สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 89

ตอนที่ 89 – เบื้องหลังของคลับนักล่า

สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าก็คือ เหล่านักล่าไม่ได้สุ่มเลือกเหยื่อของพวกเขา

ตัวอย่างเช่น ครอบครัวเบอร์มันที่หายตัวไปก่อนหน้านี้ คือเป้าหมายที่เหล่านักล่าได้วางแผนกันไว้ล่วงหน้าแล้ว

อย่างไรก็ตาม ครอบครัวเบอร์มันกลับหายตัวไปก่อนที่จะถูพวกกัสจับมา และเหล่านักล่าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา

ดังนั้นระหว่างสอบสวน FBI เอฟบีไอได้ค้นพบปัญหาที่ร้ายแรงยิ่งกว่าเดิม: ลุคและเซลิน่าก็คงไม่น่าจะเป็นเป้าหมายที่ถูกสุ่มเลือกมาหรอก!!?

ซึ่งนี่เป็นข้อสันนิษฐานของลุคเอง และได้รับการยืนยันจากสิ่งที่โธมัสพูดต่อมาว่า: เขาและเซลิน่าก็ถูกเลือกไว้แล้วเช่นกัน

มิน่าล่ะ ตอนที่หัวหน้าต้อนรับลุคและเซลิน่า เขาถึงบอกว่าครอบครัวของบ็อบบังเอิญเข้ามาติดร่างแหด้วย

มิน่าล่ะ พวกผู้เล่นถึงรู้ว่าพวกเขาเป็นนักสืบจากฮิวสตัน

มิน่าล่ะ นายอำเภอและรองนายอำเภอแห่งวูล์ฟไคล์ถึงได้ปรากฏตัวไวขนาดนั้น

ทุกอย่างคือกับดักที่ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าทั้งหมด

เดิมทีลุคคิดว่า เพราะพวกมันวางยาเซลิน่าและจับตัวไปก่อน กัสอาจจะไปเจอตราตำรวจของเธอ ซึ่งในกรณีนั้น มันคงไม่ใช่เรื่องแปลกที่พวกผู้เล่นจะล่วงรู้ตัวตนของพวกเขา

ส่วนเรื่องตัวตนของบ็อบ เขาได้พูดถึงสถานีตำรวจที่เขาทำงานตอนที่กำลังคุยกับลุค และกัสก็แอบฟังอยู่

โธมัสบอกเรื่องอื่นๆ อีกหลายอย่างกับพวกเขา

คนพวกนั้นยอมลงทุนลงแรงอย่างมากเพื่อสร้างสนามเด็กเล่นที่สมบูรณ์แบบแห่งนี้ขึ้นมา

หอพักนั้นภายนอกดูธรรมดา แต่ระบบระบายอากาศได้รับการดัดแปลงเพื่อส่งยาสลบเข้าไปในห้องพักแขกได้

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนจะมาลงตัวที่จุดเกิดเหตุเมื่อคืนนี้ พวกมันได้ทดลองใช้สถานที่หลายแห่งสำหรับเกมล่าสัตว์

พวกมันเลือกที่ที่ไม่มีผู้อยู่อาศัยหรือตู้โทรศัพท์ในรัศมียี่สิบกิโลเมตร แม้แต่ฐานรองของตู้โทรศัพท์ก็ถูกทำลายอย่างจงใจหลายครั้ง จนบริษัทโทรคมนาคมไม่ยอมเสียเงินซ่อมแซมพวกมันอีกต่อไป

ครั้งนี้สิ่งเดียวที่เหล่านักล่าคาดการณ์ผิดไปคือข้อมูลของลุค

แม้ว่ามีแฟ้มข้อมูลที่เชื่อมโยงลุคเข้ากับเหตุการณ์ยิงกันที่แช็คเกิลฟอร์ด แต่เหตุการณ์ยิงกันในโกดังเม็กซิกันและเหตุการณ์ที่รัมฟอร์ดนั้นเป็นความลับขั้นยอด แม้แต่บร็อคก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึงข้อมูลเหล่านั้น นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมบร็อคถึงไม่ค่อยพอใจลุคและเซลิน่า

