สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 116

ตอนที่ 116: การปล้น, พบกันกันใหม่ และความเป็นมือสมัครเล่น

พวกแก๊งสเตอร์ต่างมองหน้ากันด้วยความสับสน

ลุคปล่อยปุ่มหยุดชั่วคราวบนเครื่องบันทึกเสียง และอุปกรณ์นั้นก็ส่งเสียงเย็นชาออกมาอีกครั้ง “บอกมา ไม่อย่างนั้นพวกแกตายหมดแน่”

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก ชายหนุ่มชาวลาตินคนหนึ่งเดินออกมา เขาตกตะลึงและรีบเอื้อมมือไปคว้าปืน

ทว่าในสายตาของลุคแล้ว การเคลื่อนไหวของชายคนนั้นดูเชื่องช้าราวกับภาพสโลว์โมชั่น

ลุคยังมีเวลาพอที่จะเหลือบมองชายสี่คนและผู้หญิงหนึ่งคนที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะเหนี่ยวไกปืน

ปัง! ปัง! ปัง!

สิ้นเสียงปืนสามนัด ชายสามคนรวมถึงคนที่อยู่หน้าประตูห้องน้ำก็ล้มลง

ทุกคนถูกยิงเข้าที่ศีรษะ พวกมันตายสนิทชนิดที่ไม่ต้องสืบ

พวกมันพยายามจะคว้าปืนแล้ว แต่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะชักมันออกมา

ลุคเลื่อนระดับเป็นเลเวล 8 หลังจากเหตุการณ์จี้เครื่องบินครั้งล่าสุด และลุคได้จัดแต้มสถานะทั้ง 4 แต้มลงในความแข็งแกร่ง (Strength)

ตอนนี้เขามีค่า Strength 28 และ Dexterity 20 เขาแข็งแกร่งกว่าพวกแก๊งสเตอร์เหล่านี้ในทุกด้าน แม้ชายทั้งสามจะอยู่ห่างกัน แต่กระสุนของลุคก็ไม่พลาดเป้าเลยแม้แต่นัดเดียว

ลุคย้อนเครื่องบันทึกเสียงแล้วกดเล่นอีกครั้ง “เงินของพวกแกอยู่ที่ไหน? บอกมา ไม่อย่างนั้นพวกแกตายหมดแน่”

คำเตือนจากเสียงเครื่องอัดเสียงทำให้ผู้รอดชีวิตที่เหลือได้สติกลับคืนมา

ผู้หญิงในกระโปรงสีแดงที่น้ำตาและน้ำมูกไหลนองหน้า ชี้ไปที่ตู้เซฟซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก “มันอยู่นั่น! มันอยู่ตรงนั้น!”

ลุคกดเครื่องบันทึกเสียงอีกครั้ง “เอามาให้ฉัน”

หญิงสาวเดินไปที่ตู้เซฟอย่างทุลักทุเล เธอสติแตกและกดรหัสผิดไปหลายครั้ง

โชคดีที่มันเป็นตู้เซฟรุ่นเก่า มันจึงไม่ล็อคอัตโนมัติแม้จะใส่รหัสผิดติดต่อกันหลายครั้ง

สองนาทีต่อมา ในที่สุดเธอก็เปิดตู้เซฟได้และหยิบเงินสดข้างในออกมา ส่วนใหญ่เป็นธนบัตรใบละสิบและยี่สิบดอลลาร์

ลุคโบกมือไล่หญิงสาวไปด้านข้าง เขาหยิบถุงสีดำออกมาแล้วเริ่มโกยเงินใส่ลงไป

ลุควางปืนลงข้างๆ กองเงินแสดงให้เห็นว่าเขากำลังประมาท

ชายสองคนบนโซฟาเหลือบมองหน้ากันและเห็นโอกาส ทั้งคู่ชักปืนออกมาและพยายามจะเล็งใส่ลุค

ฉึก! ฟุ่บ!

