สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 79

ตอนที่ 79 – การช่วยชีวิตและความตายที่ไม่ได้คาดคิด

บ็อบบี้กำลังดิ้นรนเพื่อจะหนีอย่างยากลำบากแม้จะมีบาดแผลอยู่ทั่วตัว แต่พวกผู้เล่นก็ตามล่าเขาเหมือนหมาป่าแจ็กเกิลในทะเลเทรายแอฟริกา พวกมันรอให้เหยื่อเลือดออกจนตายด้วยความกลัวก่อนจะพุ่งเข้าใส่อย่างโหดเหี้ยม

อย่างไรก็ตาม หมาป่าแจ็กเกิลล่าเพื่ออาหารและเพื่อความอยู่รอด แต่คนพวกนี้เพียงแค่สนุกกับการฆ่า; พวกมันเน่าเฟะยิ่งกว่าหมาป่าแจ็กเกิลเสียอีก

ลุคหักพวงมาลัยและขับรถเข้าไปประชิดรถคันหนึ่งจากด้านข้าง

ชายที่อยู่หลังรถตะโกนด่าอย่างโกรธแค้น “เฮ้ แกต้องขออนุญาตพวกเราก่อนถ้าอยากจะแจมด้วยนะ จอร์จ... หือ จอร์จไปไหนวะ?”

ตอนนี้ลุคขับขนานไปกับรถของผู้เล่นคนนั้นแล้ว เขาชูมือขวาขึ้น

ปัง!

คนขับรถที่กำลังมองมาที่เขาด้วยความประหลาดใจ ถูกระเบิดหัวกระจุย

ลุคเหยียบเบรกและก้มหัวลง เล็งปืนไปที่ชายที่ยืนอยู่หลังรถ

ปัง!

เข้าหัวอีกนัด

หลังจากเสียงปืนสองนัดนั้น ก็มีเสียงโวยวายดังขึ้นในวิทยุสื่อสาร “เฮ้ ใครยิงวะ? ในเกมการล่าเขาห้ามใช้ปืนไม่ใช่เหรอว่ะ?”

ลุคหัวเราะในลำคอและเหยียบคันเร่ง รถกระบะของเขาพุ่งประชิดถึงรถอีกคันในเวลาไม่นาน

ปัง! ปัง!

ลุครีบขับรถไปหาบ็อบบี้ที่ยังคงวิ่งอยู่ เขาเปิดประตูและคว้าตัวเด็กชายไว้ “เฮ้ นี่ฉันเอง”

บ็อบบี้ตะลึงเมื่อเห็นลุค “คุณ... คุณเป็นพวกเดียวกับพวกมันเหรอ?”

ลุคถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินความคิดของเด็กชาย

ลุคพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ว่า “ตาบอดหรือไง? ฉันฆ่าไปสี่คนเพื่อช่วยนายนะ”

บ็อบบี้มองไปที่รถสองคันที่อยู่ไม่ไกลด้วยอาการมึนงง และก็พบว่าพวกมันเงียบสนิทไปแล้ว

ลุคตรวจสอบบาดแผลของบ็อบบี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะช่วยพยุงเด็กชายให้นอนลงที่เบาะหลังของรถผู้เล่นคันหนึ่ง “อยู่ที่นี่นะ ฉันจะพานายไปหาหมอหลังจากฉันฆ่าพวกวิปริตพวกนี้หมดแล้ว พยายามเงียบไว้ซะ แกล้งตายไปเลยก็ได้”

ลุคกำลังจะปิดประตู แต่ทันใดนั้นบ็อบบี้ก็พูดขึ้นว่า “ได้โปรด ช่วยพ่อ แม่ แล้วก็พี่สาวของผมด้วย”

ลุคโบกมือ “ฉันถ้าทำได้ฉันช่วยแน่ ไม่งั้นฉันจะช่วยนายทำไม?” เขาปิดประตูรถลงทั้งที่เห็นบ็อบบี้กำลังเตรียมจะขอร้องเขาต่อ