ในกรมตำรวจฮิวสตัน มีเพียงโธมัสคนเดียวที่มีเส้นสายโดยตรงกับหน่วย S.H.I.E.L.D. และรู้ถึงความสามารถในการต่อสู้ของลุคอย่างแท้จริง

พวกผู้เล่นเหล่านั้นไม่ได้มองว่าเหตุการณ์ยิงกันที่แช็คเกิลฟอร์ดเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร

ด้วยเหตุนั้นพวกมันจึงทำแค่ยึดปืนของลุคไปและให้ยาสลบเพิ่มเป็นสองเท่าเท่านั้นเอง

นั่นคือเหตุผลที่ลุคไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้ ทั้งที่เขาแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก

กัสยังแฉเรื่องนายอำเภอทั้งสองคนด้วย

พวกมันไม่ได้เดินทางมาจากวูล์ฟไคล์เพื่อมายังสนามเด็กเล่นเลยด้วยซ้ำ แต่พวกมันวนเวียนอยู่แถวนั้นเพื่อเตรียมจัดการเรื่องยุ่งเหยิงให้พวกผู้เล่นระดับสูงในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจ

เหยื่อบางรายเคยโชคดีพอที่จะหนีรอดจากการล่ามาได้ก่อนหน้านี้ แต่พวกเขาก็หายตัวไปอีกครั้งเมื่อถูกล่อให้ไปที่รถตำรวจขณะพยายามร้องขอความช่วยเหลือ

หลังจากโธมัสพูดจบ เขาก็เปิดกระเป๋าเอกสารและหยิบรูปถ่ายออกมาสองสามใบ “ดูพวกนี้สิ”

ลุคตรวจสอบรูปถ่าย และพบว่าพวกมันเป็นรูปของเหล่าผู้เล่น “นี่มัน... รอยสักเหรอ? หือ รูปหมางั้นเหรอ?”

โธมัสส่ายหัว “เราไม่รู้ว่ารอยสักนี้หมายถึงอะไร พวกคนรวยที่สุดทุกคนมีรอยสักนี้ รวมถึงคนอื่นๆ บางคนด้วย”

ลุคครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ตัวหัวหน้าก็มีรอยสักนี้ด้วยเหรอครับ?”

โธมัสพยักหน้า “ใช่” มีความลังเลอยู่ในสายตาของเขา แต่เขาไม่ได้พูดต่อ

เขาลุกขึ้นและกล่าวว่า “เอาล่ะ พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวทาง FBI จะให้พวกเธอเซ็นสัญญาไม่เปิดเผยข้อมูล พวกเธอคงคุ้นเคยกับขั้นตอนพวกนี้แล้วใช่ไหม?”

โทมัสค่อนข้างจะเหนื่อยใจกับเรื่องนี้

นายตำรวจหนุ่มสาวสองคนนี้ช่างโชคร้ายจริงๆ

ใช่แล้ว พวกเขาแค่โชคร้าย ไม่ใช่พวกตัวปัญหา

พวกเขาไม่ได้เป็นต้นเหตุของคดีในฮิวสตันที่ต้องถูกเก็บเป็นความลับ แต่เป็นบร็อคต่างหากที่มอบหมายคดีเหล่านั้นให้พวกเขา

โธมัสแอบแสยะยิ้มในใจ

ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่บร็อค แต่แม้แต่ ฟาราเดย์ เพจ หัวหน้าของพวกเขา ก็ต้องถูกสอบสวนด้วยเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม บร็อคเป็นคนส่งลุคและเซลิน่าไปที่วูล์ฟไคล์ และเบอร์ของบร็อคก็อยู่ในบันทึกการโทรของนายอำเภอบราวน์ พวกเขาคุยกันทันทีที่ลุคและเซลิน่าออกเดินทาง

