เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 88

สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 88

สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 88


ตอนที่ 88 – ฉันช่วยอาบน้ำให้ได้นะ!!!?

 

เป็นคนไข้คนอื่นคงจะขอยาแก้ปวดแล้วสำหรับอาการบาดเจ็บขนาดนี้ แต่เจ้าหน้าที่หนุ่มคนนี้ยังคงยิ้มได้อย่างใจหน้าระรื่นเชียว

มิน่าล่ะเขาถึงได้เป็นนักสืบแผนกคดีอาชญากรรมตั้งแต่อายุยังน้อยขนาดนี้

พยาบาลเอ่ยถามลุคอย่างอ่อนโยน “คุณอยากได้อะไรเพิ่มไหมคะ? แผลปวดมากไหม?”

ลุคส่ายหัวพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ครับ ผมไม่เป็นไร คุณพยาบาลไปดูแลคนไข้คนอื่นเถอะครับ ไม่ต้องเสียเวลามาดูแลผมหรอก”

พยาบาลพยักหน้า “หากว่าต้องการอะไรกดปุ่มเรียกได้นะคะ คุณรู้วิธีใช้แล้วเนอะ!!?” เธอชี้ไปที่ปุ่มสีแดงตรงหัวเตียง

ลุคกล่าว “ขอบคุณที่แจ้งนะครับ ผมจะใช้มันแน่นอนถ้าผมต้องการความช่วยเหลือ”

หลังจากพยาบาลออกไป ลุคมองไปที่เตียงพับข้างๆ แล้วพูดว่า “ไม่ต้องแกล้งหลับหรอกถ้าคุณหน่ะ คุณรู้ไหมหากนอนหลับมากเกินไปมันมีผลข้างเคียงด้วยนะ?”

เซลิน่าทำท่าหาวพร้อมบิดขี้เกียจแล้วลุกขึ้นนั่ง “ฉันแค่กลัวว่าจะเป็นก้างขวางคอนายที่กำลังเริ่มจีบพยาบาลน่ะสิ”

ลุคนั่งลงบนเตียงแล้วดมกลิ่นเธอ “อืม ตอนนี้ตัวคุณหอมแล้วนะ”

เซลิน่ายืดอกอย่างผู้ชนะ “ฮ่าฮ่า ฉันอาบน้ำมาแล้วไงล่ะ ตอนนี้ใครกันแน่ที่ตัวเหม็นเหมือนอึ?”

ลุคพูดอย่างจนใจ “ก็ผมไงล่ะ ถึงตาที่คุณต้องช่วยผมแล้ว”

เซลิน่าตกใจ “หา? คุณต้องการอะไร?”

ลุคกลอกตา “เอาฟิล์มพลาสติกตรงนั้นมาพันแขนซ้ายให้ผมหน่อย ผมต้องอาบน้ำ”

เซลิน่ารู้สึกประหลาดใจ “หือ? นายควรจะขอให้ฉันช่วยอาบให้น้ำดีกว่าไหม? ยังไงตอนนี้นายก็มีมือเหลือแค่ข้างเดียวอยู่แล้วนี่”

ลุคชูกำปั้นขึ้นมา “เชื่อไหมว่าผมสามารถทำให้คุณร้องขอชีวิตได้ด้วยมือข้างเดียว?”

เซลิน่ารีบพูดทันที “จ้า.จ้า.จ้า”

ขณะที่พวกเขากำลังหยอกล้อกัน เซลิน่าก็ช่วยลุคพันแขนซ้ายเอาไว้

ยังไงซะก็ไม่ใช่ว่าจะกระโดดลงอ่างอาบน้ำ ลุคแค่ต้องระวังไม่ให้แผลที่แขนซ้ายเปียกเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม หลังจากเซลิน่าลองเช็คอุณหภูมิน้ำให้ลุคแล้ว เธอก็หันกลับมาถามอีกครั้ง “นายไม่ต้องการความช่วยเหลือจากฉันจริงๆ เหรอ? ฉันไม่ถือจริงๆ นะ”

ลุคกล่าว “หึหึ แต่ผมถือ”

เซลิน่าพ่นลมหายใจแล้วเดินออกไป

จริงๆ แล้วเธอแอบโกรธเรื่องการอาบน้ำ

หลังจากที่พวกเขาเริ่มเช่าบ้านอยู่ด้วยกัน ลุคก็เห็นเธอเดินออกมาจากห้องน้ำออกจะบ่อยครั้ง แต่เธอแทบจะไม่เคยเห็นลุคในสภาพเปลือยเลยแค่ท่อนบนยังไม่เคยเลย

