สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 112

ตอนที่ 112: เด็กสาวผู้โชคดี และคนขับผิวสี

ลุคถูกสอบปากคำนานกว่าคนอื่นเป็นพิเศษเพราะเขาได้ฆ่าผู้ก่อการร้ายไปหนึ่งคน

ผู้ก่อการร้ายคนนั้นถูกมีดของลุคพุ่งเจาะเข้าที่ดวงตาเสียชีวิตคาที่ในทันที

อย่างไรก็ตาม ลุคไม่ได้รู้สึกกลัวผลที่ตามมาเท่าไร

ผู้ก่อการร้ายคนที่ตายไปคือหนึ่งในสองคนที่มีระเบิดติดอยู่กับตัว การฆ่าหมอนั่นจึงไม่ทำให้ลุคต้องรับโทษ

ส่วนมือวางระเบิดอีกคนคือคนที่ถูกดามอนซัดจนหน้าแหกนั่นเอง

หลังจากดามอนจัดการชายวัยกลางคนในชั้นเฟิร์สคลาสจนสลบ พ่อลูกคู่นี้ก็ลงมือต่อเนื่องทันที

ในจังหวะที่ลุคสะบัดมีดปาใส่มือระเบิดคนแรกและดามอนก็ซัดคนที่สอง ส่วนมินดี้ก็ได้ขว้างโทรศัพท์โนเกีย (Nokia) ของชายที่นั่งชั้นธุรกิจออกมาจากหลังม่าน

โทรศัพท์เครื่องนั้นซึ่งหนักราวกับก้อนอิฐ ได้กระแทกผู้ก่อการร้ายคนสุดท้ายจนสลบไปอย่างง่ายดาย

ทั้งลุคและดามอนต่างก็เหงื่อตกทันทีเมื่อทราบว่าโทรศัพท์เครื่องนั้นความจริงแล้วคืออุปกรณ์จุดระเบิด ในขณะที่อุปกรณ์จุดระเบิดอีกอันก็อยู่ที่ชายคนที่ถูกโทรศัพท์ปาใส่นั่นแหละ

พูดได้เต็มปากเลยว่ามินดี้เป็นคนจัดการตัวจุดระเบิดทั้งสองตัวด้วยตัวเธอเอง

แน่นอนว่าอาจจะพูดได้อีกอย่างว่าเป็นเพราะดวงดีล้วนๆ ที่การขว้างของเธอไม่ได้ทำให้ระเบิดทำงานขึ้นมา

สิ่งที่ FBI กังวลมากที่สุดคือ ลุคตรวจพบระเบิดบนตัวผู้ก่อการร้ายได้อย่างไร

ลุคเพียงแต่ให้คำอธิบายที่ดูลึกลับว่า: "ใช้สัญชาตญาณครับ"

แล้วลุครู้ได้ยังไงว่าหัวหน้าผู้ก่อการร้ายในชั้นเฟิร์สคลาส?

ลุคก็ยังคงอ้างคำเดิมว่า: "สัญชาตญาณครับ"

มันไม่สำคัญว่า FBI จะเชื่อหรือไม่ เพราะลุคไม่ได้ทำอะไรผิด

คนที่เขาฆ่าด้วยมีดพกระเบิดติดตัวอยู่ ลุคจึงมีสิทธิ์เต็มที่ในการทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดยั้งเขา

มินดี้ไม่ได้ฆ่าคนที่พกตัวจุดระเบิดอีกคนด้วยมีดของเธอ แม้ว่าเธอจะเตรียมมีดไว้พร้อมในมือตอนที่ขว้างโทรศัพท์ก็ตาม เธอเผื่อพลาดก็แค่นั้น

หลังจากที่ LAPD ช่วยยืนยันตัวตนและตรวจสอบประวัติเรียบร้อยแล้ว ในที่สุด FBI ก็ปล่อยตัวลุคออกมาในอีกสามวันต่อมา

