สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 90

ตอนที่ 90: โชคดีที่หายไว และบร็อคผู้แสนเกรงใจ

แต่ในไม่ช้าลุคก็ต้องเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง

เซลิน่าซื้อเบอร์เกอร์และเฟรนช์ฟรายส์มาเป็นมื้อเที่ยง ซึ่งนั่นก็ปกติดี แต่เธอยังซื้อไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีมาให้ลุคด้วย

ถึงอย่างนั้น เมื่อลุคเห็นเซลิน่าจ้องมองเขาอยู่ ลุคก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสวาปามไอศกรีมสุดหวานแหววที่มาในรูปทรงหัวใจสีชมพูนั้นไป

หนึ่งสัปดาห์ช่วงหยุดพักร้อน ลุคกลายเป็นคนว่างงานในทันที แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก

แม้ว่าลุคจะได้รับค่าประสบการณ์และเครดิตจำนวนมหาศาลจากภารกิจ แต่ก็มีบางอย่างที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น

ลุคพบว่าแขนของเขาไม่คล่องแคล่วเหมือนเมื่อเดิม

ส่วนสาเหตุของมันนั้นเป็นเรื่องปกติของอาการกระดูกหัก

เวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาเพียงพอแค่สำหรับการลดอาการปวดและบวมของบาดแผลเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ลุคแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปถึงห้าเท่า สำหรับเขาแล้ว การพักฟื้นหนึ่งสัปดาห์จึงเท่ากับหนึ่งเดือน ซึ่งยืนยันได้จากความรู้สึกหิวโหยต้องการพลังงานอยู่ตลอดเวลาของเขา

นั่นแสดงว่าร่างกายของเขากำลังดูดซับพลังงานและสารอาหารมหาศาลเพื่อซ่อมแซมแขนที่บาดเจ็บ

ทว่าในสัปดาห์ต่อมา ลุคกลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีบางอย่างผิดปกติกับแขนซ้ายที่หักของเขา

ความรู้สึกนั้นติดขัดบรรยายไม่ถูก แต่มันชัดเจนว่าตอนนี้ปฏิกิริยาตอบสนองของนิ้วมือของเขาช้าลง

ลุคถามหมอเกี่ยวกับเรื่องนี้ แน่นอนว่าลุคไม่กล้าเข้ารับการตรวจร่างกายอย่างละเอียด ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รับคำตอบที่มีประโยชน์อะไรนัก

คุณหมอสรุปอย่างพร้อมให้กำลังใจว่า “จริงๆ แล้วมันเป็นเรื่องปกติสำหรับอาการของคนแขนหัก แขนของคุณได้รับบาดเจ็บรุนแรง การที่คุณจะฟื้นตัวได้ดีแค่ไหนหลังจากนี้คงต้องขึ้นอยู่กับตัวคุณเองแล้ว”

ลุคมองไปที่ใบหน้าของหมอและตระหนักถึงความหมายที่แฝงอยู่

หมอกำลังจะบอกว่าแขนของเขาจะไม่มีทางฟื้นตัวกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว เว้นแต่ว่าเขาจะโชคดีจริงๆ

มันอาจจะหายดีเดิมได้ แต่อันที่จริงโอกาสที่จะไม่หายนั้นมีมากกว่า

ลุคไม่ได้สิ้นหวังอะไร เขาเพียงแค่ขอบคุณหมอแล้วเดินออกมา

ค่าพลังกายของเขาอยู่ที่ 24 แล้ว ลุคหัวเราะเบาๆ และตัดสินใจว่าจะเพิ่มเลเวลให้ตัวเองอีกสักสี่ระดับ แม้ว่ามันจะเป็นเป้าหมายที่ไม่ง่ายก็ตาม

ด้วยเหตุนี้ ลุคจึงไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่รื่นเริงนักในช่วงวันหยุดที่ผ่านมา

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ลุคและเซลิน่ากลับเข้าทำงาน

ทั้งสองคนถึงกับพูดไม่ออก เมื่อเห็นสีหน้าบึ้งตึงแข็งทื่อราวกับซากศพที่ยังเดินได้ของบร็อคหลังพวกเขาลาพักร้อน ทั้งหมดนี้ ไม่ใช่ความผิดของคุณเองหรอกหรือ? (เป็นความคิดของลุค)