ลุคไม่มีเวลามาเสียกับบ็อบบี้ เซลิน่ากำลังรออยู่ในโพรงเพียงลำพัง

ลุคต้องจัดการผู้เล่นพวกนั้นให้หมดและไปรับเซลิน่า มันไม่ปลอดภัยที่จะปล่อยเธอไว้ตรงนั้นคนเดียว

เขาขับรถออกไปอีกครั้งและไม่นานก็ได้ยินเสียงดังมาจากอีกทิศทางหนึ่ง เขาหักพวงมาลัยและตามรอยเสียงนั้นไป

ลุคแสยะยิ้มเมื่อเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

กัส เจ้าของห้องพักอยู่ที่นี่ด้วย เขากำลังหัวเราะเยาะหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งอย่างไม่ใยดี

ผู้หญิงคนนั้นคือ เอเซล ภรรยาของบ็อบและแม่ของบ็อบบี้นั่นเอง

เธออ้อนวอนและร้องไห้อย่างสิ้นหวังด้วยความหวาดกลัว แต่ทว่ามือของเธอถูกคนหลายคนกดไว้เพื่อไม่ให้เธอขยับเขยื้อนได้

ลุคจอดรถไว้ไกลๆ เขาไม่อยากให้เสียงรถของเขาทำให้พวกสวะที่กำลังสนุกกันอยู่นั่นไหวตัวทัน

เขารีบเข้าหาพวกมันผ่านป่าโดยไม่ให้ถูกสังเกตเห็น

พวกมันมัวแต่ให้ความสนใจอยู่กับเอเซลที่กำลังดิ้นรนด้วยความทรมาน

ที่นี่คือสนามเด็กเล่นของพวกมัน ไม่มีทางที่อะไรจะผิดพลาดได้

ลุคได้ยินเสียงที่คุ้นเคยอีกสองสามเสียงนอกจากเสียงของกัส ดูเหมือนจะเป็นกลุ่มคนที่ย้ายเขามาจากที่พัก

เมื่อนึกถึงบทสนทนาของพวกมัน ลุคก็ตระหนักได้ว่าพวกนี้น่าจะเป็นลูกสมุนของพวกผู้เล่นตัวจริง

งานของพวกมันคือการหาเป้าหมาย ขนย้ายเป้าหมาย เฝ้ารถ และน่าจะเป็นคนเก็บศพในตอนที่เกมจบ

เมื่อพิจารณาจากเสื้อผ้าที่พวกมันสวมใส่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ร่ำรวย และดูเหมือนพวกแรงงานมากกว่า

มีรถสามคันและคนทั้งหมดเจ็ดคน

อย่างไรก็ตาม พวกมันไม่ได้อันตรายเลยเมื่อเทียบกับพวกที่กำลังล่าบ็อบบี้เมื่อครู่

พวกมันส่วนใหญ่ ถอดหน้ากากและกางเกงออกหมดแล้ว อยู่ในสภาพกึ่งเปลือยแล้ว พวกมันพร้อมจะปลดปล่อยสัญชาตญาณสัตว์ป่าออกมา

ลุคไม่จำเป็นต้องออกหมัดด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ฟาดเข้าที่ท้ายทอยของพวกมันทีละคนๆ

ผู้ชายมักจะลุ่มหลงเมื่อได้ทำเรื่องบางอย่าง และจะตอบสนองต่อการสภาพการเปลี่ยนแปลงภายนอกได้ช้าลง

และนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับคนพวกนี้

ภายในสองวินาที พวกมันทั้งหมดก็ล้มลงกองกับพื้นทั้งที่ยังมีรอยยิ้มอยู่

ลุคเหยียบลงบนเท้าของพวกมันและทำให้แน่ใจว่าเขาจัดการพวกมันจนสลบแล้ว ก่อนจะเตะกัสออกไป