นั่นเป็นเพราะลุคมักจะสวมกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดเสมอเวลาออกมาจากห้องน้ำ และเขาแทบจะไม่โชว์อะไรเลย

ในทางกลับกัน เซลิน่ามักจะออกมาพร้อมผ้าขนหนูผืนเดียว แค่ผ้าขนหนูผืนเดียวจะปิดร่างกายเธอได้หมดซะที่ไหนมีบ้างบางครั้งบางส่วนบางมุมของเธอเปิดเผยออกมา และบางครั้งลุคยังล้อเลียนเธอเรื่องนั้นด้วย

เธอคิดว่านี่จะเป็นโอกาสดีที่จะเอาคืนลุคในตอนที่เขาบาดเจ็บ แต่แผนของเธอก็ไม่สำเร็จ

ทำตัวอ่อนแอให้มากกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้หรือไง? เซลิน่าแอบพึมพำในใจ

หลังจากได้เป็นคู่หูกันและรู้จักกันมากขึ้นช่วงไม่กี่เดือนมานี้ เธอก็รู้ว่าลุคเป็นผู้ชายที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนแต่จริงๆ แล้วเขายังมีกำแพงบางอย่างอยู่

แม้ว่าลุคจะสุภาพกับคนส่วนใหญ่ แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เขาสุภาพอย่างจริงใจจริงๆ

โชคดีที่เธอมั่นใจว่าเธอเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น

สิบนาทีต่อมา ลุคเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพสะอาดสะอ้าน แต่ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า

ตาของเซลิน่าเป็นประกาย เธอเอื้อมมือไปลูบที่หน้าท้องของลุคและเอ่ยชม “ว้าว นายดูแข็งแกร่งขึ้นเยอะเลยนะตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นนายแก้ผ้า วันนี้ในที่สุดนายก็ตัดสินใจโชว์ซิกแพ็กแล้วเหรอ?”

ลุคนึกขำ “ถ้าผมจะขอถามหน่อย เสื้อผ้าที่คุณเอามาให้ผมเนี่ย มีชิ้นไหนที่ใส่ได้ด้วยมือข้างเดียวบ้างไหม?”

เซลิน่ารู้สึกเขินอายทันทีเมื่อมองไปที่แขนซ้ายของลุคซึ่งเข้าเฝือกหนาเตอะ “อ่ะ!! ขอโทษ ฉันไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลย ไม่สิ เดี๋ยวก่อนนะ แล้วจะมันมีเสื้อผ้าแบบไหนที่ใส่ได้ด้วยมือข้างเดียวบ้างล่ะ?”

ลุคขมวดคิ้วคิดครู่หนึ่ง และได้แต่ส่ายหัว “ผมคิดว่าก็คงไม่มีหรอก”

เซลิน่ากล่าว “แล้วนายมาโทษฉันงั้นเหรอ?”

ลุคพูดอย่างจนใจ “โอเคๆ ผิดที่ผมเองแหล่ะ ผมเดาว่าคงทำได้แค่เอาเสื้อเชิ้ตมาคลุมตัวไว้ก่อน”

ขณะช่วยลุคใส่เสื้อเชิ้ต ในที่สุดเซลิน่าก็บ่นออกมา “ไอ้พวกผู้เล่นเวรนั่นคนหนึ่งมันหยิกก้นฉัน ฉันเพิ่งมารู้ตัวเมื่อคืนตอนอาบน้ำนี่เอง รอยช้ำยังอยู่เลยนะ”

ลุคกล่าวอย่างใจเย็น “เอาเถอะ เอาเถอะ ไม่มีใครมันกล้าบังอาจมาหยิกก้นของคุณอีกแล้วหล่ะ”

เซลิน่ากัดฟัน เธอคลายเข็มขัดและโชว์สะโพกให้เขาดู “ดูนี่สิ ฉันมั่นใจเลยว่ามันต้องเป็นผู้ชายที่ไม่เคยแตะต้องผู้หญิงมาแปดชาติแล้วแน่ๆ”

มันมีรอยช้ำสองจุดที่เกือบจะกลืนกินกันบนผิวสีเข้มของเธอข้างละจุด ลุคถึงกับมองเห็นรูปทรงของรอยนิ้วมือได้อย่างลางๆ

ลุคพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “...อืม คงงั้นแหล่ะ แปดชาติได้แหล่ะ” ในความเป็นจริง มันเพิ่งผ่านไปแค่สามเดือนเอง

อย่างไรก็ตาม เซลิน่าคิดไปถึงอีกเรื่องหนึ่ง “หือ หรือว่านายหยิกก้นฉันเมื่อคืน? ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันเจ็บทั้งสองข้างเลยก็ไม่รู้?”

