สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 77

ตอนที่ 77 – การโต้กลับ

สิบวินาทีต่อมา ลุคก็ประชิดเรือยอทช์ทั้งสองลำ

เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ว่าทำไมการรักษาความปลอดภัยที่นี่ถึงหละหลวมนัก เพราะพวกเขาอยู่คนละฟากของทะเลสาบ

ลุคแบกเซลิน่ามาด้วย และพวกผู้เล่นคงไม่คาดคิดเป็นแน่ว่าทั้งคู่จะเป็นนักว่ายน้ำที่รวดเร็วได้ถึงเพียงนี้

พวกผู้เล่นส่วนใหญ่ยังคงกระจายค้นหาอยู่ที่อีกฝั่งของทะเลสาบ

ไม่มีใครในพวกมันทันได้ตระหนักรู้ตัวเลยว่า ลุคว่ายน้ำข้ามทะเลสาบที่กว้างหลายเมตรไปแล้วทั้งที่ยังแบกเซลิน่าอีกคนไว้บนหลัง

เมื่อลุคเข้าประชิดเรือยอทช์แล้ว เขาให้เซลิน่าเกาะเสาใต้ท่าเทียบเรือไว้ จากนั้นเขาก็ปีนขึ้นไปตามเสาอย่างรวดเร็ว

ยามทั้งสองคนกำลังหันหน้าไปทางหัวท่าเรือ และเห็นได้ชัดว่ากำลังรอคนอื่นๆ อยู่

ตอนที่ลุคย่องเข้ามาจากด้านหลัง พวกมันยังคงสูบบุหรี่และคุยกันอยู่

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย พร้อมคำพูดที่แทะโลมรูปร่างของเซลิน่า ลุคก็แสยะยิ้มเผยฟัน เสร็จฉันหล่ะ!

เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรุนแรง จนพื้นท่าเรือใต้ฝ่าเท้าแตกร้าว และทันทีที่ประชิดยามทั้งสอง ลุคก็ซัดหมัดเข้าใส่ท้ายทอยของหนึ่งในนั้นอย่างจัง

เขาไม่รู้ว่าตัวเองฆ่ายามคนนั้นหรือไม่ แต่ถึงจะมีคนเข้าช่วยได้ทันเวลา อีกฝ่ายก็คงต้องพิการไปตลอดชีวิต

ในเวลาเดียวกัน ลุคคว้าคอของอีกคน บีบแน่นจนอีกฝ่ายส่งเสียงร้องไม่ได้ ก่อนจะซัดหมัดขวาเข้าที่ท้องของมันอย่างแรง

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็รีบตรวจหาอาวุธบนตัวยามอย่างรวดเร็ว

ปรากฏว่าพวกมันไม่มีอะไรเลยนอกจากมีดสองเล่ม

ลุคไม่ได้ผิดหวังจนเกินไป เขาหยิบเสื้อผ้าของชายคนหนึ่งมาสวม แล้วกลับไปรับเซลิน่าที่ยังคงเกาะเสาอยู่

ยัยเด็กบ๊องนั่นกำลังตัวสั่นจากอากาศเย็นเสียแล้ว

เธอไม่ได้มีร่างกายที่แข็งแกร่งเหนือมนุษย์เหมือนลุค หลังจากแช่อยู่ในทะเลสาบกลางดึกเป็นเวลานาน เธอจึงหนาวจนแทบแข็ง

ลุครีบคุุมตัวเธอด้วยเสื้อแจ็กเก็ตของยาม และบอกให้เธอรออยู่ที่นี่ จากนั้นเขาก็โดดขึ้นไปบนเรือยอทช์เพื่อค้นหาของอาวุธอย่างอื่น

สองนาทีต่อมา ลุคโดดกลับมาที่ท่าเรือพร้อมกับถุงใบเล็กและแท่งยาวๆ ที่ดูเหมือนปืนฉมวก

ในตอนนั้น ยามคนที่สองเพิ่งจะขย้อนน้ำย่อยของมันเสร็จและพยายามจะลุกขึ้นยืน

ลุคนั่งยองๆ ข้างๆ มันและพูดว่า “หวังว่าแกยังไม่ลืมสิ่งที่พูดไว้เมื่อกี้ใช่ไหม?”

