สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 80

ตอนที่ 80 - กำลังเสริม, นายอำเภอ และการดวลปืน

มันยากที่จะแยกว่ากลิ่นเหม็นสาบเหล่านั้นคืออะไร มันเหมือนกลิ่นอุจจาระผสมกับกลิ่นเน่าและกลิ่นคาวเลือดคล้ะคลุ้งรวมกัน และเห็นได้ชัดว่าต้นตอของกลิ่นสาบนี้มันมาจากพื้นที่โล่งว่างเปล่าแห่งนี้

ลุคค้นพบในเวลาต่อมาว่ากลิ่นเหล่านั้นมาจากของเหลวสีแดงผสมดำที่นองบนพื้น

ลุคไม่รู้ว่าของเหลวบนพื้นมันคืออะไร แต่มันกระจายไปทั่วทุกแห่งและเป็นรอยทอดยาวลึกเข้าไปในป่า

ลุคขมวดคิ้ว เขาหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมในรถ SUV คันที่ดูหรูหราที่สุด ก่อนจะวิ่งกลับไปที่รถกระบะของเขา

หลังจากขึ้นรถ เขาก็เหยียบคันเร่งพุ่งไปยังอีกฟากหนึ่งของทะเลสาบ

ตอนนี้เซลิน่ายังอยู่ตัวคนเดียว ลุครู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้

ระหว่างทาง ลุคโทรหาโธมัส

ครู่ต่อมา ปลายสายก็รับ "นี่ใคร?"

ลุคกล่าว "หัวหน้าครับ นี่ลุค เกิดเรื่องขึ้นที่นี่ครับ..."

ลุคพยายามสรุปสิ่งที่เกิดขึ้นให้กระชับที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง โธมัสถามว่า "ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน?"

ลุคตอบ "ผมไม่สามารถระบุพิกัดที่แน่ชัดครับ แต่พวกมันพาเรามาห่างจากวูล์ฟไคล์ 50 กิโลเมตร และขับรถเข้าในพื้นที่ป่ารกร้างอีกราวๆ ครึ่งชั่วโมง"

โธมัสกล่าว "รายงานสถานการณ์เรื่อยๆ นะ ฉันจะเรียกกำลังเสริม"

ลุคกล่าว "ครับหัวหน้า อ้อ ผมสงสัยว่าคู่รักที่ถูกแจ้งหายไปที่เรากำลังสืบอยู่น่าจะเกี่ยวข้องกับคนพวกนี้ด้วย ดูเหมือนพวกมันจะทำแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว"

โธมัสกล่าว "...รับทราบ ฉันจะแจ้งพวก FBI"

โธมัสรู้ดีว่าทำไมลุคถึงยกเรื่องนี้ขึ้นมา

หากเป็นคดีทั่วไป ตำรวจวูล์ฟไคล์จะเป็นผู้รับผิดชอบ

อย่างไรก็ตาม หากว่าเป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่มีเหยื่อหลายราย การเข้ามามีส่วนร่วมของ FBI ย่อมถือว่ามีความสมเหตุสมผล

ลุคต้องการให้ FBI เข้ามามีส่วนร่วม เพราะพวกผู้เล่นไม่มีทางมีอิทธิพลต่อหน่วยงานระดับชาติได้ ไม่ว่าพวกมันจะมีอำนาจแค่ไหนในวูล์ฟไคล์ก็ตาม

ที่สำคัญกว่านั้น กรมตำรวจฮิวสตันไม่มีอำนาจในการสอบสวนคดีนี้ เพราะมันอยู่นอกเขตพื้นที่รับผิดชอบของฮิวสตัน

โธมัสจะต้องติดต่อ FBI ผ่านเส้นสายของเขาเอง ซึ่งจะเป็นการช่วยเหลือลุคอย่างมาก

ไม่ว่าอย่างไร ลุคก็ได้กำจัดอาชญากรไปครึ่งหนึ่งแล้ว ดังนั้นมันคงเป็นเรื่องดีมากหากว่า FBI ที่จะจัดการส่วนที่เหลือ

ความจริงแล้ว โธมัสไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือ เขากำลังยื่นผลงานชิ้นโตให้เอฟบีไอต่างหาก และตราบใดที่พวกนั้นไม่ใช่คนโง่ พวกเขาย่อมรีบมาที่นี่อย่างรวดเร็วแน่นอน

โธมัสถามอีกครั้ง "เมื่อกี้นายบอกว่ามีคนได้รับบาดเจ็บสาหัสใช่ไหม?"

