สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 115

ตอนที่ 115: ล็อคเป้า แล้วจู่โจม

ดังนั้น ลุคจึงคุยกับเบลล์และขอให้เธอหาลูกบอลเหล็กขนาดเล็กมาให้เขาจำนวนหนึ่ง

ลูกบอลพวกนี้มีขนาดเล็กมากแต่มีน้ำหนักพอตัว มันง่ายมากสำหรับลุคที่จะทำให้หัวของอาชญากรบุบได้เพียงแค่ขว้างลูกบอลใส่พวกเขา

ลุคยังสามารถทำให้ศัตรูพิการได้หากขว้างเข้าที่ข้อต่อของพวกมัน

ด้วยลูกบอลเหล่านี้ ลุคขว้างลูกบอลทำให้ปืนหลุดออกจากมือของพวกแก๊งสเตอร์มาแล้วนับไม่ถ้วน และระงับเหตุปล้นจี้ได้หลายครั้ง รวมถึงเหตุข่มขืนอีกหนึ่งครั้ง โดยที่ลุคไม่ต้องเผยตัวเลยแม้แต่น้อยในขณะที่ขว้างมันจากระยะสิบเมตร

ส่วนเรื่องรอยนิ้วมือน่ะเหรอ? แน่นอนว่าลุคสวมถุงมือ

ลุคค่อนข้างพอใจกับวิธีที่เขาสามารถหาเครดิตได้ง่ายๆ เพียงแค่เดินเตร่ไปตามท้องถนน

นิวยอร์ก นครหลวงแห่งอาชญากรรม คือสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับเขาในการเก็บเกี่ยวค่าประสบการณ์และเครดิตจริงๆ

ที่นี่มีคดีอาชญากรรมเล็กๆ น้อยๆ เกิดขึ้นนับไม่ถ้วน ซึ่งนั่นหมายถึงค่าประสบการณ์และเครดิตที่มหาศาล

ลุคไม่ได้รู้สึกว่าเขาทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยเมื่อผ่านพ้นวัน แต่ลุคกลับได้รับค่าประสบการณ์และเครดิตมากกว่าวันละ 130 แต้ม

อย่างไรก็ตาม ลุคยังไม่สามารถอยู่ที่นี่ในระยะยาวได้

ในฐานะเมืองขนาดใหญ่ นิวยอร์กจะเป็นจุดหมายที่เหล่าวายร้ายระดับพระกาฬ ซูเปอร์ฮีโร่ หรือแม้แต่กองทัพต่างดาวจะมาเยือน

ตอนนี้ลุคยังอ่อนแอเกินกว่าจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องพวกนั้น

ใครคนใดคนหนึ่งในพวกนั้นสามารถตบทีเดียวลุคก็ให้หายไปได้ง่ายๆ

ข้อดีอย่างหนึ่งของความวุ่นวายในนิวยอร์กคือ ลุคสามารถทดลอง "ปล้น" ครั้งแรกได้ที่นี่

มันไม่มีปัญหาใหญ่หรอกถ้าเขาจะล้มเหลว ลุคจะได้เรียนรู้จากความผิดพลาดและทำได้ดียิ่งขึ้นในอนาคต

ในที่สุด ลุคก็พุ่งเป้าไปที่กลุ่มพ่อค้ายาในย่านควีนส์ (Queens) ส่วนใหญ่เป็นเพราะมันอยู่ห่างจากอพาร์ตเมนต์ของเขาเพียงแค่การนั่งรถได้ในสิบนาทีเท่านั้น

อันที่จริงก็มีเป้าหมายที่เหมาะสมในบรูคลินอยู่หลายที่เหมือนกัน แต่พวกนั้นอยู่ไกลเกินไป

ลุคไปสำรวจที่ซ่อนของพวกมันในช่วงกลางวันและจดจำผังพื้นฐานได้แล้ว ลุคจึงตัดสินใจลงมือในคืนนั้น

