สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 76

ตอนที่ 76 – นักวิ่งที่รวดเร็วและนักว่ายน้ำที่เร็วยิ่งกว่า

หลังจากเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ลุคพูดต่อ “อย่าเพิ่งไปคิดเรื่องของครอบครัวบ็อบ เราปกป้องพวกเขาไม่ได้หรอก แต่ผมจะพยายามช่วยให้พวกเขามีโอกาสได้สู้บ้าง เพราะฉะนั้น เชื่อใจผมและทำตามคำแนะนำของผม เข้าใจไหม?”

ร่างของเซลิน่าสั่นไหวพร้อมตอบลุค “เข้าใจแล้ว”

ลุคกล่าว “ระวังด้วย คนพวกนี้ไม่มีทางเล่นตามกติกาหรอก เป็นไปได้ว่าพวกมันกำลังมองเราด้วยกล้องอินฟาเรดอยู่ในตอนนี้ อย่าคิดว่าความมืดจะเป็นประโยชน์กับเรา การที่พวกเขาเลือกเล่นเกมนี้ตอนกลางคืนไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่”

ลุคพูดด้วยเสียงเบาอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้นเองเขาก็พันเท้าให้เซลิน่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว

จากนั้น ลุคก็บอกให้เซลิน่าแกล้งทำเป็นพยุงเขาในขณะที่พวกเขาเดินโซเซเข้าไปในป่า

ไกลออกไปในรถของพวกมัน เหล่านักล่ากำลังใช้กล้องอินฟาเรดหลากหลายประเภทเพื่อเฝ้าดูเหยื่อของพวกมัน

บางคนหัวเราะอย่างประหลาดใจ “เหอะๆ ตำรวจหนุ่มสาวสองคนนี้ไม่โง่นะ พวกเขาเลือกหนีไปโดยไม่รวมกลุ่มกับครอบครัวนั้น”

อีกคนหัวเราะเยาะเบา ๆ “น่าเสียดายที่พวกเขาไม่รู้เลยว่านี่ไม่ใช่เกมที่ยุติธรรม”

คนอื่นกำลังพูดถึงครอบครัวของบ็อบ “ดูพวกเขาสิ เขาเป็นถึงตำรวจมากประสบการณ์แท้ ๆ แต่กลับควบคุมภรรยาและลูก ๆ ของตัวเองไม่ได้เลย”

“เห็นด้วย ดูท่าพวกนั้นก็คงน่าเบื่อไม่ต่างจากเหยื่อรายก่อน ๆ ของเรา ร้องไห้ คร่ำครวญ อ้อนวอนไปจนถึงวินาทีสุดท้าย” อีกคนหนึ่งกล่าว

“แกว่าโทรบอกชาร์ลีให้เร่งเวลาออกล่าสักหน่อยดีไหม? ปล่อยเด็กสาวกับหญิงสาวพวกนั้นเข้าป่าไปเลย มันก็เสียของเกินไป”

คนที่สองนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “จริงด้วย ทั้งคู่สวยทั้งนั้นเลย ส่วนคนแม่ก็...”

“อืม เรายกคนแม่ให้กัสกับพวกของมันไปก็ได้ ชีวิตพวกนั้นมันจืดชืดเกินไป ถึงเธอจะแก่ไปหน่อยแต่ก็ยังใช้งานได้นะ” คนแรกกล่าว

คู่หูของเขาเห็นด้วยและหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา

ลุคมุ่งหน้าเข้าไปในป่าพร้อมกับเซลิน่า

ภายใต้การบงสายตาของต้นไม้ ลุคไม่จำเป็นต้องแกล้งอ่อนแรงอีกต่อไป ลุคอุ้มเซลิน่าขึ้นและเริ่มออกวิ่ง

ลุคคิดว่าถ้าตัวเขามีค่าความแข็งแกร่ง (Strength) สัก 40! หน่วย เขาคงจะฟื้นตัวไปได้ครึ่งหนึ่งแล้วตอนที่รถกระบะพาพวกเขามาถึงที่นี่ และนั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เขาฆ่ากัสและลูกสมุนของมันได้แล้ว พร้อมกับแย่งปืนคืนมาได้

ถ้ามีรถกระบะและปืนสักกระบอก ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลกับคนพวกนี้

