บทที่ 15: พิธีสำเร็จการศึกษา

บทที่ 15: พิธีสำเร็จการศึกษา

สามเดือนต่อมา ยูตะก็เรียนจบจากโรงเรียนนินจาอย่างเป็นทางการ

"ยูตะ ทำไมนายถึงติดท็อปสามของห้องได้ล่ะ ทั้งที่ตอนอาจารย์สอน พวกเราก็ไม่ได้ตั้งใจฟังเหมือนกันแท้ๆ"

ที่บ้านของคุชินะ เธอจ้องมองใบรายงานผลการเรียนด้วยสีหน้าสงสัยสุดๆ

ดวงตาสวยคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่ยูตะ ราวกับจะเค้นเอาคำตอบให้ได้

ความล้มเหลวของตัวเองก็น่าเจ็บใจอยู่หรอก แต่ความสำเร็จของเพื่อนสนิทนี่มันน่าเศร้ากว่าซะอีก

ก็นั่งหลังห้องด้วยกัน แถมหลังเลิกเรียนก็ตัวติดกันตลอด แล้วทำไมคะแนนของนายถึงทิ้งห่างฉันขนาดนี้ล่ะ

ถึงคุชินะจะเรียนจบมาได้แบบไม่มีปัญหา แต่มันก็น่าแปลกใจจริงๆ นั่นแหละ

ยูตะทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ความจริงเขากำลังกลั้นยิ้มแทบตายก่อนจะตอบกวนๆ ไปว่า

"ก็เพราะฉันมันอัจฉริยะยังไงล่ะ"

คำตอบนั้นทำเอาคุชินะปรี๊ดแตก แก้มป่องด้วยความโมโหแล้วสะบัดหน้าหนีไม่ยอมคุยกับยูตะอีกเลย

เห็นแบบนั้น ยูตะเลยอดใจไม่ไหว เดินเข้าไปแกล้งจิ้มแก้มป่องๆ ของเธอเล่น

คุชินะเปลี่ยนโหมดทันที เธอวางใบเกรดลงแล้วคว้าหมอนอิงปาใส่เขาเต็มแรง

ยูตะไม่ยอมแพ้ คว้าหมอนอีกใบมาเปิดศึกหมอนข้างตอบโต้กลับไปอย่างสนุกสนาน

ซึนาเดะที่นั่งอยู่ข้างๆ มองดูเด็กทั้งสองคนหยอกล้อกันพลางยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

พอนิ่งไปสักพัก ซึนาเดะก็เอ่ยขัดจังหวะขึ้นมา

"เอาล่ะ เลิกเล่นกันได้แล้ว ถึงเวลาต้องไปเตรียมตัวสำหรับพิธีไว้อาลัยสงครามนินจาครั้งที่สองแล้วนะ"

สิ้นเสียงของเธอ บรรยากาศที่เคยสดใสก็กลับกลายเป็นเงียบเหงาและเศร้าหมองลงทันที

ทั้งสองคนต่างแยกย้ายกลับห้องไปเปลี่ยนชุดสีดำเพื่อเตรียมเข้าพิธี

จากนั้น ซึนาเดะก็พาพวกเขามุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดพิธีรำลึก

สงครามเพิ่งจะสงบลงเมื่อเดือนก่อน พิธีนี้จึงจัดขึ้นเพื่อยกย่องเหล่านินจาผู้กล้าที่เสียสละชีวิตในสงครามโลกนินจาครั้งที่สอง

ในงานพิธี ทุกคนต่างสวมชุดสีดำสนิทในมือถือดอกไม้สดเพื่อไว้อาลัย

บรรยากาศเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและอึดอัดจนหายใจลำบาก

ทันใดนั้น ยูตะก็รู้สึกถึงหยดน้ำที่ตกลงบนใบหน้า

เขามองขึ้นไปบนฟ้า ฝนเริ่มปรอยลงมาอย่างช้าๆ ราวกับสรวงสวรรค์กำลังหลั่งน้ำตาให้ผู้ล่วงลับ

โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ยืนอยู่เบื้องหน้าและเริ่มอ่านคำไว้อาลัยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

เขากล่าวประโยคทิ้งท้ายที่เป็นตำนานว่า "ที่ใดที่ใบไม้ร่วงหล่น ที่นั่นเปลวไฟจะลุกโชนตลอดไป" และพิธีการก็จบลง

ทุกคนต่างเดินเข้าไปวางดอกไม้หน้าอนุสรณ์สถานอย่างเงียบสงบ

พิธีไว้อาลัยเสร็จสิ้นลงแล้ว

ระหว่างทางกลับ พวกเขาบังเอิญเจอกับจิไรยะที่เดินสวนมาพอดี

ซึนาเดะจ้องเขม็งไปที่เพื่อนร่วมทีมแล้วถามขึ้น

"แล้วโอโรจิมารุล่ะ อยู่ไหนซะล่ะ"