ในช่วงสามวันนั้นลุคไม่ได้อยู่ในฐานะผู้ต้องสงสัย แต่ทำงานร่วมกับทีมสืบสวนแทน

อารมณ์ของลุคค่อนข้างดีในช่วงเวลานั้น

ทันทีที่เครื่องบินลงจอดและผู้โดยสารทุกคนลงจากเครื่อง ลุคได้รับแจ้งเตือนจากระบบ

ภารกิจ: ยับยั้งการจี้เครื่องบิน ป้องกันผู้ก่อการร้ายจุดระเบิด และช่วยเหลือผู้โดยสาร ค่าประสบการณ์ทั้งหมด: 5,000. เครดิตทั้งหมด: 5,000. อัตราการมีส่วนร่วม: 70%. ได้รับ EXP +3,500. ได้รับเครดิต +3,500. เนื่องจากค่าประสบการณ์สะสมถึง 5,000 แต้ม โฮสต์ได้เลื่อนระดับเป็นเลเวล 8 แต้มสถานะพิเศษ: 4 แต้ม

รางวัลช่างงดงามคุ้มค่าเหลือเกิน แต่ถ้าเลือกได้ลุคขอเลือกที่จะไม่เจอกับเหตุการณ์แบบนี้อีกจะดีกว่า

เขาอาจจะตายได้ถ้าประมาทไปเพียงนิดเดียว มันตื่นเต้นเกินไปแล้ว!

ลุคขึ้นเครื่องบินอีกลำมุ่งสู่นิวยอร์กพร้อมกับเอลซ่า เขาพูดอย่างโล่งอกว่า “ในที่สุดมันก็จบลงสักที”

เอลซ่าอดไม่ได้ที่จะถามว่า “มันเป็นสัญชาตญาณจริงๆ เหรอ?”

ลุคหัวเราะเบาๆ แต่ไม่ได้ตอบคำถามนั้น “ขอบคุณนะครับเอลซ่า” ลุคพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เอลซ่าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้ม “ไม่จำเป็นหรอก ยังไงนายก็เป็นคู่หูของฉันนี่”

ตอนนี้ความประทับใจที่ลุคมีต่อเอลซ่าดีขึ้นมากทีเดียว

อย่างน้อยที่สุด ตอนที่ FBI สอบสวนเขา เอลซ่าก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ แต่พยายามปกป้องเขา และยังติดต่อให้ดัสตินช่วยรับรองเขาด้วย

มันยากที่จะบอกว่าคำพูดของดัสตินช่วยได้จริงไหม เพราะคนที่สอบสวนลุคคือ FBI และผู้บัญชาการแผนกคดีอาชญากรรมร้ายแรงอันที่จริงแล้วก็ไม่ได้มีอำนาจมากพอจะไปโน้มน้าวพวก FBI ได้

อย่างไรก็ตาม ลุคยังคงซาบซึ้งในความพยายามของดัสติน

ลุครู้สึกว่าการมีคู่หูและเจ้านายแบบนี้ ชีวิตในลอสแอนเจลิสของเขาน่าจะสะดวกสบายกว่าตอนอยู่ที่ฮิวสตันเยอะ

สามชั่วโมงต่อมา เครื่องบินลงจอดที่สนามบินเคนเนดี้ ลุคและเอลซ่าออกจากสนามบินและเรียกแท็กซี่

คนขับแท็กซี่เป็นหญิงผิวสี ลุคบอกไม่ถูกว่าเธออายุเท่าไหร่

รถแท็กซี่คันนี้ยังใหม่ และคนขับผิวสีที่สวมชุดกีฬาสีเขียวคนนี้ดูจะเชี่ยวชาญการขับมุดฝ่าการจราจรที่แน่นหนาเอามากๆ

ลุคพูดคุยกับคนขับที่ช่างพูดคนนี้ พร้อมกับเอ่ยชมทั้งตัวรถและทักษะของเธอ ทำให้คนขับดูจะมีความสุขมาก

ตอนที่เขาลงจากรถ ลุคถึงกับขอให้นามบัตรของคนขับไว้ด้วย

เพราะยังไงซะ ลุคอาจจะต้องการรถในระหว่างการสืบสวนที่นี่ และบางครั้งคนขับในพื้นที่ก็อาจจะมีประโยชน์

และแล้วคนขับแท็กซี่ขับรถจากไป เอลซ่ามองลุคแล้วพูดอย่างสงสัย “ถ้าฉันไม่เคยเห็นเซลิน่ามาก่อน ฉันคงคิดว่านายกำลังจีบคนขับรถอยู่นะเนี่ย”

ลุคเหงื่อตกพลางพูดว่า “เอลซ่า คุณว่าคนขับคนนี้ดูจะคุ้นเคยกับนิวยอร์กมากเป็นพิเศษใช่ไหม?”

