สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 75

ตอนที่ 75 เกม

มีเสียงกระซิบกระซาบดังไปทั่วทุกทั้งบริเวณนั้น แต่เสียงเหล่านั้นเบาเกินกว่าจะจับใจความได้ชัดเจน

ลุคค่อนข้างตกใจ มีคนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้กี่คนกัน? เป็นสิบๆ คนเลยเหรอ?

ไม่นานนัก ฝาท้ายรถกระบะก็ถูกเปิดออก ลุคและเซลิน่าถูกย้ายลงมาที่พื้น

พวกเขายังคงถูกจับอยู่ข้างกัน คนพวกนี้ไม่ได้วางแผนจะจับพวกเขาแยกจากกัน

เสียงที่ดังอยู่ไม่ไกลบ่งบอกว่าครอบครัวของบ็อบก็ถูกย้ายลงมาเช่นกัน

ครู่ต่อมา เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นว่า “ปลุกพวกมันซะ ฉันต้องบอกกฎของเกมให้พวกมันรู้”

ลุคถูกทำให้ฟื้นคืนสติด้วยน้ำเย็นที่สาดเข้าใส่หน้า

แต่เขายังไม่ขยับ เขาสังเกตปฏิกิริยาของเหยื่อรายอื่นๆ

จนกระทั่งเซลิน่าเริ่มดิ้นรนลืมตาด้วยความมึนงง ลุคถึงเริ่มแสดงอาการตอบสนองในแบบเดียวกัน

เซลิน่าตื่นแล้ว ด้วนความสะลึมละลือ ฤทธิ์ของยาสลบนั่นแรงพอสมควร

เธอพึมพำว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

ชายคนเดิมพูดต่อ “ยินดีต้อนรับสู่สนามกีฬาของเรา นักสืบเซลิน่าและนักสืบลุค รวมถึงเพื่อนร่วมทีมที่ไม่ได้คาดฝันอย่างนักสืบบ็อบและครอบครัว! พวกคุณโชคดีมากที่มีเพื่อนร่วมทีมคอยช่วยเหลือ นักสืบบ็อบจริง ๆ จะไม่ยุ่งเรื่องนี้ก็ได้ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ทำแบบนั้น ยินดีด้วย”

เมื่อมองไปยังชายสวมหน้ากากที่ยืนอยู่ตรงหน้า เซลิน่ายังคงมึนหัว “พวกคุณพูดเรื่องอะไร?”

บ็อบเริ่มได้ตั้งสติชัดเจนขึ้นเช่นกัน “พวกแกเป็นใคร? ต้องการอะไร?”

“เหอะๆ คำตอบมันง่ายมาก ตอนนี้พวกคุณอยู่ในเกมของเราแล้ว อยากรู้ไหมว่าเกมนี้คืออะไร?” ชายคนนั้นถามอย่างกระตือรือร้น

บ็อบตะโกน “เกมอะไร? นี่มันผิดกฎหมายนะ รู้ตัวไหม?”

ชายคนนั้นระเบิดเสียงหัวเราะ “ใช่ มันผิดกฎหมาย แต่ใครจะรู้ล่ะ? ตำรวจคลีฟแลนด์ของแกเหรอ? หรือตำรวจฮิวสตันที่เจ้าหน้าที่หนุ่มสาวสองคนนี้สังกัดอยู่?”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาพูดต่อ “เอาละ เลิกพูดไร้สาระ ยินดีด้วย พวกคุณได้เข้าเป็นส่วนหนึ่งเกมล่าของจริงแล้วหล่ะ แต่พวกคุณคือ... เหยื่อ”

เซลิน่าและบ็อบต่างพูดไม่ออก ส่วนลุคเขาทำเพียงแกล้งทำเหมือนว่าสติหลุดลอยออกจากร่างแล้วนิ่งไป

เขาเป็นเพียงเจ้าหน้าที่หนุ่มที่เพิ่งจบมัธยมปลาย เขาควรจะดูอ่อนแอ

“น่าเบื่อชะมัด” ชายคนนั้นถอนหายใจและพูดว่า “ฉันจะบอกกฏพวกคุณนะ: เกมจะเริ่มในอีกห้านาที และพวกคุณคือเหยื่อในเกมนี้ อย่างพวกหมูป่าหรือกวาง เข้าใจไหม? พวกคุณต้องวิ่งหนีสุดชีวิต ไม่อย่างทางที่เหลือของพวกคุณก็คือตาย!”