อย่างไรก็ตาม บร็อคกลับไม่ได้คิดแบบเดียวกับลุค

สำหรับบร็อค ลุคและเซลินามาที่นี่ก็เพื่อทำงาน และสิ่งเดียวที่เขาทำก็มีเพียงโยนแฟ้มคดีให้พวกเขาตามปกติ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

บรรยากาศอึดอัดระหว่างพวกเขายังคงดำเนินต่อไปอีกสองสัปดาห์

หลังจากกลับมาจากพักร้อนลุคและเซลิน่าได้รับมาแล้วสี่คดี แต่ปิดคดีไม่ได้เลยแม้แต่คดีเดียว

ตามละครซีรี่ย์ ในแพลตฟอร์มต่างๆ คดีทั้งหมดในอเมริกาจะถูกปิดและไม่มีเคสในค้างเลย แต่ความจริงก็คือมีคดีในเมืองใหญ่เช่นนี้เพียง 10% เท่านั้นที่ถูกคลี่คลายได้จริง

สิ่งที่กรมตำรวจให้ความสำคัญจริงๆ ไม่ใช่สถิติความสำเร็จโดยรวม แต่เป็นเรื่องที่ว่าคดีใหญ่ๆ ที่มีผลกระทบวงกว้างถูกปิดได้หรือไม่ต่างหาก

นั่นคือเหตุผลที่คดีจำนวนมากถูกคลี่คลายได้ทันทีเมื่อพวกมันได้รับความสนใจ

บร็อคเป็นนายตำรวจมากประสบการณ์อย่างแท้จริง คดีที่เขามอบหมายให้ลุคและเซลินาล้วนเป็นคดีที่จัดการได้ยากทั้งสิ้น

ในฐานะตำรวจใหม่ พวกเขาไม่มีช่องทางหรือเส้นสายที่จะปิดคดีประเภทนี้ได้เลย

คดีที่ลุคและเซลิน่าได้รับมาหลังกลับมาล้วนเกี่ยวข้องกับคนหาย หรือคนไร้บ้านและพวกติดยาที่เสียชีวิต ส่วนใหญ่แล้ว คดีเหล่านี้ทำได้เพียงจบลงด้วยบันทึกที่ไม่ชัดเจนเท่านั้น

แต่สำหรับลุคแล้วเขาไม่คิดมากเรื่องชื่อเสียง เพราะสุดท้ายแล้วเขาได้รับค่าประสบการณ์และเครดิตจากระบบมากมายจากการช่วยเหลือผู้อื่นในระหว่างการสืบสวน แม้ว่าเขาจะปิดคดีไม่ได้ก็ตาม

และต่อให้สถานการณ์ที่ยากลำบากแค่ไหนเขาก็ยังรักษาความสงบนิ่งได้ และด้วยอิทธิพลจากทัศนคติของเขา เซลิน่าจึงยังคงไม่ทุกข์ร้อนด้วยเช่นกัน

เมื่อลุคบอกว่าไม่มีอะไรร้ายแรง มันก็คือไม่มีอะไรร้ายแรงจริงๆ

การเปลี่ยนแปลงท่าทีของบร็อคครั้งนี้ เขาอ้างว่าเหตุผลที่มอบหมายคดีเหล่านี้ให้ลุคและเซลินา เป็นเพราะแขนของลุคยังฟื้นตัวไม่สมบูรณ์ และคดีเหล่านี้ต้องใช้แรงน้อยกว่า

ดังนั้น บร็อคจึงเป็นคนดูมีเหตุผลอย่างเต็มที่ในการมอบคดีเล็กๆ น้อยๆ ให้ลุคและเซลิน่า

ข้ออ้างนี้แพร่ไปทั่วทั้งแผนกคดีอาชญากรรมร้ายแรง และน้อยคนนักที่จะโต้แย้งเขาได้

แน่นอนว่าบางคนก็รู้สึกว่าลุคช่างไม่ฉลาดเอาซะเลยที่มาทำงานทั้งที่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถตำหนิที่ลุครักงานของตัวเองได้

มันมีบางเรื่องที่แม้ว่าผู้คนส่วนใหญ่จะเห็นด้วยในลักษณะต่อหน้า แต่ทว่าลับหลังแล้วพวกเขาคิดว่างี่เง่าจริงๆ  – นั่นแหละคือสิ่งเกิดขึ้นองค์กรการทำงาน

