สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 78

ตอนที่ 78 – การฆ่าอย่างเยือกเย็น

ลุครู้สึกอุ่นใจขึ้นมากเมื่อเขามีอาวุธอยู่ในมือ เขาถอดเสื้อกั๊กและซองปืนของชายคนนั้นออกมาแล้วใส่ต่อ

อุปกรณ์พวกนี้แม้ดูไม่สะดุดตา แต่กลับสะดวกและมีประโยชน์อย่างมากในการต่อสู้

การเคลื่อนไหวของลุคไร้ซุ่มเสียงแต่รวดเร็ว

ด้วยการใช้ตัวคนและตัวรถช่วยกำบัง ทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น แม้แต่คนขับรถเองก็ยังหันหน้ามองไปข้างหน้าอย่างใจจดใจจ่อ

หนึ่งนาทีต่อมา ลุคปล้นอุปกรณ์ทั้งหมดมาจากชายคนนั้นได้สำเร็จเขายิ้ม; บทบาทของผู้ล่าและเหยื่อได้สลับกันแล้ว

ลุคโดดลงจากรถและอยู่ฝั่งข้างๆ คนขับ

คนขับหันกลับมาตามสัญชาตญาณและพูดว่า “จอร์จ นาย...”

ลุคซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของหมอนั่นอย่างแรงจนมันกระเด็นกลับไปฟุบอยู่ที่เบาะ

โดยไม่เสียเวลาหายใจ ลุคพุ่งที่ไปด้านข้างมุ่งสู่รถคันที่สอง

คนขับรถคันนี้เป็นผู้ชมที่กระตือรือร้นยิ่งกว่าคนแรกเสียอีก; เขาเปิดประตูรถและออกมายืนดูจากข้างนอก

ในวินาทีถัดมา คอเสื้อของเขาถูกกระชากและเขาถูกฟาดเข้าที่ท้ายทอย จากนั้นก็ถูกจับยัดกลับเข้าไปในเบาะคนขับเช่นกัน

ตอนนี้มีรถเหลืออีกสองคันและพวกผู้เล่นอีกเจ็ดคนอยู่ข้างหน้า

ลุคเดินเข้าไปหาพวกเขาอย่างไม่รีบร้อนพร้อมกับยกปืนเบเร็ตต้า 92FS ขึ้นมาในท่าพร้อมยิง หากใครในกลุ่มผู้เล่นนั้นเห็นเขา ลุคคงไม่มีทางลังเลที่จะฆ่าพวกมันทิ้งเลย

แต่ทว่าลุคฆ่าหมดทุกคนไม่ได้; บางคนต้องถูกปล่อยให้มีชีวิตไว้เป็นพยาน

ยิ่งมีพยานมากเท่าไหร่ คดีนี้ก็ยิ่งมีโอกาสถูกปิดบังได้น้อยลงเท่านั้น

แน่นอนว่า ลุคจะเก็บไว้เฉพาะพวกสมุนตัวเล็กๆ อย่างกัสเท่านั้นที่จะให้มีชีวิตรอด

ผู้นำที่แท้จริงของพวกผู้เล่นกลุ่มนี้คือคนที่รอให้เหยื่อถูกส่งมาให้ถึงในสนามเด็กเล่น พวกเขาจะไม่ลงมือจับเหยื่อด้วยตัวเอง

คนพวกนี้ต้องร่ำรวยและมีอิทธิพลมากกว่า ลุคจะไม่ปล่อยให้พวกมันคนไหนรอดชีวิตไปได้เลย

คนตายไม่มีอิทธิพลอะไรทั้งนั้น

แล้วถ้าครอบครัวพวกมันมาแก้แค้นล่ะ? พวกมันก็ต้องมาแก้แค้นอยู่ดีไม่ใช่หรือ? หากลุคปล่อยพวกมันไป

เมื่อเข้าประชิดถึงด้านหลังของฝูงผู้เล่น ลุคเก็บปืนพกกลับเข้าซอง จากนั้นเขาก็คว้าหัวคนสองคนแล้วโขกเข้าหากันอย่างแรง

ปึก!

