บทที่ 23 ตราประทับรับรอง

บทที่ 23 ตราประทับรับรอง

ยูตะมองคุชินะด้วยความงุนงง "เกิดอะไรขึ้นหรอคุชินะ?"

คุชินะนั่งลงบนเตียงด้วยความเคยชินเหมือนทุกที "ช่วยเป่าผมให้ฉันหน่อยสิ ฉันเป่าเองไม่ได้น่ะ"

ยูตะลังเลนิดหน่อย "ฉันไม่ค่อยถนัดเรื่องแบบนี้เท่าไหร่เลยนะ..."

"แย่จังแฮะ เรียนรู้ไว้บ้างไม่ได้รึไง?" คุชินะกลอกตาใส่แล้วยื่นผ้าขนหนูสะอาดให้เขา

ยูตะหยิบผ้าขึ้นมาแล้วลองเช็ดๆ ตีๆ ดูสองสามครั้ง แต่เขาดันเผลอไปดึงผมเธอจนทำให้เธอเจ็บ

คุชินะส่งเสียงขู่ฟ่อออกมาเหมือนแมวโกรธ ยูตะสะดุ้งหยุดมือทันที

คุชินะพองแก้มป่อง "ทำไมถึงซุ่มซ่ามแบบนี้ล่ะนายเนี่ย?"

แต่ตอนนี้เธอดูเหมือนแค่ทำหน้าบึ้งใส่เฉยๆ ไม่ได้ดูน่ากลัวอะไรเลยสักนิด คุชินะถอนหายใจเบาๆ จับมือเขาเอาไว้แล้วพูดว่า "มานี่ เดี๋ยวฉันจะสอนนายเอง..."

หลังจากอธิบายวิธีเช็ดผมให้ฟังอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เงยหน้าขึ้นถาม "เข้าใจแล้วใช่ไหม?"

ยูตะทำตามวิธีการของเธออย่างระมัดระวังสุดชีวิต คุชินะหรี่ตาลงพลางเคลิ้มไปกับบริการที่ได้รับอย่างสบายใจ

หลังจากนั้นไม่นาน พอผมเริ่มแห้งแล้ว เธอลิมตาขึ้น หันกลับมา แล้วจูบเบาๆ ที่แก้มของเขาหนึ่งที

"ประทับตราเรียบร้อยแล้ว"

พูดจบเธอก็วิ่งหนีออกจากห้องไปทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำ ยูตะแตะแก้มตัวเองที่ยังสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น เขามองตามร่างที่วิ่งจากไปแล้วพึมพำว่า "วันนี้ยัยนั่นเป็นอะไรไปเนี่ย?"

ทันใดนั้นเขาก็ตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ "บ้าเอ๊ย ฉันเสียเปรียบแล้วสิเนี่ย น่าจะตอบแทนคืนไปบ้าง"

คุชินะรีบวิ่งกลับไปที่ห้องของเธอแล้วซุกหน้าลงกับหมอนทันที เธอรู้สึกว่าตัวเองเสียสติไปแล้วจริงๆ ที่ทำแบบนั้นลงไป

ทันใดนั้น มิโตะก็เดินเข้ามาในห้องแล้วนั่งลงบนเตียงพลางถามอย่างรู้ทัน "คุชินะ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอ?"

คุชินะเอามือปิดใบหน้าที่ร้อนผ่าวเอาไว้และไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำ มิโตะยิ้มออกมา "งั้นยูตะแกล้งเธอสินะ? เดี๋ยวฉันจะไปไล่เขาออกไปให้เอง"

เธอทำท่าจะลุกขึ้นยืนตามที่พูด คุชินะลืมความอายไปชั่วขณะแล้วโพล่งออกมาทันที "คุณยาย อย่าทำแบบนั้นนะ..."

มิโตะนั่งลงที่เดิมแล้วลูบผมสีแดงยาวของคุชินะเบาๆ "งั้นก็เล่าให้ยายฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น"

หลังจากอึกอักอยู่พักหนึ่ง คุชินะก็ยอมเล่าทุกอย่างออกมา พร้อมกับเตรียมใจโดนด่าเต็มที่ แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจคือ มิโตะกลับให้กำลังใจเธอซะงั้น "คุชินะ ทำแบบนั้นแหละดีแล้ว ไปตามจีบคนที่ชอบซะเถอะ"

คุชินะอุทานออกมาพลางจ้องมองมิโตะด้วยความงุนงงแบบสุดๆ แต่คำพูดต่อมาของมิโตะยิ่งทำให้เธออ้าปากค้างหนักกว่าเดิม

"สมัยยายเนี่ย ผู้หญิงอายุเท่าเธอเขาแต่งงานกันไปหมดแล้วนะ"

คุชินะพูดตะกุกตะกัก "นั่นมัน... ไม่เร็วไปหน่อยหรอคะ?"

มิโตะไม่ได้ตอบตรงๆ "ถ้าชอบเขาก็ลงมือทำเลย อย่ามาเสียใจภายหลัง เด็กหนุ่มอย่างยูตะน่ะเป็นที่ต้องการตัวมากนะ"

คุชินะหน้าแดงก่ำแล้วพยักหน้าเล็กน้อย มิโตะลูบหัวเธออย่างเอ็นดู "พักผ่อนให้สบายนะ"

เธอก้าวเดินออกไปจากห้องแล้วปิดประตูตามหลัง มิโตะเดินตรงไปที่ห้องของยูตะแล้วเคาะประตูถาม "ยูตะ ยังไม่หลับใช่ไหม?"