สถานการณ์เช่นนี้ดำเนินไปเป็นเวลาสองสัปดาห์ ก็ถึงเวลาที่ลุคต้องถอดเฝือกออก และงานของพวกเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เซลิน่ากำลังขับรถตระเวนไปตามถนน เธอเริ่มบ่นว่า “บร็อคชักจะทำเกินไปแล้วนะ เขาใช้เราเหมือนหน่วยสายตรวจจราจรเลย”

ลุคมองออกไปนอกหน้าต่างและพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไรหรอก คดีที่เขาโยนมาให้เรายังไงก็ปิดไม่ได้อยู่ดี ออกมาขับรถเล่นยังดีกว่านั่งตบยุงอยู่ที่กรมตำรวจ”

เซลินายังคงไม่หายโกรธ “แต่ทำไมเขาต้องคอยเวียนมาหาเราสองสามวันครั้ง เพื่อบอกให้นายดูแลตัวเองและพักผ่อนให้ดีด้วยล่ะ? แถมยังเอาเรื่องความเป็นห่วงของนายไปกระจายทั่วแผนกคดีอาชญากรรมร้ายแรง ทำเหมือนตัวเองเป็นคนดีอย่างนั้นแหละ”

ลุคกล่าว “ก็แค่คิดซะว่าเขาเป็นหมาพันธุ์ชาร์เป่ยซะสิ สิ่งที่เขาทำมันน่ารังเกียจ และคุณก็ไม่ต้องไปใส่ใจอะไรกับสิ่งที่เขาพูดหรอก คุณเคยเห่ากลับเวลาหมาเห่าใส่คุณหรือเปล่าล่ะ?”

เซลิน่าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมา

บร็อคมีรอยย่นมากมายจากความเครียดความกดดันในการทำงาน และดูแก่กว่าอายุจริงมาก เขาดูเหมือนหมาพันธุ์ชาร์เป่ยจริงๆ นั่นแหละ

เมื่อรู้สึกขำ เซลิน่าจึงยอมเลิกคุยเรื่องหัวหน้าของพวกเขาและหันไปคุยเรื่องงานใหม่แทน “ทำไมเราต้องมาตรวจพื้นที่ด้วยล่ะ? ก็แค่เพลย์บอยคนหนึ่งกำลังจะมา ไม่ใช่ประธานาธิบดีสักหน่อย”

ลุคหัวเราะเบาๆ “ไม่หรอก ในบางมุม เขามีความสำคัญมากกว่าประธานาธิบดีเสียอีก”

เซลิน่าตกใจ “คุณพูดจริงเหรอ?”

ลุคตอบ “เรามีประธานาธิบดีคนใหม่ทุกๆ ไม่กี่ปีก็เปลี่ยน แต่ตราบใดที่เขาไม่หาเรื่องทำให้ตัวเองตายเสียก่อน ผู้ชายคนนี้จะเป็น CEO ของ Stark Industries ไปตลอดชีวิต”

แต่ ลุคแอบคิดในใจว่า ใกล้จะได้เวลาที่เพลย์บอยคนนี้จะพยายามหาเรื่องให้ตัวเองตายจริงๆ นั้นแหล่ะ

หากพวกเขามองข้ามเล่ห์เหลี่ยมที่น่ารำคาญของบร็อค ลุคและเซลิน่าก็มีความสุขดีกับช่วงเวลาครึ่งเดือนต่อมา

น่าเสียดายที่บริษัทประกันยังคงสืบสวนเรื่องการหายไปของรถของลุคในรัมฟอร์ดอยู่ เขาจึงยังไม่ได้รับเงินประกันเลย

ลุคขี้เกียจเกินกว่าจะโทรตามเรื่องกับบริษัทประกัน ส่วนใหญ่เป็นเพราะเรื่องราวมันซับซ้อนเกินไปในรัมฟอร์ด และมีบริษัทประกันจำนวนมากเกินไปที่กำลังตรวจสอบสถานการณ์ที่นั่น

ในขณะที่พวกบริษัทประกันกำลังทะเลาะกันเอง ใครจะรู้ว่าลุคจะได้รับเงินค่าประกันรถเมื่อไหร่

.

.

.

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127