ทั้งคู่ก็ทรุดลงกับพื้น และเหลือผู้เล่นเพียงห้าคนเท่านั้น

ลุคเร่งความเร็วและเคลื่อนที่ให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ หมัดของเขาพุ่งออกไปราวกับสายฟ้าแลบ

ยาที่ยังอยู่ในร่างกายลดความแข็งแกร่งและปฏิกิริยาตอบสนองของเขาลงไปครึ่งหนึ่ง แต่มันก็ยังเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะลอบโจมตีผู้เล่นพวกนี้ที่แทบไม่มีใครตั้งตัวทัน

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

ผู้เล่นทั้งห้าคนถูกซัดร่วงลงในทันที ตามสองคนแรกไป

ลุคมองสำรวจพวกเขาและค้นพวกมันอย่างรวดเร็ว

สำหรับพวกที่ใส่เสื้อผ้าและมีอาวุธดูดีกว่าคนอื่นอย่างชัดเจน ลุคต่อยเข้าที่ท้ายทอยอย่างหนักจนพวกมันตาย

ไม่มีใครรอดชีวิตหลังจากที่เขาจัดการเสร็จ เพราะไม่มีใครในกลุ่มนั้นที่มีอุปกรณ์ระดับล่างๆ เลยสักคน

ลุคไม่ได้ใช้ปืนฆ่าพวกมัน เพราะมันจะทำให้ผู้เล่นที่อยู่อีกฝั่งของทะเลสาบตื่นตัว

เขาไม่ได้หักคอพวกมันด้วย เพราะลุคอาจจะถูกกล่าวหาในภายหลังได้ว่าฆ่าอาชญากรในขณะที่พวกมันหมดความสามารถในการขัดขืนแล้ว

เมื่อคดีถูกสืบสวนในภายหลัง ลุคจะได้โต้แย้งได้ว่าเขาแค่ชกออกไปอย่างแรงในตอนที่ศัตรูจู่โจมเขา ไม่มีใครตำหนิเขาได้หรอก

ไม่มีใครควบคุมน้ำหนักหมัดตัวเองได้สมบูรณ์แบบหรอกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับโจรติดอาวุธถึงสิบคน

เขาปลดอาวุธพวกมันและเก็บปืน M1911 รุ่นธรรมดาไว้กับตัวหนึ่งกระบอก ลุคยังถอดซองปืนรัดขามาจากผู้เล่นคนหนึ่งเพื่อเอาไว้เก็บซองกระสุนสำรองทั้งหมดที่ปืนรุ่น M1911ใช้ได้

จากนั้นเขาเก็บมีดคุณภาพดีไว้ที่ขาอีกข้างของเขา

เหยื่อที่มือถูกตอกติดกับพื้นท่าเรือมองดูเขาด้วยความตกตะลึง

ลุคแสยะยิ้มเย็นชาแล้วพูดว่า “แกเป็นเหยื่อล่อที่ยอดเยี่ยมมาก; ตอนนี้แกตายได้แล้วหล่ะ”

ลุคเตะเข้าที่หัวของหมอนั่นจนมันบิดไป 270 องศา ราวกับว่ามันกำลังเหลียวมองกลับไปบนท้องฟ้า

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ ลุคตรวจสอบรถทั้งสี่คัน เขาพบวิทยุสื่อสารแต่ไม่พบโทรศัพท์มือถือเลย

คนพวกนี้ติดต่อกันผ่านวิทยุสื่อสาร เรื่องนี้เริ่มจะยุ่งยากขึ้นแล้ว

หรือว่าควรจะขับรถคันหนึ่งหนีไปไหม?

ลุคไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่นี่ ถ้ารถเกิดพังเพราะกับดักระหว่างทาง เขาจะถูกล้อมอีกรอบ

การต่อสู้เมื่อครู่นี้มันง่ายเพราะเขาอยู่ตัวคนเดียว จะรุกหรือถอยก็ทำได้อิสระ

ถ้าเขาเลือกขับรถหนีไป เขาต้องพาเซลิน่าไปด้วย และเธอก็แทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรงแล้ว พวกเขาจะกลายเป็นเป้านิ่งให้พวกผู้เล่นทันที

ดวงตาของลุคฉายแววเย็นชาในขณะที่เขาตัดสินใจว่าจะจัดการผู้เล่นทั้งหมดให้สิ้นซาก!