ในช่วงบ่าย ลุคหมกตัวอยู่ในห้องและนั่งตกแต่งระบายสีหน้ากากอย่างไม่รีบร้อน

ผ่านไปไม่นาน ในที่สุดลุคก็วางหน้ากากลงด้วยความพอใจและใช้ไดร์เป่าผมเป่าให้แห้ง

มันจะถูกใช้งานเพียงครั้งเดียวเท่านั้น จึงไม่จำเป็นต้องทำให้มันปรานีตอะไรขนาดนั้น

เมื่อเอลซ่ากลับมาในคืนนั้น ลุคเอ่ยทักทายแล้วจึงปิดประตูห้องของเขา

ตอนสี่ทุ่ม ห้องข้างๆ เขาก็เงียบสงบลง ลุครู้ดีว่าเอลซ่าคงจะหลับไปแล้ว

เอลซ่าอ่านแฟ้มข้อมูลในกรมตำรวจมาทั้งวัน เธอคงจะเหนื่อยล้าเต็มที

ลุคออกจากอพาร์ตเมนต์พร้อมกับกระเป๋าเป้สีดำ

ย่านนี้มีกล้องวงจรปิดเพียงไม่กี่ตัว ในไม่ช้าลุคก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและเอาผ้ายัดเสริมตัวให้ดูบึกบึนกว่าความเป็นจริงมาก

เซอร์เกย์เคยถูกจับได้มาก่อนด้วยการจำลองภาพทางคอมพิวเตอร์ ลุคจึงได้เรียนรู้บทเรียนจากเรื่องนั้น

กระเป๋าเป้ช่วยบังแนวแผ่นหลังของเขาได้ในระดับหนึ่ง

ลุคถึงขั้นปลี่ยนไปสวมรองเท้าที่มีขนาดใหญ่กว่าเดิมหนึ่งเบอร์

ด้วยเสื้อคลุมที่ลุคใส่ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ใครจะมองเห็นใบหน้าหลังจากที่เขาดึงฮู้ดมาคลุมหัว

ลุคเรียกแท็กซี่ไปลงที่บล็อกถัดจากอพาร์ตเมนต์ของเขา และมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางในคืนนี้ ซึ่งก็คือบาร์แห่งหนึ่ง

แทนที่จะเข้าไปในบาร์ ลุคเดินเข้าซอยด้านหลัง เหยียบขึ้นไปบนถังขยะและปีนข้ามกำแพงไป

เบื้องหลังกำแพงนั้นคืออาคารอพาร์ตเมนต์เก่าๆ หลังหนึ่ง

ลุคแอบอยู่ในมุมมืดแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกครั้ง

สองนาทีต่อมา ลุคสำรวจตัวเอง เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดพลาด ลุคก็สะพายกระเป๋าเป้แล้วเดินเข้าไปในอาคารอพาร์ตเมนต์อย่างไม่เร่งรีบ

ผนังที่เก่าตามกาลเวลาของอาคารดูมืดสลัวและดูเสื่อมโทรม

ลุคเดินขึ้นไปถึงชั้นสาม หลังจากเลี้ยวผ่านหัวมุม เขาก็เห็นเจ้าอ้วนเตี้ยคนหนึ่งกำลังฟังเพลงผ่านหูฟังอยู่

เจ้าอ้วนคนนั้นไม่ทันสังเกตเห็นลุคจนกระทั่งลุคเดินเข้ามาห่างจากเขาเพียงห้าเมตรเท่านั้น

เขาเงยหน้าขึ้นมาดู และพบเพียงปากกระบอกปืนที่จ่อมาทางเขา

เจ้าอ้วนอ้าปากค้าง แต่ไม่กล้าส่งเสียงพูดอะไรเลย

ลุคส่งสัญญาณให้เจ้าอ้วนเปิดประตูและนอนราบลงบนพื้น

ในวินาทีถัดมา เจ้าอ้วนคนนั้นก็ถูกฟาดจนสลบไป

หลังจากฟาดจนสลบแล้ว ลุคค้นตัวเจ้าอ้วนแล้วก็ส่ายหัวอย่างเสียดาย

เจ้าอ้วนคนนี้ไม่มีอะไรติดตัวเลยนอกจากมีดเล่มเดียว

ลุคถือมีดไว้ในมือ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเปิดใช้งาน "ทักษะประสาทรับกลิ่นเฉียบคม " Sharp Nose

เส้นสายของกลิ่นนับไม่ถ้วนเริ่มก่อตัวขึ้น ทำให้เขาสามารถแยกแยะได้ว่ามีคนอยู่ในห้องกี่คน

มีผู้ชายหกคนและผู้หญิงหนึ่งคน!

