สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 92

ตอนที่ 92: ลาดตระเวนและผลประกอบการ

ครอบครัวชาวเม็กซิกันรายนี้มีลูกถึงหกคน หากคนแม่ของพวกเขาถูกส่งตัวกลับเม็กซิโก เด็กๆ ก็จะต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าแน่นอน

พ่อของพวกเขาก็เป็นผู้อพยพผิดกฎหมายเช่นกัน และคงจะถูกเนรเทศตามแม่ไปหากเรื่องนั้นเกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ เด็ก ๆ จึงถูกส่งมอบให้หน่วยงานคุ้มครองสวัสดิภาพเด็ก ซึ่งสภาพก็ไม่ได้ดีไปกว่าสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเลย

ตัวเจ้าหน้าที่ตำรวจเองก็ไม่อยากวุ่นวายกับปัญหาที่ยุ่งยากนี้เช่นกัน ยังไงเขาก็ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง

ที่สำคัญกว่านั้นคือ เซลิน่าเป็นคนเสนอให้ปล่อยพวกเขาไป ดังนั้นเจ้าหน้าที่คนนี้ก็จะไม่ถูกตำหนิหากมีอะไรเกิดขึ้นในภายหลัง

ดังนั้น พวกเขาจึงเพียงแค่ให้คำเตือนแก่แม่ชาวเม็กซิกันคนนั้น และบอกให้เธอห้ามไม่ให้ลูกๆ ส่งเสียงดังรบกวนคนอื่น

ท้ายที่สุด ลุคและเซลิน่าได้ไปเคาะประตูเพื่อนบ้านของเธอและให้คำเตือนชายโสดที่อาศัยอยู่ที่นั่นด้วยเช่นกัน

เพื่อนบ้านคนนี้แหละที่เป็นคนโทรแจ้งตำรวจ เมื่อถูกลุคข่มขวัญ เขาก็สารภาพเหตุผลที่แจ้งความออกมา

เด็กๆ ห้องข้างบ้านเสียงดังเกินไป และเขาได้คุบกับแม่ของพวกเขาแล้วก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น ด้วยความโมโห เขาจึงโทรแจ้งตำรวจโดยอ้างว่าแม่คนนั้นลักพาตัวเด็กมา

ก็นะ... เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไรในอเมริกา

เพื่อนบ้านคนนี้ยังถือว่ามีเหตุผลพอที่โทรแจ้งตำรวจ ถ้าเป็นพวกอารมณ์ร้อนกว่านี้อาจจะแค่หยิบปืนมายิงเธอไปแล้ว

ลุคขู่ว่าจะแจ้งข้อหาแจ้งความเท็จหากเขาโทรแจ้งตำรวจอีก

หากเขาแจ้งความอีก หญิงชาวเม็กซิกันอาจถูกส่งกลับประเทศ แต่เขาก็จะถูกจับกุมข้อหาแจ้งความเท็จด้วยเช่นกัน

เพื่อนบ้านคนนั้นหมดความกล้าลงทันที

ลุคตบไหล่เขา “จริงๆ แล้วคุณซื้อหูฟังมาใช้ก็ได้นะ พอใส่แล้วโลกทั้งใบก็จะเงียบสงบ คุณซื้ออันที่คุณภาพดีๆ ได้ในราคาแค่สิบดอลลาร์ใน Amazon มันสะดวกกว่าการโทรแจ้งตำรวจเยอะเลย”

เพื่อนบ้านทำหน้าสงสัย “หือ? จริงเหรอ?”

ลุคหัวเราะเบาๆ และส่ายหัวเบาๆ

ชายคนนี้โทรแจ้งตำรวจไม่ใช่แค่เพราะเพื่อนบ้านเสียงดังเกินไปเพียงอย่างเดียวหรอก

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะชีวิตของเขาเองก็ไม่ได้ดีนัก และเมื่อเขารู้สึกหงุดหงิดกับชีวิต เขาก็อยากจะหาทางระบายโดยการทำให้คนอื่นต้องทุกข์ไปด้วยเท่านั้นเอง

แน่นอนว่า เป็นไปได้ที่ชายคนนี้อาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาต้องการอะไรจริงๆ

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ลุคและเซลิน่าก็กลับไปที่รถ เซลิน่าถามลุคด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ทำไมฉันรู้สึกว่านายดูมีความสุขจัง?”

ลุคครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจบอกความจริงกับเธอ “ฟังนะ คดีพวกนี้อาจจะดูน่าเบื่อ แต่มันช่วยให้พวกเราคุ้นเคยกับพื้นที่ฝั่งตะวันตก (Westside) คนที่เราช่วยไว้อาจจะกลายเป็นสายข่าวให้เราได้ในอนาคต แล้วเธอลองนึกดูนะจะเป็นยังไงถ้าเรามีสายข่าวแบบนี้เป็นร้อยๆ คน?”

เซลิน่าอุทาน “พวกเขาสามารถทำงานให้เราได้งั้นเหรอ?”

ลุคพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “แน่นอนสิ ไม่งั้นผมจะนามบัตรผมกับพวกเขาไปทำไมล่ะ?”

ลุคแอบรู้สึกพึงพอใจอยู่ลึกๆ ความจริงแล้วเขาได้รับประโยชน์จากการออกตรวจในช่วงเช้ามากกว่าที่บร็อคจะจินตนาการได้เสียอีก

เขาได้รับค่าประสบการณ์และเครดิต 15 แต้มจากการจัดการกับพวกนักเลง ในช่วงเช้าวันนั้น

งานเล็กๆ อย่างการจัดการพวกนักเลงให้เรียบร้อยนั้นให้รางวัลค่าประสบการณ์และเครดิตทั้งหมด 10 แต้ม

เนื่องจากเซลิน่ามีส่วนร่วมด้วย ลุคจึงได้รับเพียง 15 แต้มจากการภารกิจทั้งสามครั้ง

การจัดการผู้หญิงที่ตากผ้านอกหน้าต่างมีค่าเท่ากับ 10 แต้ม และเนื่องจากครั้งนั้นลุคมีส่วนร่วมมากกว่า เขาจึงได้รับไป 7 แต้ม

คดีหญิงชาวเม็กซิกันกับเพื่อนบ้านของเธอมีประสบการณ์และเครดิตทั้งหมดรวม 20 แต้ม

ลุคได้รับไป 10 แต้ม

ลุคเดาว่าการมีส่วนร่วมของเขามาจากการให้คำเตือนแก่เพื่อนบ้านคนนั้น

มิฉะนั้น อัตราการมีส่วนร่วมของเขาคงเป็นศูนย์ เพราะเซลิน่าเป็นคนจัดการเรื่องหญิงชาวเม็กซิกันด้วยตัวเธอเองทั้งหมด

ลุคได้รับค่าประสบการณ์และเครดิตถึง 32 แต้มจากคดีพวกนี้ในเวลาเพียงเช้าวันเดียว

เขามั่นใจว่าเขาจะได้รับมากกว่าห้าสิบแต้มเมื่อหมดวันนี้

หากการลาดตระเวนนี้ดำเนินไปอย่างนี้ตลอดหนึ่งสัปดาห์ ลุคจะสามารถหาค่าประสบการณ์และเครดิตได้ถึง 400 แต้ม

ในที่สุดเขาก็หนีพ้นจากกับดักของบร็อค ที่โดนดองงานให้ทำคดีที่ไม่มีทางปิดลงได้

เพราะท้ายที่สุดแล้วถ้าลุคปิดคดีไม่ได้ เขาก็จะไม่ได้รับค่าประสบการณ์หรือเครดิตเลย

และด้วยเหตุนั้นเขาไม่จะสามารถเลเวลอัพได้หากไม่มีค่าประสบการณ์ และไม่สามารถซื้อความสามารถได้ถ้าไม่มีเครดิต

อันที่จริงเพราะ "ความช่วยเหลือ" ของบร็อค ลุคจึงได้รับผลประโยชน์อย่างมหาศาลจากค่าประสบการณ์และเครดิต แต่แน่นอนว่าเขาไม่มีวันขอบคุณบร็อคหรอก

เรื่องนี้ยังรวมถึงผลประโยชน์ที่ลุคเพิ่งอธิบายให้เซลิน่าฟังด้วย ดังนั้นการลาดตระเวนครั้งนี้จึงเป็นงานที่คุ้มค่าอย่างแน่นอน