มีเสียงที่ไม่ใช่เสียงปืนสองเสียงเกิดขึ้น แต่ลุคไม่ขยับเขยื้อนเลย ลุคเพียงแค่โกยเงินใส่ถุงต่อไปอย่างไม่เร่งรีบ

รูเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของชายคนหนึ่ง ส่วนชายอีกคนถูกกริชพุ่งเข้าปักที่ดวงตา

“ไฮ! สวัสดีตอนค่ำ ดูเหมือนพวกเราจะมาสายไปหน่อยนะ?”

ลุคคว้าถุงเงินแล้วมองไปยังเด็กสาวผมสีม่วงที่ปรากฏตัวขึ้นตรงประตู

ภายใต้หน้ากาก จู่ๆ ลุคก็ยิ้มออกมา

แทนที่จะคว้าปืนบนโต๊ะ ลุคกลับโบกมือให้เด็กสาวผมม่วงราวกับจะทักทาย

เด็กสาวผมม่วงถามเขาด้วยความสงสัย “นายเป็นใบ้เหรอ?”

ลุคส่ายหัวและทำท่าทางสื่อสารว่าให้ไปคุยกันข้างนอก

เด็กสาวผมม่วงมองไปที่ผู้หญิงในชุดกระโปรงสีแดง “จะทำยังไงกับยัยนี่ดี?”

ลุคทำท่าทาง "ตามสบายเลย" แล้วปีนออกทางหน้าต่างไป

เด็กสาวพ่นลมหายใจ “ผู้ชายอะไรประหลาดชะมัด แต่น่าสนใจดี!” ระหว่างที่พูด เธอก็ใช้ใบดาบยาวที่ถืออยู่งัดกริชเล่มหนึ่งบนโซฟาขึ้นมา

จากนั้นเธอตวัดดาบส่งกริชเล่มนั้นพุ่งเข้าปักอกผู้หญิงคนนั้น

หลังจากค้นอยู่ครู่หนึ่ง เด็กสาวก็พบกองผงสีขาว (ยาเสพติด) เธอจึงเทมันทิ้งลงชักโครกก่อนจะตามออกไปทางหน้าต่างเช่นกัน

ที่ระเบียง ลุคจ้องไปยังตึกฝั่งตรงข้ามและทำท่าทักทาย

บนตึกนั้น มีชายที่สวมหน้ากากอยู่เช่นกันละสายตาจากปืนไรเฟิลซุ่มยิง “ไอ้หมอนี่มาจากไหน? เขาไม่กลัวว่าฉันจะยิงเขาหรือไง?”

เด็กสาวผมม่วงถามคนแปลกหน้า “นายเป็นใคร?”

ลุคหยิบเครื่องบันทึกเสียงจิ๋วออกมา “วี (V)!”

เด็กสาวอึ้งไป “ทำไมไม่พูดล่ะ?”

ลุคหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ในที่สุดเขาก็หยิบโทรศัพท์ที่ดัดแปลงมาแล้วพิมพ์บางอย่างลงไป เขากดปุ่มเล่น และเสียงเครื่องจักรแบบเดิมก็ดังขึ้น “พวกคุณ... ไม่เป็นมืออาชีพเอาซะเลย เทคโนโลยีสมัยนี้น่ะเปิดโปงพวกคุณได้ง่ายๆ นะ”

เด็กสาวสังเกตเขา และต้องยอมรับว่าเขาทำการพรางตัวได้ดีกว่ามาก

ชายคนนี้ไม่เปิดเผยผิวหนังเลยแม้แต่นิดเดียว เมื่อเทียบกับเธอแล้ว ใบหน้าของเธอถูกเปิดเผยออกมาตั้งครึ่งหนึ่ง!