จิไรยะเกาหัวพลางตอบ

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้น เขาก็เก็บตัวเงียบไม่ยอมออกมาเจอใครเลย"

ซึนาเดะถอนหายใจยาวๆ แล้วถามต่อ

"แล้วนายน่ะ หลังจากสงครามจบลงแล้ว คิดจะทำอะไรต่อล่ะ"

จิไรยะตอบแบบไม่ต้องคิดเลยว่า

"แน่นอน ฉันจะออกเดินทางร่อนเร่ไปทั่วเพื่อเก็บข้อมูล แล้วเธอล่ะ"

ซึนาเดะลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

"ฉันคงต้องอยู่ที่หมู่บ้านต่ออีกสักพัก"

จิไรยะยิ้มกว้างพลางโบกมือลา

"งั้นฉันไปก่อนนะ"

เขาหันหลังเดินจากไปอย่างอิสระตามสไตล์นินจาพเนจร

ซึนาเดะมองตามแผ่นหลังเพื่อนไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพาทั้งสองคนกลับบ้าน

ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องทำงานของโฮคาเงะ รุ่นที่ 3 กำลังนั่งกุมขมับเรื่องการจัดทีมครูฝึก

เขาเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นสัญญาณ เรียกให้นินจาหน่วยรากที่ซุ่มอยู่ปรากฏตัวออกมา

"ท่านโฮคาเงะ"

รุ่นที่ 3 สั่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ไปตามตัวจิไรยะมาพบฉันที"

นินจาอันบุพยักหน้าแล้วหายตัวไปในพริบตาด้วยคาถาเคลื่อนย้าย

จิไรยะที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย กำลังจัดกระเป๋าเตรียมออกเดินทางอย่างตื่นเต้น

แต่แล้วนินจาอันบุก็โผล่มาที่หน้าต่างและเคาะกระจกเรียกเขา

จิไรยะหันไปเห็นก็ถึงกับหนาวสันหลัง สัมผัสได้ถึงลางร้ายทันที

"ท่านจิไรยะ ท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 3 มีเรื่องด่วนจะคุยด้วยครับ"

จิไรยะถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเซ็ง

"เออๆ เข้าใจแล้ว"

เขาวางกระเป๋าลงอย่างจำใจแล้วเดินตามอันบุไปที่สำนักงานโฮคาเงะ

จิไรยะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเคาะประตู

"เข้ามาได้" เสียงรุ่นที่ 3 ดังมาจากด้านใน

จิไรยะผลักประตูเข้าไปถามทันที

"อาจารย์ เรียกผมมามีธุระอะไรหรอครับ"

รุ่นที่ 3 มองหน้าลูกศิษย์แล้วพูดนิ่งๆ

"ฉันตั้งใจจะให้เธอทำหน้าที่เป็นโจนินครูฝึกน่ะ"

จิไรยะชี้หน้าตัวเองแบบไม่อยากจะเชื่อหู

"ผมเนี่ยนะ? จะให้ผมไปเป็นครูฝึกโจนินเนี่ยนะ!"

พอเขาจะอ้าปากปฏิเสธ รุ่นที่ 3 ก็สวนกลับทันควัน

"นี่คือภารกิจในฐานะโฮคาเงะ ไม่ใช่เรื่องที่จะมาต่อรองกันได้"

เห็นท่าทางจริงจังของอาจารย์ จิไรยะก็ได้แต่ยอมจำนน

รุ่นที่ 3 ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย

"ถึงเวลาที่เธอจะได้รู้รสชาติแล้วล่ะว่าการเป็นครูมันยุ่งยากแค่ไหน"

พูดจบเขาก็ยื่นรายชื่อลูกศิษย์ให้

จิไรยะหยิบมาดู ในนั้นมีชื่อของ นามิคาเซะ มินาโตะ, เดไค และ ชิเงอากิ

"ก็ได้ ไม่มีปัญหา ผมไปล่ะนะอาจารย์"

รุ่นที่ 3 มองตามลูกศิษย์ที่เดินออกไป พอกำลังจะเริ่มจัดการเอกสารต่อ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

"เข้ามาได้"

เมื่อเห็นผู้ที่เดินเข้ามา รุ่นที่ 3 ก็เอ่ยทักทายอย่างอบอุ่น

"อ้าว ซาคุโมะเองหรอ มีธุระอะไรล่ะ"

ฮาตาเกะ ซาคุโมะเอ่ยความต้องการออกมาตรงๆ

"ผมอยากทำหน้าที่เป็นครูฝึกโจนิน ครับ"