ในอีกสองสามวันต่อมา ลุคและเซลิน่าก็ทำงานอย่างหนัก

ด้วยพลังบวกจากลุค เซลินาจึงกระตือรือร้นมากขึ้นเช่นกัน

เจ้าหน้าที่ที่คุ้นเคยกับย่านนั้นจะได้รับความร่วมมือมากกว่าเจ้าหน้าที่ที่ไม่คุ้นเคยหลายเท่า

หลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ลุคและเซลิน่าได้ให้ช่องทางติดต่อแก่คนในพื้นที่ไปมากกว่าห้าสิบคน

คนส่วนใหญ่อาจจะไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก แต่คนไร้บ้านบางคนและคนงานระดับล่างๆ นั้นมีประโยชน์มาก

อาชญากรอาจจะหลับมุมกล้องวงจรปิดและเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ แต่มันยากที่จะหลอกคนที่อยู่บนท้องถนนทุกวัน

อย่างไรก็ตาม เพื่อที่จะได้ข้อมูลจากคนเหล่านี้ จำเป็นต้องมีรางวัลตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ

แม้ว่าเงินไม่ใช่ทางเลือกเดียว แต่มันคือทางเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ลุคไม่ได้ใส่ใจเรื่องเงินมากนัก แต่เขาต้องยอมรับว่าตอนนี้เขาต้องการมันจริงๆ

ดูเหมือนว่าเขาจะต้องพิจารณาเรื่องพวกค้ายาอีกครั้งแล้วหล่ะ ยังไงซะลุคก็ไม่ต้องเสียภาษีเวลาที่เขา "หา" เงินมาจากพวกมัน

ยิ่งไปกว่านั้น ลุคไม่รู้สึกผิดเลยที่จะกำจัดพวกค้ายา การเอาเงินของพวกมันมาจ่ายให้สายข่าวนั้นเป็นเรื่องที่ชอบธรรมอย่างที่สุดอยู่แล้ว

ระบบไม่มีทางขัดขวางเขาจากการทำแบบนั้นแน่นอน

ลุคถึงกับรู้สึกว่าระบบอนุญาตให้เขาฮุบเงินของอาชญากรได้ ก็เพราะว่าวิถีแห่งความยุติธรรมนั้นมีต้นทุนที่ต้องจ่าย

คดีส่วนใหญ่ที่ลุคและเซลิน่าพบในช่วงที่เหลือของสัปดาห์ก็ดำเนินไปในทิศทางเดียวกัน

พวกเขาได้พบกับผู้คนและความขัดแย้งแปลกใหม่ ทุกรูปแบบ

เซลิน่าสังเกตได้ว่า เธอได้เจอเรื่องประหลาดๆ ในหนึ่งสัปดาห์ที่นี่ มากกว่าที่เธอเจอมาตลอดสี่ปีในฐานะตำรวจที่แช็คเกิลฟอร์ดเสียอีก

มันมีพวกเพี้ยนๆ ทุกรูปแบบในเมืองใหญ่แห่งนี้จริงๆ

บางคนจับได้ว่าเมียแอบไปนอนกับเจ้าของบ้านเช่า เลยลงมือซ้อมทั้งคู่

บางคนเมายาจนหลอนโทรแจ้งตำรวจอ้างว่าตัวเองมีปืน ทั้งที่ความจริงมันคือไดร์เป่าผม

บางคนถึงกับถอดเสื้อผ้าออกกลางวันแสกๆ แล้วนอนหลับอยู่บนถนน ซึ่งเป็นหญิงสาวที่กำลังเมาเต็มที่จนภาพตัด

ในวันสุดท้ายของการลาดตระเวน เซลิน่าถึงกับเริ่มคาดเดาล่วงหน้าว่าวันนี้เธอจะได้เจอกับเรื่องแปลกๆ อะไรอีก

คดีแปลกประหลาดเหล่านั้นช่วยเปิดหูเปิดตาเธออย่างมาก

แน่นอนว่าพวกมันเปิดหูเปิดตาลุคด้วยเช่นกัน แต่ลุคก็ได้เห็นพวกเพี้ยนๆ แบบนี้มาเยอะแล้วบนอินเทอร์เน็ตในชาติที่แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ตื่นเต้นเท่าไรนัก

ค่าประสบการณ์และเครดิตที่ลุคได้รับจากคดีเหล่านั้นไม่ได้สำคัญเท่าไหร่นัก

รางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขามาจากเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

.

.

.

.

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127