แม้ว่ามันจะไม่ใช่เรื่องแปลกที่กรมตำรวจสองแห่งจะติดต่อกัน แต่จังหวะเวลานั้นมันประจวบเหมาะเกินไป

ทาง FBI ไม่เชื่อว่าบร็อคไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เป็นที่รู้กันว่า ฟาราเดย์ เพจ และ ชาร์ลี ดิแอซ เป็นเพื่อนซี้กัน

เมื่อฟาราเดย์ เพจ ไปพักร้อนที่วูล์ฟไคล์ เขามักจะไปคลุกคลีกับมหาเศรษฐีคนนี้เสมอ

ตอนนี้ FBI สงสัยว่าผู้อำนวยการฟาราเดย์อาจเป็นผู้สนับสนุนเบื้องหลังของคลับนักล่า

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นผู้เล่น แต่เขาก็อาจจะคอยปัดกวาดเก็บงานให้พวกนั้นอยู่

อย่างไรก็ตาม คดียังคงอยู่ภายใต้การสอบสวน และโธมัสเป็นคนเดียวใน กรมตำรวจฮิวสตัน ที่รู้เรื่องทั้งหมด

ส่วนผู้อำนวยการฟาราเดย์จะรู้เมื่อไหร่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับว่าเขามีเส้นสายมากแค่ไหน

เมื่อพิจารณาเรื่องทั้งหมดนี้แล้ว โธมัสก็กล่าวว่า “พวกเธอสามารถพักร้อนได้หลังจากนี้ เซลิน่าลาพักได้หนึ่งสัปดาห์ ส่วนลุค...”

ลุคยิ้ม “ผมก็จะพักหนึ่งสัปดาห์เหมือนกันครับ ให้เซลิน่าช่วยดูแลผมตอนเรากลับไปทำงาน”

โธมัสเหลือบมองลุคและมองเซลิน่าที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา เขาถอนหายใจ “ก็ได้ แต่อย่าให้มันเกินงามนักล่ะ อย่าลืมนะว่าฉันมีเบอร์ของโรเบิร์ตอยู่”

ลุครีบยอมจำนนทันที “หัวหน้าครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดี ไม่ต้องกังวลเรื่องโรเบิร์ตหรอกครับ เดี๋ยวผมจะโทรหาเขาเอง”

โธมัสพยักหน้าและเดินออกไป

เซลิน่าเอ่ยขึ้น “ว้าว วันหยุดอีกแล้ว เราต้องขอบคุณเหตุก... ช่างเถอะ เราไม่ควรจะดีใจกับเรื่องนี้”

ลุคหัวเราะเบาๆ “ไม่เป็นไรหรอก ยังไงตอนนี้ก็ถึงตาคุณที่ต้องดูแลผมแล้ว”

เซลิน่าถาม “นายอยากให้ฉันป้อนนมให้ไหม?”

ลุคตอบ “ไม่จำเป็นหรอก ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าผมแพ้น้ำตาลแลคโตสในนมน่ะ”

ในไม่ช้า แจ็ค กัปตันของเจ้าหน้าที่ FBI ก็มาถึง

หลังจากเซ็นสัญญาไม่เปิดเผยข้อมูลเหมือนครั้งก่อนๆ ลุคก็ยิ้มออกมา “ขอบคุณครับ กัปตันแจ็ค”

แจ็คยิ้มและเดินจากไปหลังจากนั้นไม่นาน

เมื่อเขาไปแล้ว ลุคก็พูดกับเซลิน่าว่า “เห็นไหม? นั่นแหละคือลักษณะของมืออาชีพ เขาไม่พูดอะไรที่ไม่จำเป็นเลยสักคำ”

เซลิน่าไม่ได้สนใจเรื่องนั้น “มื้อเที่ยงเราจะกินอะไรกันดี?”

ลุคตอบ “...จะกินอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ ผมไม่ติดอยู่แล้วถ้าคุณเป็นคนจ่าย”

.

.

.

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127