ชายคนนั้นดูหวาดกลัวสุดขีด

แทนที่จะรอคำตอบ ลุคกลับยัดผ้าขนหนูเข้าไปในปากของชายคนนั้นอย่างรุนแรงจนปากของมันแทบจะฉีกขาด

จากนั้น ลุคก็เหยียบลงบนมือซ้ายของมัน

ยามคนนั้นเบิกตาโพลงและกรีดร้องผ่านผ้าที่อุดปากอยู่

ลุคทำหน้าเรียบเฉยและเหยียบมืออีกข้างของมันด้วยเท้าอีกข้าง ก่อนที่เขาจะตอกตะปูทะลุผ่านมือทั้งสองข้างของมันลงไปบนพื้นท่าเรือ

ยามคนนั้นตาเหลือกและสลบไป

กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาเพียงยี่สิบวินาที ลุคอุ้มเซลิน่าขึ้นมาอีกครั้งและวิ่งต่ออีกไม่กี่นาที

เขายังคงเลือกบริเวณที่เป็นป่ารกทึบ ในที่สุดลุคก็หยุดลงที่โพรงไม้แห่งหนึ่ง

มันเป็นพื้นที่ใต้โขดหินสองก้อนซึ่งมีต้นไม้ล้มขวางอยู่ หากซ่อนตัวอยู่ข้างในจะไม่ถูกมองเห็นได้ง่ายนัก เว้นแต่จะเข้ามาในระยะใกล้ๆ

ลุคพาเซลิน่าเข้าไปในโพรงและพูดว่า “อย่าวิ่งออกไปล่ะ เงียบๆ ไว้ และซ่อนตัวให้ดี ผมจะรีบกลับมา เอาปืนฉมวกนี่ไว้ ใครที่ไม่ใช่ผม... ยิงได้เลย!”

ลุคกำลังจะออกไป แต่เซลิน่าดึงเสื้อเขาไว้แล้วพูดว่า “ระวังนะ! ความปลอดภัยต้องมาก่อนนะ!”

ลุคยิ้มและกอดเธอ “ผมไม่โง่เหมือนคุณหรอกน่า”

ลุคออกจากโพรงและเดินกลับไปทางเดิม

ก่อนหน้านี้เขารีบทำความเร็วได้เหมือนกับม้าป่า แต่ขากลับเขาเดินด้วยความเร็วปกติ

ระหว่างทาง ลุคหยิบนํ้าสองขวดออกมาจากถุงแล้วดื่มจนหมด

ถ้าเป็นคนธรรมดา การดื่มน้ำมากขนาดนั้นหลังจากออกแรงอย่างหนัก คงทำให้ไตพังไปแล้ว

แต่ลุคไม่ใช่คนธรรมดา

ด้วยสภาพร่างกายของลุค ระบบเผาผลาญภายในจึงทำงานรวดเร็วกว่าคนธรรมดามาก เขาจำเป็นต้องใช้น้ำเพื่อเจือจางฤทธิ์ยากล่อมประสาทที่ยังตกค้างอยู่ในร่างกาย

แม้จะไม่แน่ใจว่าเขาถูกวางยาได้อย่างไร แต่การดื่มน้ำให้มากขึ้นย่อมไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร

ไม่นานลุคก็กลับมาถึงทะเลสาบ มีรถสี่คันอยู่ใกล้ท่าเรือ และมีคนกลุ่มหนึ่งล้อมรอบยามทั้งสองคนเอาไว้

พวกมันกำลังซักถามไอ้คนดวงกุดที่โดนลุคตอกมือติดพื้น เพราะพวกมันไม่สามารถปลุกยามที่โดนลุคซัดหมัดใส่จนสลบได้

เป็นเรื่องที่น่าทึ่งมากที่ไม่มีใครสนใจแผลของมันเลย และเอาแต่ระดมคำถามใส่

ลุคแสยะยิ้มให้ยามที่กรีดร้องอย่างทรมานขณะตอบคำถาม

พวกผู้เล่น!