สมองของลุคว่างเปล่าไปชั่วขณะหนึ่ง เขาได้พูดแบบนั้นไปเหรอ? ส่วนใหญ่เป็นพวกผู้เล่นต่างหากที่บาดเจ็บ บาดแผลของบ็อบบี้นั้นไม่รุนแรง ส่วนบ็อบก็ถูกฆ่าไปแล้ว

แต่ลุคประมวลผลอย่างรวดเร็ว และตระหนักว่าทำไมโธมัสถึงถามคำถามนั้น "ครับ มีเด็กนักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งต้องการการรักษาอย่างเร่งด่วน"

โธมัสกล่าว "ตกลง ฉันจะส่งเฮลิคอปเตอร์จากฮิวสตันไปให้เร็วที่สุด"

ลุคกล่าว "ขอบคุณครับ หัวหน้า"

โธมัสไม่ได้พูดอะไรอีกและวางสายไป

ลุคนึกชื่นชมในใจ – โธมัสเป็นเพื่อนซี้ของโรเบิร์ตจริงๆ!

ด้วยข้ออ้างนี้ โธมัสจะสามารถส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจมาที่นี่โดยเฮลิคอปเตอร์ได้

ลุคจึงจะได้รับการกำลังเสริมจากคนที่ไว้ใจได้

เขาวางโทรศัพท์ดาวเทียมลงและเหยียบคันเร่งรถ เร่งความเร็วขึ้น

เมื่อรถกระบะวิ่งผ่านจุดที่เขาซ่อนเอเซลไว้ ลุคเหลือบมองเธอและพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาจึงมุ่งหน้าต่อไป

บ็อบบี้เองก็ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วตอนที่ลุคขับผ่าน

สำหรับลุคตอนนี้ ความปลอดภัยของเซลิน่าคือสิ่งที่เขากังวลมากที่สุด

เขาช่วยเหลือครอบครัวของบ็อบมากพอแล้วด้วยการช่วยชีวิตคนในครอบครัวไว้ได้ถึงสองคน

ลุคลงจากรถเมื่อถึงอีกฟากของทะเลสาบ

ป่าทึบเกินกว่าที่รถกระบะจะผ่านไปได้ เขาจะต้องเดินเท้าเพื่อมุ่งต่อไปเท่านั้น

ในขณะนั้นเอง รถตำรวจสองคันก็ขับเข้ามา

พวกมันไม่ได้เปิดไฟไซเรนหรือส่งเสียงหวอ แต่ลุคก็สังเกตเห็นพวกมันได้ตั้งแต่ไกลๆ แล้ว

ลุคทำได้เพียงหยุดและรออยู่ข้างรถกะบะเพื่อดูผู้มาใหม่

รถตำรวจทั้งสองคันจอดลง และมีคนลงมาจากรถคันละหนึ่งคน

เจ้าหน้าที่ตำรวจอาวุโสในวัยสี่สิบกว่าพูดว่า "นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจวูล์ฟไคล์ อย่าขยับ ไม่งั้นเรายิง"

ลุคได้แต่เป่าปากอย่างช่วยอะไรไม่ได้

เขาฆ่าตำรวจสองคนนี้ไม่ได้ และเขายังต้องเดินเขาไปอีกไกลเพื่อไปหาเซลิน่า ถึงอย่างนั้นถ้าเขากลับมาพร้อมเซลิน่า เขาจำเป็นต้องสู้กับพวกนั้นหรือเปล่า?