ความฉลาดของเขาเป็นข้อได้เปรียบก็จริง แต่แทบไร้ประโยชน์เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกวิปริตเหล่านี้ ยิ่งไปกว่านั้น ลุคยังสังเกตเห็นกล้องอินฟาเรดจำนวนมากที่พวกนักล่าพกติดตัวเอาไว้อีกด้วย

สิ่งที่ลุคต้องเผชิญ ไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดา แต่เป็นกลุ่มนักล่าที่กำลังโกงเกมอย่างไร้ยางอาย

สำหรับพวกวิปริตเหล่านี้ ลุคและเหยื่อคนอื่นๆ ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นเพียง NPC ในเกม ผู้เล่นไม่จำเป็นต้องมีความยุติธรรมเมื่อต้องจัดการกับ NPC

ทว่าบังเอิญเหลือเกิน ลุคเองก็เป็นฝ่ายโกงเช่นกัน ด้วยระบบที่เขาครอบครอง สุดท้ายแล้ว ก็ต้องวัดกันว่า ใครมีสูตรโกงที่แกร่งกว่ากัน!

ลุคกับเซลินาเร่งฝีเท้า วิ่งฝ่าความมืดเข้าไปในส่วนลึกของป่า

กล้องอินฟราเรดไม่ใช่อุปกรณ์วิเศษที่มองทะลุได้ทุกอย่าง ยิ่งพวกเขาสร้างระยะห่างมากขึ้นเท่าไร สิ่งกีดขวางก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น และเป็นไปไม่ได้ที่พวกนักล่าจะมองเห็นพวกเขาได้ชัดเจนถึงขนาดนั้น

ลุคพยายามพุ่งฝ่าพงไม้ที่หนาทึบเข้าไป และค่าความแข็งแกร่งของเขาก็กลายเป็นตัวช่วยสำคัญ

สายตาของเขาเฉียบคมขึ้น ปฏิกิริยาตอบสนองก็รวดเร็วกว่าเดิม แม้จะมีเซลินาอยู่บนหลัง เขาก็แทบไม่สะดุดล้มเลย

เมื่อครู่ เขาเพิ่งค้นพบความสามารถ“การต่อสู้ในป่าระดับพื้นฐาน”จากระบบ และใช้เครดิตไปถึง 200 หน่วยเพื่อแลกมันมา

ความสามารถเฉพาะนี้ซึ่งมีราคาเท่ากับ "การต่อสู้พิเศษระดับพื้นฐาน" พิสูจน์แล้วว่าใช้งานได้จริงอย่างยิ่ง

ต้นไม้และพุ่มไม้ที่ดูธรรมดา กลับกลายเป็นป้ายบอกทางที่ชัดเจนที่สุดในสายตาของลุค

เขาเคลื่อนที่ไปพร้อมกับเซลิน่าอย่างรวดเร็ว ภายในเวลาเพียงห้านาที ทั้งสองก็ฝ่าป่าไปได้ไกลถึงแปดร้อยเมตร

ความเร็วเช่นนั้นแทบจะเหนือมนุษย์ โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาว่าลุคยังอยู่ภายใต้ฤทธิ์ยาสลบ เท้าเปล่า และต้องแบกเซลิน่าไว้ตลอดทางที่วิ่งฝ่าป่า

ผู้เล่นบางคนเหลือบเห็นตำรวจหนุ่มสาวทั้งสองพุ่งผ่านไปโดยบังเอิญ ความเร็วของพวกเขาชวนให้รู้สึกผิดปกติ จึงรีบติดต่อกันผ่านวิทยุสื่อสาร

“เอ่อ…พวกแกไม่รู้สึกบ้างเหรอ ว่าตำรวจหน้าอ่อนสองคนนั่นมันเร็วไปหน่อย?”

“หืม? นายก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันเหรอ?”

“หรือว่านาฬิกาฉันจะเพี้ยน…ทำไมดูเหมือนพวกเขาจะใกล้ถึงทะเลสาบแล้ว?”

“ชาร์ลี…นี่มันครบห้านาทีหรือยัง?”

ชายที่ถูกเรียกว่าชาร์ลีขมวดคิ้ว ก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือ “ยังเลย เพิ่งสี่นาทีห้าสิบวินาทีเอง…นาฬิกาของพวกแกเวลาครบแล้วเหรอ?”

