิดคำสัญญาหรือไง?

ลุคพิมพ์ต่อ “ฟังดูเป็นไงครับ? ถ้าคุณโอเค คุณสามารถส่งคำขอของคุณลงในเครือข่ายทหารเฉพาะกิจผ่านโทรศัพท์เครื่องนี้ได้ ผมจะทิ้งรหัสเฉพาะไว้ให้คุณด้วย”

ในที่สุดเด็กสาวก็พูดว่า “ตกลง ดีล”

ลุคพยักหน้าและปรับแต่งการตั้งค่าในโทรศัพท์ครู่หนึ่ง ก่อนจะบันทึกที่อยู่ไว้ในนั้น

หลังจากที่ลุคพิมพ์ประโยคสุดท้ายเสร็จก็โยนโทรศัพท์ไปให้ “เครื่องนี้เอาไปทดลองใช้ก่อน ในนั้นยังมีฟังก์ชันที่น่าสนใจอื่นๆ อีก ถ้าใช้ดีก็อย่าลืมสั่งเพิ่มล่ะ รับประกันคุณภาพครับ”

จากนั้นลุคก็ก้าวไปที่ขอบระเบียงแล้วกระโดดลงไป

เด็กสาวคว้าโทรศัพท์ไว้อย่างว่องไว เธอรีบวิ่งไปที่ขอบระเบียงและเห็นเพียงเงาสีดำที่อาศัยขอบหน้าต่างของตัวตึกไต่ลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหายลับเข้าไปในตรอก

เธอหันกลับไปมองตึกฝั่งตรงข้าม และพ่อของเธอก็พูดขึ้นว่า “เรากลับกันก่อนเถอะ”

ครู่ต่อมา แม้ว่าทั้งคู่ที่ยังรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อยก็หายตัวไปเช่นกัน

ในความมืด ลุคเปลี่ยนกลับมาสวมชุดเดิมของเขา แล้วโยนเสื้อคลุม หมวก หน้ากาก และชุดสีดำลงในถังเปล่า เขาเทน้ำมันหนึ่งขวดลงไปแล้วจุดไฟเผากองนั้น มองดูสิ่งของเหล่านั้นค่อยๆ มอดไหม้ในกองเพลิง

จากนั้นเขาก็โยนท่อนไม้สองสามชิ้นลงในถังเพื่อให้ไฟลุกไหม้ต่อไป ก่อนจะเดินออกจากบริเวณนั้น

ไม่ไกลนัก ชายไร้บ้านคนหนึ่งลืมตาขึ้นมาอย่างง่วงงุน “ใครมาเผาอะไรทิ้งเนี่ย? น่ารำคาญชะมัด”

เขาพลิกตัวแล้วหลับต่อไปอีกครั้ง

เป็นเวลาตีหนึ่งครึ่งแล้วตอนที่ลุคกลับถึงอพาร์ตเมนต์ เขาตรวจสอบจนมั่นใจว่าไม่ได้ทิ้งร่องรอยหรือของส่วนตัวใดๆ ไว้ก่อนจะเข้านอน

เขาค่อนข้างพอใจกับสิ่งที่ได้รับในคืนนี้

ภารกิจ: กำจัดพวกค้ายาและทำลายยาเสพติดผิดกฎหมาย ค่าประสบการณ์ทั้งหมด: 1,000. เครดิตทั้งหมด: 1,000. อัตราการมีส่วนร่วม: 60%. ได้รับ EXP +600. ได้รับเครดิต +600.

ลุคได้รับค่าประสบการณ์และเครดิตจำนวนมากจากภารกิจนี้ แต่อัตราการมีส่วนร่วมของเขานั้นค่อนข้างต่ำ

ต่อให้ดามอนและลูกสาวไม่ปรากฏตัว เขาก็คงจะทำภารกิจให้สำเร็จได้ด้วยตัวเองอยู่ดี แต่อัตราการมีส่วนร่วมกลับอยู่ที่ 60% เท่านั้น

ลุคอ่านรายละเอียดภารกิจอีกครั้ง: ทำลายยาเสพติดผิดกฎหมาย!

เขาไม่ได้ทำอย่างนั้น ดังนั้นต้องเป็นมินดี้แน่ๆ ที่บรรลุวัตถุประสงค์นี้

สรุปคือ เขามีส่วนร่วมเพียงแค่การกำจัดพวกค้ายาเท่านั้น ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมอัตราการมีส่วนร่วมถึงต่ำ

ลุคน่าจะได้ค่าประสบการณ์และเครดิตเพิ่มได้อีกสักร้อยแต้มถ้าเขาเป็นคนทำลายยาพวกนั้นเอง

ลุคต้องจำเรื่องนี้ไว้เป็นบทเรียนเพื่อที่ในครั้งต่อไปที่จัดการกับพวกค้ายา

เมื่อคิดได้ดังนั้น ลุคก็ผล็อยหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เอลซ่ามาเคาะประตูห้องเขา “ลุค เราควรรีบหน่อยนะ แผนการจับกุมจะเริ่มในวันสองวันนี้แล้ว”