พวกมันอาจจะมีอุปกรณ์ที่ดีและทันสมัย แต่พวกมันไม่ใช่มืออาชีพ แม้ว่าเกมนี้จะดูบ้าคลั่งแค่ไหน แต่พวกมันไม่ใช่มือสังหารมืออาชีพ

พวกมันมัวแต่รุมถามยามเฝ้าเรือที่บาดเจ็บ และไม่มีใครสนใจด้านหลังของตัวเองเลย

แน่นอน ลุครู้ว่าทำไมพวกมันถึงสะเพร่าขนาดนี้

ครอบครัวของบ็อบนั้นคงถูกจัดการไปแล้ว บ็อบคงจะบาดเจ็บสาหัสหรือไม่ก็ตายไปแล้ว เว้นแต่ว่าเขาจะทิ้งครอบครัวและหนีเอาตัวรอดคนเดียว

ตอนนี้ เหลือเพียงลุคและเซลิน่าเท่านั้นที่กำลังหนีอยู่

ด้วยฤทธิ์ยาที่ยังอยู่ไหลเวียนในร่างกาย พวกเขาไม่ควรจะมีเรี่ยวแรงหลงเหลืออยู่ในตอนนี้

ในฝั่งของผู้เล่น พวกมันมีคนมากกว่าสามสิบคน ซึ่งทุกคนล้วนติดอาวุธทั้ง ธนู ปืนพก กล้องอินฟาเรด และวิทยุสื่อสาร

ตำรวจทั่วไปคงไม่กล้าคิดจะตอบโต้ แม้ว่าจะหนีออกมาได้สำเร็จแล้ว

สถานการณ์สองต่อหลายสิบนั้นหาได้ยากแม้แต่ในวิดีโอเกม นับประสาอะไรกับชีวิตจริง

อย่างไรก็ตาม ลุคนั้นแตกต่างออกไป

เขาฆ่าพวกสวะมามากกว่าร้อยคนแล้วในช่วงสี่เดือนที่ผ่านมา และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องสู้กับคนห้าสิบคนด้วยตัวคนเดียว

ลุคเดินอย่างไม่รีบร้อนเข้าไปหาฝูงผู้เล่น ราวกับว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่กำลังเข้าไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ

เขาใช้เวลาไม่เกินสิบวินาทีในการเข้าถึงกลุ่มผู้เล่นจากจุดที่เขาซุ่มดูอยู่ห่างออกไปยี่สิบเมตร

เป้าหมายของลุคคือชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนหลังคารถและกำลังมองลงไปยังยามที่บาดเจ็บทั้งสอง

ลุคปีนขึ้นไปบนหลังคารถอย่างคล่องแคล่ว แต่เขาก็ยังจงใจให้เกิดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย

ชายคนนั้นหันกลับมาโดยสัญชาตญาณ แต่แล้วความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็ระเบิดขึ้นที่ท้ายทอย และเขาก็สลบไปก่อนที่จะทันได้เห็นหน้าลุคเสียอีก

ลุคประคองแผ่นหลังของชายคนนั้นไว้เพื่อไม่ให้เขาร่วงลงไป ในขณะที่เขารีบคว้าปืนเบเร็ตต้า 92FS และซองกระสุนของชายคนนั้นมาอย่างรวดเร็ว

.

.

.

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ลุยกันต่อเลยจร้า

จะพยายามเร่งให้ได้อ่านกันไวๆ นะครับ

.

.

เรามีเพจแล้วน้าเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127