ทุกคนเงียบงัน เวลาบนนาฬิกาของพวกเขาตรงกันไม่มีผิด

“เชี่ยเอ๊ย! พวกมันกระโดดลงทะเลสาบแล้ว!” ใครบางคนตะโกนใส่วิทยุสื่อสาร

หลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ทุกคนก็เริ่มกระซิบกระซาบคุยกันด้วยความไม่มั่นใจ

ชาร์ลีมองดูนาฬิกาและพูดว่า “ครบห้านาทีแล้ว เริ่มการล่าได้! ขอเตือนไว้อย่าง ตำรวจสองคนนั้นอย่างเพิ่งรีบฆ่าทิ้งนะ โดยเฉพาะยัยผู้หญิงนั่น ฉันต้องการตัวเธอแบบเป็นๆ เข้าใจไหม?”

“ชาร์ลี... ไม่ฆ่าไอ้หนุ่มนั่นด้วยได้ไหม?”

“ให้ตายเหอะ ไอ้เกย์แก่!”

“เฮ้ ดูเหมือนว่าจะมีคนอยากยิงไอ้หนุ่มนั่นด้วยปืนกระบอกอื่นแฮะ!”

ชาร์ลีพูดอย่างใจเย็น “ตกลง แต่อย่าประมาทล่ะ ยังไงพวกนั้นก็เป็นตำรวจ และฉันต้องเตือนไหมว่าช่องสัญญาณหลักมีไว้สำหรับเรื่องงานเท่านั้น?”

ช่องสัญญาณเงียบลง ครู่ต่อมา บรรดาผู้เล่นก็เริ่มถกเถียงกันในช่องสัญญาณอื่นว่าพวกเขาควรจะเล่นเกมนี้อย่างไรดี

ลุคและเซลิน่าโดดลงทะเลสาบไปงั้นเหรอ? ก็นั่นไม่ใช่ปัญหาหรอก

ที่นี่คือสนามเด็กเล่นที่ยอดเยี่ยมที่สุดซึ่งพวกเขาเลือกสรรมาหลังจากการเล่นมาหลายต่อหลายเกม สภาพภูมิประเทศที่หลากหลายของที่นี่ตอบสนองความกระหายในการแสวงหาความบันเทิงของพวกเขา

การออกล่าจากบนเรือเป็นสิ่งที่พวกเขามักจะทำบ่อยๆ

ในทะเลสาบ ลุคว่ายไปอีกฝั่งโดยมีเซลิน่าอยู่บนหลัง เขาใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

น้ำเย็นๆ ช่วยให้สติของเขาแจ่มใสขึ้นไปอีก แม้แต่เซลิน่าเองก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก “อา ที่รัก นายว่ายน้ำเร็วสุดๆ ไปเลย”

ลุคตอบกลับ “คุณผู้หญิง ผมกำลังหนีตายอยู่นะครับ โอเคไหม? เวลาที่คุณวิ่งหนี คุณก็ต้องทำให้เต็มที่สิ!”

ทันใดนั้น ลุคเห็นจุดสีขาวคู่หนึ่งลางๆ

อาศัยความว่องไวและสายตาที่เฉียบคมของลุค ภาพตรงหน้าก็ชัดเจนขึ้นและมันทำให้เขาตกตะลึง

เรือยอชต์…สองลำ

ตัวเรือยอทช์ไม่ใช่สิ่งสำคัญหรอก สิ่งสำคัญคือมีคนสองคนยืนอยู่ที่ท่าเทียบเรือซึ่งเรือยอทช์ทอดสมออยู่

ลุคชะลอความเร็วลงและค่อยๆ ว่ายน้ำไปยังท่าเทียบเรือ ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงเบาว่า “เซลินา เด็กดี อย่าส่งเสียงนะ”

เหตุผลที่ลุคต้องพูดกำชับเช่นนั้น ก็เพราะสติของเซลิน่ายังไม่ค่อยครบถ้วน หากเป็นปกติ เธอคงไม่เผลอเรียกเขาว่าที่รัก เมื่อตอนที่ชมเขาเรื่องว่ายน้ำเร็ว

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

กลับมาแล้ววววววววว ต้นฉบับจบแล้ว

จะพยายามเร่งให้ได้อ่านกันไวๆ นะครับ

.

.

เรามีเพจแล้วน้าเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127