กระดูกสันหลังของเจ้าของที่พักหักดังลั่นสนั่นภายใต้ลูกเตะอันเกรี้ยวกราดของลุค

เอเซลยังคงร้องไห้ตอนที่ลุคเอาเสื้อของใครบางคนมาคลุมตัวเธอไว้ “ไม่เป็นไรแล้วเอเซล ผมลุคเอง”

เขาพยุงเธอขึ้นและพาไปที่รถคันหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล “เอเซล ผมไม่มีเวลาให้คุณมากนัก อยู่ที่นี่ หาเสื้อผ้าและอาวุธเพิ่ม แล้วซ่อนตัวอยู่ในรถ ผมกำลังจะไปช่วยสามีและลูกสาวของคุณ”

จากนั้นลุคก็จากไป

แม้เอเซลตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายจริงๆ แต่เธอก็ไม่ได้บาดเจ็บหนักเท่ากับลูกชายของเธอ

ลุคมีเวลาเพียงแค่ให้คำแนะนำเธอไม่กี่คำเท่านั้น

ระหว่างทางมาที่นี่ ลุคได้กำจัดผู้เล่นไปยี่สิบห้าคนและรถสิบเอ็ดคัน

คงเหลือพวกมันไม่มากแล้ว แต่ลุคยังไม่พบตัว "ตัวหัสหน้า" ของเกมที่ชอบทำตัวเหนือกว่าคนอื่นเลย

เมื่อลุคขับรถกลับไปยังจุดที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น เขาพบศพของบ็อบอยู่ในป่าห่างออกไปหลายร้อยเมตร ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เห็นได้ชัดว่าบ็อบเป็นเป้าหมายแรกที่ถูกฆ่า

อย่างไรก็ตาม... ผู้เล่นที่เหลือหายไปไหนหมด?

ลุคตั้งสมาธิเงี่ยหูฟังอย่างระมัดระวัง แต่เขากลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

เขาจัดการผู้เล่นไปยี่สิบห้าคนรวด แต่ผู้เล่นที่เหลือและตัวหัวหย้ากลับดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นอะไรเลย มันค่อนข้างจะแปลกเกินไป

ลุคขมวดคิ้วและขับรถไปตามรอยล้อรถที่ชัดเจนผ่านป่า

สองนาทีต่อมา ลุคพบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่โล่งว่างเปล่า เขาถึงกับตกตะลึง เกิดอะไรขึ้นที่นี่?

รถสี่คันจอดอยู่ที่นี่ แต่พื้นที่นั้นเละเทะไปหมด พร้อมกับเศษร่างกายของคนสิบคนที่เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้เล่นกระจัดกระจายอยู่ทั่ว

ลุคหยุดรถและเดินเข้าไปหาพวกมันพร้อมปืนในมือ

เมื่อเดินวนรอบพื้นที่โล่ง เขายืนยันได้ว่าผู้เล่นทั้งสิบคนตายหมดแล้ว และพวกมันตายในสภาพที่น่าสยดสยองที่สุด

คนหนึ่งถูกกรีดหน้าท้องจนเหวอะ อีกคนหัวถูกบดขยี้เหมือนแตงโม และอีกร่างหนึ่งถูกบิดจนผิดรูปในองศาที่น่าขนลุกราวกับเป็นนักยิมนาสติก

ส่วนตัวเจ้ามือของเกมนี้ ยืนพิงอยู่กับต้นไม้ จนกระทั่งลุคเข้าไปใกล้จึงได้เห็นว่าหน้าอกของเขาถูกเสียบทะลุด้วยกิ่งไม้หักๆ และถูกปักติดไว้กับลำต้น

ในขณะเดียวกัน ลุคก็ได้กลิ่นเหม็นสาบประหลาดบางอย่างคละคลุ้งไปทั่ว

.

.

.

.

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ลุยกันต่อเลยจร้า

จะพยายามเร่งให้ได้อ่านกันไวๆ นะครับ

.

.

เรามีเพจแล้วน้าฝากเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127