ยูตะตะโกนตอบกลับมา "ยังครับคุณยายมิโตะ"

เธอเดินเข้าไปข้างใน นั่งลง แล้วเข้าประเด็นทันที "เธอคิดยังไงกับคุชินะล่ะ?"

คำถามนั้นทำเอาความคิดในหัวของยูตะวุ่นวายปั่นป่วนไปหมด เมื่อเห็นเขาลังเล มิโตะจึงพูดออกมาอย่างอ่อนโยน "ไม่ต้องกังวลหรอก พูดความจริงออกมาเถอะ"

ยูตะจึงตอบไปว่า "เธอเป็นคนร่าเริงและใจดีมากครับ"

มิโตะพยักหน้ารับรู้ "ในเมื่อคิดดีกับเธอ แบบนั้นเธออาจจะต้องดูแลเธอในเร็วๆ นี้แล้วล่ะ"

สีหน้าของยูตะเปลี่ยนไปทันที เขาถามด้วยความตกใจว่า "คุณยายมิโตะ หรือว่าท่าน...?"

เขาทำท่าจะลุกขึ้นเพื่อไปตามหาซึนาเดะมาช่วย แต่มิโตะกดไหล่เขาลงไปอีกครั้ง "ฉันรู้จักร่างกายตัวเองดี ซึนาเดะพยายามทุกทางแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จหรอก"

ดวงตาของยูตะเริ่มแดงก่ำด้วยความโศกเศร้า เธอปลอบใจเขาว่า "มันเป็นกฎของเวลา ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงมันได้หรอกนะ"

เขากลับไปนึกถึงสัญญาณที่เคยมองข้ามไปก่อนหน้านี้ ทั้งการที่เธองีบหลับบ่อยขึ้น และความจำที่เริ่มเลือนลาง ยูตะถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "คุชินะรู้เรื่องนี้รึเปล่าครับ?"

มิโตะส่ายหัว "ไม่แน่นอน"

ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ เธอก็ประกาศออกมาอย่างเด็ดขาด "นับจากนี้ไป ฉันจะฝากเธอดูแลคุชินะด้วยละ.."

พูดจบเธอก็เดินออกจากห้องไปทิ้งความเงียบไว้เบื้องหลัง

เช้าวันต่อมา คุชินะก็พรวดพราดเข้ามาในห้องทันที "ยูตะ ได้เวลาตื่นแล้ว!"

เขามุดหัวหนีเข้าไปใต้ผ้าห่ม "ผ้าห่มผืนนี้มันผนึกฉันไว้แน่นเลย ตื่นไม่ไหวหรอก"

แต่คุชินะกระชากผ้าห่มเขาออกมาอย่างไม่มีปราณี "ตื่นได้แล้ว! เราสัญญากับมิโคโตะไว้ว่าจะไปฉลองบาร์บีคิวกันนะ"

ขณะที่เธอกำลังดึงตัวเขาอยู่นั้น จู่ๆ เธอก็ร้องอุทานออกมา หน้าแดงแจ๋ "นะ... นายยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยนี่นา!"

ยูตะตอบกลับไปหน้าตาย "ใครเขาใส่เสื้อผ้านอนกันล่ะ?"

เธอพึมพำเบาๆ "ฉันยังใส่ชุดนอนเลยนะ"

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เธอก็ทำตาโตจ้องมองทิวทัศน์ตรงหน้าอย่างเปิดเผยและเพลิดเพลิน ยูตะรีบคว้าเสื้อผ้ามาใส่ถายใต้สายตาที่จ้องไม่วางตาของเธอ

เธอทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ "เหอะ ไม่เห็นจะเป็นแบบที่อยากดูเลยสักนิด"

แต่หูที่แดงแป๊ดของเธอมันฟ้องความลับหมดแล้วว่าคิดอะไรอยู่ ขณะที่พวกเขากำลังจะออกไปข้างนอก ก็บังเอิญไปเจอเข้ากับซาคุโมะพอดี

ยูตะถามขึ้น "ลุงซาคุโมะ มีธุระอะไรรึเปล่าครับ?"

ซาคุโมะไม่ได้สนใจคำถามเขา แต่หันไปพูดกับคุชินะแทน "ขออนุญาตยืมตัวยูตะของเธอสักสองนาทีได้ไหม?"

ยูตะอ้าปากค้าง ฉันไปเป็นของยัยนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?

คุชินะหน้าแดงก่ำพลางพึมพำออกมาว่า "ถ้าครูต้องการตัวเขา ก็ตามสบายเลยค่ะ"

ยูตะเดินตามซาคุโมะไปยังที่เงียบๆ แห่งหนึ่ง "ลุงซาคุโมะ มีข่าวอะไรหรอครับ?"

ซาคุโมะตบไหล่เขาเบาๆ "ข่าวดีเลยล่ะ สายลับซึนะงาคุเระที่เราจับได้ดันพกข้อมูลสำคัญมาด้วย เพราะงั้นพวกเราทุกคนจะได้รางวัลภารกิจระดับ S ส่วนของรางวัลจะแจ้งให้ทราบทีหลังนะ"

ยูตะถามด้วยความสงสัย "แล้วจะได้รางวัลแบบไหนหรอครับ?"

ซาคุโมะทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก็น่าจะเป็นเงินสดหรือไม่ก็คัมภีร์วิชานินจาล่ะมั้ง"