รุ่นที่ 3 แอบยิ้มดีใจอยู่คนเดียว เพราะเขากำลังหาทางจับยูตะไปอยู่กับซาคุโมะพอดี แต่ดันเสนอตัวมาเองแบบนี้ก็เข้าทาง

"แล้วเธอเลือกศิษย์ไว้รึยังล่ะ"

ซาคุโมะพยักหน้า

"ผมอยากจะเป็นครูฝึกให้กับยูตะครับ"

ในใจของรุ่นที่ 3 นี่แทบจะตะโกนไชโยออกมา แต่ภายนอกเขายังคงทำท่าส่ายหน้าขรึมๆ

ซาคุโมะเห็นท่าทางแบบนั้นก็งง

"ท่านโฮคาเงะ ทำไมหรอครับ..."

รุ่นที่ 3 ยิ้มแล้วตอบกวนๆ

"จะเอาไปแค่คนเดียวได้ไงล่ะ กฎคือต้องรับไปทีเดียวสามคน"

ซาคุโมะถอนหายใจอย่างโล่งอก

"อ๋อ ถ้าเรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับ"

พอยอมรับเงื่อนไข รุ่นที่ 3 ก็รีบยื่นรายชื่อที่เตรียมไว้ให้ทันที

ซาคุโมะดูรายชื่อแล้วก็รู้ตัวทันทีว่าโดนอาจารย์คนนี้ดัดหลังเข้าให้แล้ว

เขาได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ พลางบ่น

"รุ่นที่ 3 ครับ นี่กะจะมัดมือชกให้ผมรับพวกเด็กแสบพวกนี้ไปตั้งแต่แรกอยู่แล้วใช่ไหมครับ"

รุ่นที่ 3 โบกมือปัดอย่างอารมณ์ดี

"จะใส่ใจเรื่องเล็กน้อยไปทำไมล่ะซาคุโมะ? ทั้งหมดนี้ก็เพื่อโคโนฮะของเราไม่ใช่หรอ"

ซาคุโมะได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

พอแก้ปัญหาเรื่องของยูตะเสร็จ รุ่นที่ 3 ก็ดูอารมณ์ดีขึ้นมาก

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ หยิบไปป์ขึ้นมาสูบอย่างสบายใจ

"อีกไม่กี่ปี ตำแหน่งนี้ก็น่าจะส่งต่อให้จิไรยะได้แล้วล่ะนะ จะติดก็แค่โอโรจิมารุ..."

พอนึกถึงโอโรจิมารุ รุ่นที่ 3 ก็กลับมาปวดหัวอีกครั้ง เพราะเดิมทีเขาตั้งใจจะให้โอโรจิมารุรับช่วงต่อ

แต่ทว่า ตั้งแต่นาวากิตายไป ดูเหมือนโอโรจิมารุจะหมดความสนใจในตำแหน่งโฮคาเงะไปซะอย่างนั้น

คิดแล้วรุ่นที่ 3 ก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้มอีกรอบ

ทางด้านยูตะ เขาไม่ได้รู้เรื่องการเมืองในหมู่บ้านเลยแม้แต่นิดเดียว

เขายังคงมุ่งมั่นฝึกฝนคาถาเทพสายฟ้าเหินอยู่ที่สนามฝึก

หลังจากฝึกหนักมาสามเดือนเต็ม ในที่สุดเขาก็เริ่มเชี่ยวชาญการประยุกต์ใช้คาถาในเบื้องต้นแล้ว

ยูตะหลับตาลงเพื่อรับรู้พิกัดในมิติ

ในชั่วพริบตา เขาก็เชื่อมต่อกับพิกัดอวกาศแล้วเทเลพอร์ตหายตัวไปทันที

เขาวาร์ปมาโผล่ที่ลานหน้าบ้านในพริบตา ทำเอาคุชินะที่ยืนอยู่ตรงนั้นถึงกับสะดุ้งสุดตัว

เธอมองยูตะด้วยความดีใจ

"นายทำสำเร็จแล้วหรอ!"

ยูตะพยักหน้าทีนึงแล้วก็ส่ายหน้าตาม

ทำเอาคุชินะงงเป็นไก่ตาแตก

"คือฉันเพิ่งจะเริ่มใช้งานมันได้น่ะ ยังห่างไกลจากการเอาไปใช้สู้จริงอีกเยอะ"

ยูตะไม่ได้ลำพองใจเกินไป เพราะเขารู้ดีว่าความสำเร็จนี้มาจากการที่มีตำราเทพของโทบิรามะคอยชี้แนะ

ทุกครั้งที่ล้มเหลว เขาสามารถกลับไปเปิดดูบันทึกเพื่อหาจุดผิดพลาดและแก้ไขได้ทันที