ลุคตอบเซลิน่าอย่างสับสน “ผมเหรอ? ผมจำอะไรไม่ได้เลย ผมคงมึนๆเพราะฤทธ์ยาแน่เลย”

เซลิน่าขมวดคิ้วและคิดครู่หนึ่ง แต่ความจำของเธอพร่าเลือนเพราะฤทธิ์ยาเช่นกัน เธอจึงต้องยอมปล่อยเรื่องนี้ไปอย่างไม่เต็มใจนัก

อย่างไรก็ตาม เธอยังคงพ่นคำสาปแช่งออกมาอย่าง “ถ้าฉันรู้ว่าใครทำนะ ฉันจะสับมือมันทิ้ง... เอาไปสับทิ้งทั้งสองมือเลย”

ลุคนึกขำ

ขณะที่พวกเขากำลังกินมื้อเช้าและดื่ม ดร.เปปเปอร์ ที่เซลิน่าซื้อมา โธมัสก็เปิดประตูเข้ามา

มีนักสืบคนหนึ่งมากับเขาด้วยแต่ไม่ได้เข้ามาในห้อง เขาหยุดรออยู่นอกห้อง

ลุคและเซลิน่าต่างลุกขึ้นยืนและทำความเคารพโธมัส

แม้ว่ามันจะดูเหมือนไม่จำเป็น แต่ลุครู้สึกว่าเขายังไม่ได้สนิทกับโธมัสถึงขั้นที่จะละเลยพิธีการได้

โธมัสโบกมือและพูดว่า “เอาล่ะ ตามสบาย”

พวกเขานั่งลงบนโซฟา โธมัสถามว่า “แขนเป็นยังไงบ้าง? ไม่มีอะไรร้ายแรงใช่ไหม?”

ลุคพยักหน้า “ไม่ครับ อีกสักพักก็คงจะดีขึ้น”

โธมัสจ้องมองเขาครู่หนึ่งโดยไม่พูดอะไร จากนั้นเขาก็พยักหน้า “ฉันมาที่นี่เพื่อบอกพวกเธอเกี่ยวกับคดีนี้”

ลุคและเซลิน่าไม่ได้พูดอะไร และเพียงแค่ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

หลังจากโธมัสไล่เรียงคดีให้ฟัง พวกเขาก็ได้ตระหนักว่าคดีนี้มันใหญ่โตแค่ไหน

ตัวหัวหน้าและผู้เล่นคนอื่นๆ บางส่วนถูกอสุรกายสังหาร ในขณะที่ลุคได้กำจัดพวกผู้เล่นส่วนใหญ่ของกลุ่มไปที่ริมทะเลสาบ มีเพียงหกคนเท่านั้นที่รอดชีวิต มีสองคนในนั้นมีอาการกระทบกระเทือนทางสมองอย่างรุนแรงและอาจไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย

มีเพียงลูกสมุนสี่คนจากฝั่งที่จับเอเซล ซึ่งรวมถึงกัสที่ฟื้นขึ้นมาแล้ว

แน่นอนว่าทั้งสี่คนนั้นต้องพิการไปตลอดชีวิต อย่างกัสเองก็เป็นอัมพาตไปแล้ว

ต้องขอบคุณความเจ็บปวดที่ลุคได้มอบให้พวกมัน พวกลูกสมุนเหล่านั้นแทบจะไม่ได้ขัดขืนการสอบสวนของ FBI เลย แค่สอบสวนไม่นานก็ยอมรับสารภาพทุกอย่าง

สิ่งที่กัสบอกกับ FBI นั้นน่าตกใจมาก

พวกมันทำเรื่องแบบนี้มาหลายปีแล้ว แรกเริ่มพวกมันจัดเกมกันแค่ไม่กี่คนต่อมาได้พัฒนาไปสู่กลุ่มลับและสมาชิกเพิ่มขึ้น

มีเหยื่อมากกว่าสิบรายก่อนหน้านี้ที่กัสได้ส่งตัวไปให้พวกผู้เล่น แม้ว่ายังไม่รวมถึงครั้งล่าสุดนี้เลย

.

.

.

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127

จบบทที่ สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 88

คัดลอกลิงก์แล้ว