เขาไม่ได้กลัวการต่อสู้ แต่การฆ่าตำรวจสองนายจะก่อปัญหาใหญ่ตามมาแน่นอน

“ผมลุค โคลสัน จากสถานีตำรวจฮิวสตันฝั่งตะวันตก ผมเพิ่งส่งหนังสือแจ้งเรื่องเข้าพื้นที่ถึงสถานีตำรวจวูล์ฟไคล์ไปเมื่อวานนี้เอง” ลุคกล่าว

เจ้าหน้าที่ตำรวจมองหน้ากันและพูดว่า “วางปืนลง แล้วให้เรายืนยันตัวตนของคุณ”

ลุคขมวดคิ้ว “ผมต้องไปช่วยคู่หู เธอกำลังติดอยู่ในป่าคนเดียว”

เจ้าหน้าที่ตำรวจอาวุโสกล่าว “ฉันยอร์ค บราวน์ นายอำเภอวูล์ฟไคล์ นี่คือนิโคลัส ครูว์ รองนายอำเภอ คุณควรจะรู้จักเราถ้าคุณมาที่นี่เพื่อช่วยคดี”

ลุคจ้องมองพวกเขาครู่หนึ่ง และในที่สุดก็ยอมวางปืน M1911 ลง

“ปืนอีกกระบอกด้วย” ครูว์กล่าว

ลุคค่อย ๆ ชักปืนเบเร็ตต้าออกมาจากใต้รักแร้และโยนมันออกไปห่างจากตัวราวสามเมตร

เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองมองหน้ากันและเดินเข้ามาหาเขา

ลุคถามว่า “ทำไมพวกคุณถึงมาอยู่ที่นี่?”

บราวน์ตอบอย่างใจเย็น “มีคนแจ้งตำรวจว่าได้ยินเสียงปืนแถวนี้”

ลุคถามว่า “ที่นี่ที่ไหน? ผมกับคู่หูถูกวางยาก่อนจะถูกลักพาตัวมาที่นี่ ผมยังไม่รู้เลยว่าที่นี่คือที่ไหน”

“ห่างจากวูล์ฟไคล์ประมาณห้าสิบกิโลเมตร” ครูว์ตอบแบบขอไปที

ลุคถามว่า “เอาหล่ะ มีคนได้รับบาดเจ็บสาหัสและต้องการการรักษาอย่างด่วน พวกเราอยู่ห่างทางหลวงแค่ไหน?”

ครูว์กล่าว “ขับรถไปประมาณยี่สิบนาที”

ลุคหรี่ตาลง ก่อนจะกลิ้งตัวออกไปด้านข้างในพริบตา

แทบจะทันที เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองก็เหมือนจะคาดการณ์การเคลื่อนไหวนี้ของลุคไว้แล้ว และยิงใส่เขาในทันทีจากระยะห่างเพียงสิบเมตร

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

ความรู้สึกชาหนึบพุ่งวาบขึ้นที่แขนซ้ายของลุค ก่อนที่ความเจ็บปวดรุนแรงจะถาโถมเข้ามาในทันที

เขากัดกรามแน่น แต่ความเจ็บปวดนั้นไม่อาจหยุดเขาได้ ลุคคว้าปืนเบเร็ตต้าที่ตกอยู่บนพื้นขณะกลิ้งตัว

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองร่วงทรุดลงกับพื้นในทันที

การดวลปืนกับลุคในระยะน้อยกว่าสิบเมตร มันแทบจะเป็นการฆ่าตัวตายชัด ๆ

ต่อให้ลุคไม่มีปืน ความแข็งแกร่งและปฏิกิริยาตอบสนองของเขาก็ทำให้แทบไม่มีทางเล็งเป้าใส่เขาได้อย่างง่ายดาย

อย่างไรก็ตาม ลุคคำนวณพลาดไปเรื่องหนึ่ง ฝีมือการยิงของครูว์นั้นห่วยแตกเกินคาด กระสุนของหมอนั่นที่จริงควรจะพลาดเป้าไปแล้วแท้ๆ แต่ดันมาถูกแขนซ้ายของลุคเข้าพอดี

ลุคไม่สนใจความเจ็บปวดที่แขนซ้าย เขายกปืนขึ้นมาและพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมว่า “ถ้าพวกแกไม่วางปืนลง วินาทีถัดไปมีคนหัวเป็นรูแน่”

.

.

.

.

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

กลับมาแล้ววววววววว ต้นฉบับจบแล้ว

จะพยายามเร่งให้ได้อ่านกันไวๆ นะครับ

.

.

เรามีเพจแล้วน้าเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127