เอลซ่าไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อะไรขณะเดินต่อไป “มีคนขับแท็กซี่คนไหนไม่คุ้นกับนิวยอร์กบ้างล่ะ?”

ลุคเดินตามเอลซ่าไปพร้อมกระเป๋าเดินทาง “เผื่อคุณจะลืมนะ เมื่อกี้เธอเพิ่งบอกว่าก่อนหน้านี้เธอเคยขับรถส่งอาหารมาก่อน แถมยังเป็นเจ้าของสถิติการส่งที่เร็วที่สุดด้วย”

เอลซ่าบอกว่า “อ้อ... หือ? เดี๋ยวนะ!! นายกำลังจะบอกว่า...”

ลุคยิ้มกว้าง “คนที่อยู่จุดสูงสุดของสายงานไหนก็ตามย่อมต้องมีคุณสมบัติที่พิเศษกว่าปกติ เธอต้องคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมในนิวยอร์กมากกว่าคนขับแท็กซี่ทั่วไปแน่นอนครับ”

เอลซ่ากล่าว “โอเค ฟังดูมีเหตุผล แต่ประเด็นคืออะไรล่ะ?”

ลุคตอบว่า “ก็แค่เผื่อไว้น่ะครับ ถ้าเกิดเราต้องการคนขับรถในระหว่างสืบสวนที่ไม่ได้ทำงานให้ NYPD ขึ้นมาล่ะ?”

เอลซ่าอดไม่ได้ที่จะหยุดเดิน เธอมองลุคครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ “นายพูดไม่ผิดหรอก คนที่ประสบความสำเร็จทุกคนล้วนมีความสามารถพิเศษในแบบของตัวเอง ฉันสงสัยมาตลอดว่านายไปหาพ่อลูกคู่นั้นมาช่วยจัดการผู้ก่อการร้ายได้อย่างสมบูรณ์แบบขนาดนั้นได้ยังไง ตอนนี้ฉันเริ่มคิดว่ามันน่าจะเป็นพรสวรรค์ของนายในการมองหา 'อะไรก็ได้ที่อาจเป็นประโยชน์' ในทุกที่ที่นายไป”

“ชมกันแบบนี้ผมก็เขินสิครับ” ลุคยิ้ม ใครจะไปบอกล่ะว่าผมมีระบบอยู่กับตัวหล่ะ

เอลซ่าส่ายหัวยิ้มๆ “เอาเถอะ งั้นเอานามบัตรมาให้ฉันใบหนึ่งสิ ฉันเห็นนายขอจากเธอมาสองใบ”

ลุคส่งนามบัตรของคนขับผิวสีให้เธอใบหนึ่ง

เอลซ่าอ่านนามบัตร “เบลล์ (Bell)? เบอร์โทร XXXXXXXX? แค่นี้เหรอ? ไม่มีแม้แต่ชื่อเต็มในนามบัตรด้วยซ้ำ”

ลุคยิ้มอย่างลึกลับ

เอลซ่าสังเกตเห็น “มีอะไรเหรอ?”

ลุคตอบว่า “ถ้าผมเดาไม่ผิดนะ คนขับคนนี้อาจจะทำบางเรื่องที่ไม่ค่อยจะถูกกฎหมายเท่าไหร่ก็ได้ เพราะดูเหมือนเธอจะชอบการแข่งรถในเมืองเอามากๆ”

เอลซ่าถึงกับพูดไม่ออก “...นายไปรู้เรื่องนั้นได้ยังไงอีกล่ะ?”

ลุคบอกว่า “เธอบอกว่าเธอรักการแข่งรถ ผมเลยสังเกตป้ายทะเบียนรถเธอเป็นพิเศษ แล้วก็เห็นบางอย่างที่มันแม่งๆ น่ะครับ”

เอลซ่ากล่าวว่า “...ป้ายทะเบียนรถเธอเปลี่ยนสลับได้ตลอดเวลาเลยงั้นเหรอ?”

ลุค: “หึหึ”

ขณะที่คุยกัน ทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในสำนักงานตำรวจนิวยอร์ก (NYPD)

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127