สองคนอยู่ทางซ้าย สองคนอยู่ตรงกลาง สองคนอยู่ทางขวา และคนสุดท้ายอยู่ในห้องน้ำ

ลุคเดินเข้าไปในห้องราวกับว่าเป็นแขกที่มาเยี่ยมเยียนตามปกติ

ชายผิวสีคนหนึ่งที่กำลังเล่นวิดีโอเกมอยู่ทางขวาถึงกับอึ้ง “อะไรวะเนี่ย?”

ทว่า ลุคเล็งปืนไปที่เขาและยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก เป็นสัญญาณบอกให้เขาหุบปากซะ

ชายผิวสีเริ่มวิตกกังวล คู่หูที่เล่นเกมอยู่ด้วยกันถลึงตาใส่เขาอย่างไม่พอใจ แต่พอหันมาเห็นลุคเข้าก็ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน

ในวินาทีถัดมา หญิงสาวที่อยู่กลางห้องก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา ‘ว๊าย!’

ลุคเอียงคอเล็กน้อย ราวกับกำลังพินิจมองกระโปรงสีแดงของเธอที่สั้นเสียจนแทบปิดเรียวขาไม่มิด

หญิงสาวเอนหลังพิงโซฟา ทำให้มองเห็นลุคที่ยืนอยู่ด้านข้างได้อย่างชัดเจน

ชายผิวสีที่นั่งอยู่ข้างเธอสะดุ้งตื่นตัวขึ้นในทันที เขาคว้าปืนพกและยกเล็งมาทางลุคอย่างรวดเร็ว

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง มือซ้ายของลุคก็ขยับว่องไว—มีดในมือพุ่งออกไป ปักเข้ากลางอกชายคนนั้นอย่างแม่นยำชายคนนั้นมองด้ามมีดที่ปักคาอกตัวเองด้วยความงุนงง แล้วเขาก็ปล่อยปืนหลุดมือ

ลุคพุ่งไปข้างหน้าและคว้าปืนกระบอกนั้นขึ้นมาด้วยมือซ้าย

ลุคเก็บปืนของตัวเอง หรือปืนกล็อค 23 (Glock 23) กลับเข้าที่ขอบกางเกง ก่อนจะรีบตรวจสอบปืนของชายผิวสีคนนั้นอย่างรวดเร็ว

พวกแก๊งสเตอร์ไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะมีผู้บุกรุก จึงไม่สามารถโต้ตอบได้ทันท่วงที

กว่าที่ชายสี่คนบนโซฟาจะเริ่มขยับตัวลุกขึ้น ลุคก็ตรวจสอบปืนเสร็จเรียบร้อยแล้ว และเขาก็เล็งปืนไปที่พวกแก๊งสเตอร์ที่อยู่ทางขวาของเขา

นี่มัน... ยุ่งยากชะมัด!

พวกจิ๊กโก๋พวกนี้เคยฆ่าคนมาก่อนก็จริง แต่สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้มันดูสยองขวัญเกินไปสำหรับพวกเขา

ในสายตาของพวกมัน ผู้บุกรุกคนนี้ดูเหมือนกับผี

ลุคสวมเสื้อคลุมตัวหลวมใหญ่ สวมหมวกซอร์โร (Zorro hat) และแต่งกายด้วยชุดสีดำสนิททั้งตัว

บนหน้ากากของเขามีรอยยิ้มปลอมๆ ที่ดูแปลกพิกล พร้อมกับหนวดเคราที่ถูกเล็มมาอย่างประณีต

พวกแก๊งสเตอร์ต่างรู้สึกขนลุกซู่เมื่อลุคเอียงคอสังเกตพวกมัน

ลุคหยิบเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าแล้วกดปุ่มเล่น อุปกรณ์เครื่องนั้นก็ส่งเสียงคำถามออกมาทันทีว่า “เงินของพวกแกอยู่ที่ไหน?”

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127