ลุคพิมพ์ข้อความเพิ่ม “โชคดีที่พวกคุณเจอผม เพราะงั้นขอแนะนำไว้อย่างหนึ่งนะ: ถ้าทำตามแบบอย่างของผม พวกคุณจะมีชีวิตอยู่ได้ยืนยาวกว่านี้”

เด็กสาวขมวดคิ้วและวิจารณ์ว่า “แต่นายดูน่าเกลียดชะมัด”

ลุคหัวเราะอีกครั้ง “เอาล่ะ เข้าเรื่องกันดีกว่า จะเอาเงินนี่ไหม?”

เด็กสาวงง “นายไม่เอาเหรอ?”

ลุคพิมพ์ข้อความต่อ “ผมรู้ว่าพวกคุณเพิ่งมาจากลอสแอนเจลิส เพราะงั้นผมมีข้อเสนอให้สนใจไหม??”

ทั้งเด็กสาวและชายบนตึกต่างตกใจ คนแปลกหน้าคนนี้รู้ได้อย่างไรว่าพวกเขามาจากลอสแอนเจลิส?

ลุคโยนถุงเงินให้เด็กสาวและพิมพ์ผ่านโทรศัพท์ว่า “ถ้าพวกคุณมีเงินสดอยู่ที่แอลเอ ผมจะรับเงินนั่นเป็นการแลกเปลี่ยนกับเงินถุงนี้ แต่ถ้าไม่มี ถุงนี้ก็ถือเป็นของขวัญที่ผมมอบให้แล้วกัน”

เด็กสาวสับสนกับสิ่งที่เขาทำโดยสิ้นเชิง

เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าพวกค้ายาและปล้นเงินหรอกเหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงใจกว้างขนาดนี้?

ในถุงนั่นมีเงินมากกว่าหนึ่งหมื่นดอลลาร์ และเขากำลังยกมันให้ฟรีๆ เนี๊ยนะ?

เธออดไม่ได้ที่จะมองไปยังตึกฝั่งตรงข้าม

ชายที่สวมหน้ากากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดบางอย่างกับเธอ

เด็กสาวจึงพูดว่า “ตกลง แต่พวกเราต้องรู้ก่อนว่านายรู้เรื่องของพวกเรามากแค่ไหน”

ลุคหัวเราะหึๆ แล้วพิมพ์ต่อ “ผมรู้แค่ชื่อพวกคุณน่ะ อย่างไรก็ตาม ผมต้องเตือนอีกครั้งว่าการพรางตัวของพวกคุณมันง่ายเกินไป และมันไม่ยากเลยที่จะจำเธอได้นะ... มินดี้”

เด็กสาวเบิกตากว้างและอ้าปากค้าง เธอตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด

ลุคพูดต่อ “ตอนนี้พวกหน่วยงานรัฐสามารถทำแบบจำลองจำลองใบหน้าจากหลักฐานวิดีโอหรือภาพถ่ายได้แล้ว ที่คุณยังไม่ถูกจับได้จนถึงตอนนี้แม้จะเปิดหน้าไปครึ่งหนึ่ง ก็เพราะคุณยุ่งอยู่กับพวกแก๊งสเตอร์ที่ไม่มีปัญญาใช้เทคโนโลยีแบบนั้น แต่กับตำรวจน่ะ มันเป็นคนละเรื่องกันเลย”

เด็กสาวถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว เธอไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์

ชายวัยกลางคนก็เกาหัวตัวเองเช่นกัน นี่เขาล้าหลังไปแล้วเหรอทั้งที่เพิ่งเกษียณมาได้แค่สองปี?

สุดท้าย เขาก็พูดบางอย่างผ่านชุดหูฟังสื่อสาร

เด็กสาวผมม่วงจึงกล่าวว่า “จำที่อยู่นี้ไว้นะ พวกเรามีอุปกรณ์และเงินสดบางส่วนเก็บไว้ที่นั่น ไปเอาพวกมันซะ แล้วการแลกเปลี่ยนของเราถือว่าจบสิ้น”

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127