เขาเสียเครดิตไป 300 แต้มและเกือบจะถูกฆ่าตาย เขาไม่คิดจะยอมให้เครดิต 300 แต้มเขาเสียเปล่าหรอก

เออ ช่างเถอะ แต้มเครดิตพวกนั้นมันก็ไม่ได้เสียเปล่าหรอก เพราะมันถูกใช้ไปกับความสามารถ แต่ถึงอย่างนั้น ลุคก็ยังรู้สึกว่าเอาเครดิตไปเปลืองกับพวกผู้เล่นนี่มันไม่คุ้มเอาเสียเลย

เขาขึ้นไปบนรถกระบะคันที่ใหญ่ที่สุดพร้อมกับสวมกล้องอินฟาเรดไว้ที่คอ เมื่อสตาร์ทรถ เขาก็ขับเลาะไปตามขอบทะเลสาบ

ลุคเพิ่งได้ยินเสียงปืนดังขึ้นไม่กี่นัด เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ของครอบครัวบ็อบดูไม่ค่อยดีนัก

ขณะที่ขับไป ลุคเจอรถอีกคันที่วิ่งสวนมา

เมื่อเห็นรถของลุค รถคันนั้นก็ชะลอความเร็วลง และชายที่อยู่หลังรถก็ตะโกนถามว่า “เฮ้ย เป็นไงบ้าง?”

ลุคถือพวงมาลัยด้วยมือซ้ายและชักปืน M1911 ออกมาจากซองด้วยมือขวา

ลุคถอนเท้าออกจากคันเร่งแล้วเหยียบเบรก และสลับปืนจากมือขวามาไว้มือซ้าย ก่อนจะยื่นออกไปนอกหน้าต่างที่เปิดอยู่

ปัง!

ลุคจอดรถแทบจะข้างๆ คนขับรถอีกคันอยู่แล้ว และเขาไม่จำเป็นต้องยิงซ้ำเป็นนัดที่สองด้วยซ้ำ

หลังจากที่เขาระเบิดหัวคนขับ รถทั้งสองคันก็วิ่งผ่านกันไป ชายที่อยู่หลังรถตกตะลึง แต่ลุคยกปืนขึ้นอีกครั้ง

ปัง!

เป็นการยิงเข้าหัวอีกนัด

ลุคเหยียบคันเร่ง และรถก็พุ่งทะยานออกไป

เบื้องหลังของเขา รถ SUV คันนั้นหยุดนิ่งสนิท

ลุคเก็บปืนกลับเข้าซอง และยังคงสงบนิ่งอย่างที่สุด

ลุคมีความเชื่ออยู่อย่างว่าความเยือกเย็นเป็นสิ่งจำเป็นในการฆ่าใครสักคน

การฆ่าคืองานที่ต้องใช้สมาธิ เขาจะมัวแต่สับสนไม่ได้

สำหรับลุค สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการฆ่าผู้เล่นวิปริตพวกนี้ให้หมด

เขาเผชิญหน้ากับกลุ่มคนบ้าเกมกลุ่มแรกในขณะที่ลุคกำลังเข้าใกล้ฝั่งตรงข้ามของทะเลสาบ

มีรถสองคันและผู้เล่นสี่คน ข้างหน้าพวกมันคือเด็กชายตัวน้อย บ็อบบี้

บ็อบบี้ถูกลูกธนูปักอยู่หลายจุดบนร่างกาย แต่ไม่มีนัดไหนเข้าจุดตายเลย

เด็กชายกำลังร้องไห้โฮและดิ้นรนเพื่อจะหลุดการจับกุม

ผู้เล่นพวกนั้นโหดเหี้ยมมาก พวกมันจงใจยิงใส่เฉพาะแขนและขาของบ็อบบี้ซึ่งไม่ใช่จุดสำคัญถึงตาย

.

.

.

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ลุยกันต่อเลยจร้า

จะพยายามเร่งให้ได้อ่านกันไวๆ นะครับ

.

.

เรามีเพจแล้วน้าฝากเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127