ลุคส่งเสียงตอบรับและลุกขึ้นอย่างงัวเงีย

ลุครีบสวมชุดกีฬาสบายๆ หลังจากออกจากห้องเขาก็พบเบลล์ที่กำลังเช็ดถูรถแท็กซี่ของเธออยู่

ลุคขนลุกซู่เมื่อสังเกตดูเบลล์

เบลล์กำลังลูบคลำรถราวกับว่ามันเป็นของรักของเธอ มันดูน่าขนลุกพิกล

ลุคถามว่า “เบลล์ 'ที่รัก' ของคุณคันนี้ไปส่งพวกเราได้ไหม? อ้อ ผมไม่ได้หมายถึงเจสซี่นะ”

เบลล์ยิ้มและพูดว่า “ฉันรู้ เจสซี่น่ะยอดดวงใจ ส่วนนี่คือที่รักของฉัน” จากนั้นเธอก็ตบเบาๆ ที่กระโปรงหน้ารถแท็กซี่

ลุคถาม “สรุปว่าคุณจะไปส่งพวกเราไหม?”

เบลล์บอกว่า “แน่นอน ตราบเท่าที่นายจ่ายเงิน”

ลุคกล่าว “พวกเราเคยเบี้ยวเงินคุณเหรอ?”

เบลล์ตอบว่า “ก็ไม่นะ ไปกันเถอะ รีบหรือเปล่า?”

เอลซ่ารีบแทรกขึ้นมาทันที “ความเร็วปกติก็พอค่ะ”

เมื่อสองวันก่อนเธอตื่นสาย และขอให้เบลล์ขับเร็วขึ้นหน่อยเพราะกลัวจะไปทำงานสาย

ผลที่ได้คือ... เอลซ่าถึงกับอ้วกแตก ทั้งที่ปกติเธอเป็นคนอึดมาก

เบลล์ขับแท็กซี่เหมือนขับเครื่องบินมากกว่าขับรถ มันทั้งเร็วและแรงพุ่งทะยานไปตามท้องถนนเลยหล่ะ

เอลซ่าเช็คป้ายทะเบียนรถตอนที่ลงรถมา ใช่จริงๆ ด้วย มันไม่ใช่เลขเดิมกับตอนที่เธอขึ้นครั้งแรก

เอลซ่าอดไม่ได้ที่จะชื่นชมลุคมากขึ้นไปอีกในตอนนั้น

ด้วยทักษะของเบลล์ เอลซ่าสามารถไล่ตามผู้ต้องสงสัยคนไหนก็ได้ในนครนิวยอร์ก

ที่สำคัญกว่านั้นคือ เบลล์ไม่กลัวโดนใบสั่งเลย เพราะเธอสามารถสลับป้ายทะเบียนได้ตลอดเวลา

สิบนาทีต่อมา ลุคและเอลซ่าก็ถึงจุดหมาย

เบลล์เอ่ยอำลาลุคด้วยการแตะมือกัน เอลซ่ามองดูทั้งคู่ด้วยความอัศจรรย์ใจ

เธอถึงกับสงสัยอยู่เสมอว่าลุคกับเบลล์กลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันได้ยังไง

ลุคนั่งลงที่โต๊ะทำงานซึ่งแทบไม่ได้ใช้งานมาก่อน ก่อนจะเริ่มลงมือจัดการคดีของเซอร์เกย์อย่างจริงจังเป็นครั้งแรก

ไม่ใช่เพราะลุคขี้เกียจหรอก ความจริงแล้วเบริตไม่เคยบอกรายละเอียดแผนการกับพวกเขาเลย แม้แต่เอลซ่าก็ไม่รู้อะไรเลย

มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะสืบคดีด้วยตัวเองโดยไม่มี NYPD หนุนหลัง

ถ้าลุคแอบไปจับเซอร์เกย์ด้วยตัวเอง เบริตคงจะส่งเขาเข้าคุกไปพร้อมกับเซอร์เกย์แน่ๆ

ลุคอ่านแฟ้มข้อมูลที่เอลซ่ารวบรวมไว้ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ทั้งหมดเป็นรายงานการสืบสวนเกี่ยวกับเซอร์เกย์

สถานการณ์ไม่ได้ดีแต่ก็ไม่ได้แย่

แก๊งของเซอร์เกย์นั้นรับมือยาก แต่ก็ไม่ใช่กลุ่มอาชญากรที่อันตรายที่สุด

ไม่มีใครรู้ว่ากรมตำรวจลอสแอนเจลิสไปตกลงอะไรไว้ แต่ NYPD ตัดสินใจที่จะกวาดล้างแก๊งนี้และส่งตัวเซอร์เกย์ไปลอสแอนเจลิสหลังจากสอบสวนเสร็จ

ทุกคนในห้องต่างยุ่งวุ่นวายกับงานของตัวเอง ยกเว้นลุคและเอลซ่า

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127