ลุคเข้าใจแล้วว่าคนพวกนี้คือพวกวิปริตที่ชอบหาความสนุกกับมนุษย์จริงๆ

มันไม่ใช่แค่เรื่องการฆ่าหรือล่าสัตว์ แต่มันคือการเล่นกับมนุษย์อย่างกับสัตว์ป่า

ลุคกวาดสายตาดูจำนวนรถและเหล่าคนที่อยู่รอบๆ

มีรถเจ็ดคันที่อยู่รอบๆ ทั้งรถกระบะและ SUV และจากเสียงที่เครื่องยนต์จากด้านหลัง น่าจะมีรถอีกห้าคันที่เขามองไม่เห็น

รวมๆ แล้วมีรถมากกว่าสิบคัน ไม่นับรวมรถกระบะสามคันที่จับพวกเขามา

รถแต่ละคันมีคนสองถึงสี่คน ดังนั้นจำนวนผู้เข้าร่วมเกมนี้น่าจะมีสามสิบถึงห้าสิบคนเลยทีเดียว

พวกคนบ้าจำนวนขนาดนี้มาจากไหนกัน? ไม่มีใครเคยสังเกตเห็นสิ่งที่พวกเขาทำเลยเหรอ?

ลุคคิดอยู่ครู่หนึ่งและตระหนักว่าคำตอบคือ ‘ไม่’

ในสถานที่ที่มีประชากรไม่มากนักอย่างเท็กซัส การหายตัวไปของนักเดินทางไม่กี่คนไม่ใช่เรื่องที่ถูกให้ความสำคัญนัก เว้นแต่จะมีหลักฐานที่แน่ชัดว่าถูกลักพาตัวไปจริงๆ

ไม่ใช่แค่นักเดินทาง แม้แต่แมตต์จาก HPD ที่ลางานกลับบ้านก็ยังหาตัวไม่เจอจนถึงตอนนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ลุคและเซลิน่าไม่ใช่ตำรวจในท้องที่นี้ ซึ่งถือเป็นเพียงพลเรือนในเขตนี้เท่านั้น

มีประชากรอเมริกันหลายคนที่หายตัวไประหว่างเดินทางและไม่เคยถูกหาพบอีกเลย

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะบังเอิญไปพบศพหลักจากหายไปหลายสิบปี และคดีแบบนี้มีมากเกินกว่าที่ตำรวจจะตามสืบไหว

ขณะที่ลุคกำลังคิด เซลิน่าก็กำลังจะอ้าปากพูด

ลุคแอบด่าความคิดที่โง่เขลาของเธอในใจ การเปิดปากด่าคนพวกนี้ตอนนี้ไม่มีประโยชน์อะไร

ลุคแกล้งทำเป็นอ่อนแรงและซบลงที่ตัวเซลิน่า ซุกหน้าลงกับหน้าอกของเธอและหยิกก้นเธอแรงๆ

เซลิน่าตะลึงที่เห็นลุคซึ่งดูเหมือนคนไม่ค่อยมีสติพุ่งซบไปที่หน้าอกเธอ เธอจึงตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงสะกดกลั้นคำพูดที่กำลังจะพูดออกมา

เซลิน่ารู้จักร่างกายของลุคดีกว่าใครๆ

ขนาดเธอเองยังพอพูดได้ แล้วลุคจะยังมึนหัวอยู่ได้ยังไง?

ชั่วขณะนั้นสติของเธอก็ถูกดึงด้วยความเจ็บปวดจากก้นของเธอ เธอเข้าใจแล้วว่าลุคกำลังบอกให้เธอเงียบปากซะ

ในทางกลับกัน ครอบครัวของบ็อบส่งกลับส่งเสียงดังออกมา

บ็อบกำลังสบถด่า ส่วนภรรยาและลูกๆ ของเขากำลังร้องไห้ เพราะไม่สามารถทำความเข้าใจสถานการณ์ได้

หรือบางทีพวกเขาก็อาจจะเข้าใจแล้ว และกำลังตื่นตระหนกเมื่อจินตนาการถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป

“เอาละ พวกเรากำลังจะไปแล้ว จำไว้พวกคุณมีเวลาห้านาทีในการซ่อนตัว จากนั้นเกมล่าจะเริ่มขึ้น! จำไว้ว่า ผู้ชนะเท่านั้นที่จะรอดชีวิต” ชายคนนั้นผิวปากเสียงดัง แล้วรถทุกคันรอบตัวก็ขับออกไป

ลุคเริ่มสังเกตสภาพแวดล้อมเมื่อความมืดเข้าปกคลุมป่าอีกครั้ง

มันเป็นพื้นที่รกร้าง มีพุ่มไม้ล้อมรอบอยู่มากมาย

แต่พุ่มไม้เหล่านั้นไม่มีความหนาพอที่จะซ่อนใครได้

เมื่อครู่ พวกคนแปลกหน้าพวกนั้นถืออาวุธที่ต่างกันไปออกไป แต่ส่วนใหญ่เป็นธนูและหน้าไม้

ธนูบางคันเป็นธนูธรรมดา แต่บางคันดูแปลกตามาก คนพวกนี้มีปืนพกก็จริงแต่ยังเก็บไว้ในซองปืน

เห็นได้ชัดว่าคนพวกนี้มองว่านี่คือเกมล่าเท่านั้น และไม่ใช่การต่อสู้ที่แท้จริง

ลุครีบถอดเสื้อยืดของเขาออก ฉีกมันเป็นเส้นยาวๆ แล้วพันเท้าให้เซลิน่า

เนื่องจากร่างกายของเขาดีกว่ามาก ส้นเท้าของเขาจึงทนทานกว่ามาก

การเดินเท้าเปล่ามันไม่สบายนัก แต่มันก็ไม่ถึงกับทนไม่ได้

ลุคอยากให้เซลิน่าไม่ต้องทนเจ็บเท้า ประสิทธิภาพในการเคลื่อนไหวของเธอคงลดลงด้วยความเจ็บปวดถ้าต้องเดินก้าวไปในป่าโดยไม่มีรองเท้า

ที่นี่มีก้อนกรวดและกิ่งไม้เต็มไปหมด การเดินบนพื้นที่นี้ไม่ต่างอะไรกับการเดินบนเศษแก้ว

ส่วนที่ว่าทำไมลุคถึงไม่ใช้เสื้อผ้าของเซลิน่าแทนล่ะ?

นั่นก็เพราะว่าเธอสวมเพียงบราและกางเกงขาสั้น กางเกงขาสั้นนั่นก็ปกปิดแค่ส่วนนั้นของเธอ ซึ่งมันไม่มีเนื้อผ้าเหลือพอที่จะเอามาพันเท้าได้

ขณะที่ลุคพันเท้าให้เซลิน่า ลุคก็กระซิบกับเธอด้วยเสียงโทนต่ำว่า “อย่าไปเชื่อสิ่งที่พวกมันพูด ในเกมนี้จะไม่มีใครรอดชีวิตไปหรอก ถ้าเราหนีไปไม่ได้ เราต้องตายแน่”

..

.

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

กลับมาแล้ววววววววว ต้นฉบับจบแล้ว

กลับมาสานต่อความสนุก จะพยายามเร่งให้ได้อ่านกันไวๆ นะครับ

.

.

เรามีเพจแล้วน้าเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127